 |
'For relaxing times, make it Suntory time!'
Film | Uitkijken! (?)
|
28 Juni 2007 | 16:07:10
|
|
|
|
In de rede vallen met onzindingen (Recensie: Insect - Claire Castillon)
Boek | Let's Love Literature! (or not?)
|
27 Juni 2007 | 02:24:47
|
 Ooit zullen moeder en dochter elkaar moeten loslaten, ieder haar eigen besognes passend bij de nieuwe levensfase. Het nemen van beslissingen zonder invloed van mams of dochterlief. Maar de moeder die slecht met haar emoties kon dealen, maakte haar dochter verslaafd. Ze zijn afhankelijk van elkaar! En zo ontstaat de 'We kunnen niet met elkaar maar ook niet zonder elkaar-band'.
Claire Castillon beschrijft dit soort relaties op een manier die hoofdredacteuren van Libelle, Margriet en J/M onverantwoord zullen noemen. Een moeder slaat positief pedagogische tips zoals die in dat soort bladen te lezen vallen in de wind omdat ze niet helpen en het om 'extreme gevallen' gaat in een kort verhaal waarin niet de moeder haar dochter maar de dochter haar moeder slaat.
Het thema erkenning verlangen maar niet krijgen komt ook langs in deze frivole, verrassende bundel vol effectief spotten met Het Ideaal van een harmonieuze moeder/dochter-relatie DIE ER TOCH NIET IS EN NOOIT ZAL KOMEN! De gezegenden halen hun neus er misschien voor op, de vervloekten halen hun neus eraan op: herkenning bij het lezen wat dochters en moeders in donkere momenten denken. Alhoewel we weten: 'als opvoeder doe je het nooit goed!' In die zin is iedereen (een beetje) vervloekt. Gek genoeg blijven we opgescheept met brave momlit waarin opvoedperikelen tot milde waanzin drijft maar zeker niet tot al te nare gedachten. Ergernissen niet vasthouden, maar loslaten en laten bijten; dat doet Castillon. Volop gesnuif, rooie lappen en speren in Insect. Dan is de moeder de matador, dan de dochter; of ze zijn twee stieren die op elkaar afstuiven. Olé!
''Insect is een akelige afwisseling voor wie de tuttige columns van Daphne Deckers, Sylvia Witteman en al die andere schrijvende moeders gewend is.''
''Ik volg een opleiding tot financieel agent, zij denkt dat dat iets met de politie te maken heeft. Laatst hoorde ik haar erover praten aan de telefoon, ze zei dat agent geen vrouwelijk beroep was en dat ik achter een bureau terecht zou komen: ik zou vast de straat niet op mogen, gezien mijn tengere gestalte. Ik wilde haar mijn beroep uitleggen, ze trok een aandachtig gezicht, ze luisterde goed, maar zoals altijd sloot ze onze gedachtewisseling af met een zin die niets te maken had met het onderwerp. Iets over een nieuw tangetje om de nagels van de kat te knippen. Ik wees haar erop dat ze me altijd in de rede viel met onzindingen, dat je nooit eens een echt gesprek met haar kon hebben, maar toen zei ze dat we niet de hele dag gingen zitten rekenen en vitten. Ze was gekwetst, ze noemde me zelfs juffrouw Finans, om me belachelijk te maken, en stelde voor mijn telraam uit de kelder te halen.'' (Uit het korte verhaal 'Breken' - Bladzijde 83/84)
''Volop gesnuif, rooie lappen en speren in Insect. Dan is de moeder de matador, dan de dochter; of ze zijn twee stieren die op elkaar afstuiven. Olé!''
 Ook al zeggen moeders wel: 'ik wil een beter leven voor mijn kind dan ikzelf gekend heb.' De realiteit is anders. Als ze verwend is en ondankbaar, niet het gelukkige kind blijkt dat zij nooit is geweest, dan wordt de dochter een schuldgevoel aangepraat; dat zij het maar makkelijk heeft in vergelijking met de jeugd van moeder. En zo kan haar dochter het alsnog even moeilijk krijgen als zij toentertijd en is de balans weer in ere hersteld.
Insect is een akelige afwisseling voor wie de tuttige columns van Daphne Deckers, Sylvia Witteman en al die andere schrijvende moeders gewend is; hun bezorgdheid om het kinderzieltje. In Insect is er een heel andere bezorgdheid. Moeder ligt onrustig te woelen in bed, omdat haar man weer eens bij hun dochtertje langsgaat. 'Ik ruik de geur van mijn dochter en ik druk hem tegen me aan alsof ik haar tegen me aandruk, daar in haar bed dat geplunderd is door de man die in het mijne slaapt.'
Of de bezorgdheid van de dochter in De schaamte: 'Want de ramp, de echte ramp, is dat mijn moeder heeft aangeboden om met de klas mee te gaan op schoolreis naar Rome, en ze is aangenomen.'' En dan de bezorgheid van de moeder in Slaan: ''Als ik hoor dat ze klaar is, ga ik opruimen, en soms niet, soms blijf ik in mijn kamer zitten, op de stoel die ik tegen mijn deur heb geklemd om hem te blokkeren.''
Castillon zet in het eerste verhaal meteen de toon. ''Overlevingsinstinct of niet, ik was bang dat hij er elders een zou maken dus stemde ik erin toe moeder te worden, maar ik heb onderhandeld. Ik heb gewaarschuwd dat ik er maar één wilde.' En dan krijgt ze een tweeling waarvan ze er eentje vermoordt. 'U moet me begrijpen, ik had mijn man gewaarschuwd, ik heb niemand voorgelogen, ik had ja gezegd, oké, maar één, had ik gezegd.'' En dan bent u pas op bladzijde vijf.
|
|
|
|
Babel & jezelf overstijgen
Film | Uitkijken! (?)
|
25 Juni 2007 | 15:35:10
|
 Babel is een karma-film en wanneer ik een film 'karmafilm' noem dan betreft het sublieme cinema waarin alles en iedereen met elkaar verbonden is (Magnolia, Crash & Amores Perros zijn ook karma-films).
Elke film kent natuurlijk de cyclus van oorzaak en gevolg, aktie = reactie. Hugh Grant wordt volwassen na de vriendschap met een kereltje in About a boy, het egoïsme van het raceautootje Lightning McQueen maakt plaats voor altruïsme als hij verdwaalt, in een stadje terechtkomt en leert wat nu echt belangrijk is in Cars. Enfin: honderden romantische komedies kan ik noemen. Mijn punt is gemaakt. Alleraardigste films allicht, maar geen karma-films. Het levenslot is hen allen goedgezind, de clichematige verhaallijn stemt tot rust. Waarachtige films echter confronteren en maken je onrustig en bieden meerdere verhaallijnen om deze wanhopige chaos te duiden en samen te binden, net zolang totdat deze zo strak gespannen is dat er letterlijk naar adem wordt gehapt waardoor het gevoel onstaat: ja dat is de mens, de mensheid, de wereld!
Ingrijpende gebeurtenissen overwinnen, dat is onze levensmissie. Maar wie de realiteit onder ogen wil zien erkent dat we uiteindelijk verliezen en dat het leven niets meer is dan dat verlies proberen te dragen, zo goed en kwaad als dat gaat. En dan nu het drama: je kunt de realiteit wel onder ogen willen zien, maar kun je dat wel willen? Babel gaat over miscommunicatie. Niet de spraakverwarring die de 'bouwvakkers' van de Toren van Babel trof uit het Oude Testament alswel de verwarring (babal) an sich die ontstaat door het ongeluk, het verlies dat ons allen treft: de dood, het naar adem happen. Eigenlijk is deze emotionele (maar niet sentimentele) film ongeschikt voor de ratio. Rijkelijk laat (eergisteren) pas gezien, ik wil er toch wel een paar dingen over zeggen.
''Zijn grote broer schiet op een auto vanaf een hoge berg. Mis. Dan is het de beurt aan zijn jongere broertje die op een bus schiet.''
Arnon Grunberg gaf afgelopen vrijdag in NRC tien redenen waarom ons bewustzijn droefheid genereert. George Steiner is de rode draad. Steiners hoofdthema: De beschaving biedt geen bescherming tegen barbaarsheid. Nee het is nog veel erger: die beschaving nodigt de barbaarsheid juist vriendelijk uit om binnen te komen. Terug naar Babel. Een Marokkaans herdersjongetje kijkt door een gaatje in de muur naar een meisje dat zich uitkleedt, ze glimlacht, weet dat ze bekeken wordt. Zijn grote broer haalt 'm daar weg en noemt 'm viespeuk. Tijdens het hoeden van de geiten, zondert hij zich even af achter een rots om te masturberen, het beetje genot dat hij zichzelf permitteert in die armoedige levensomstandigheden van de desolate woestijn. Hij wordt opgeschrikt door geweerschoten, komt niet klaar. Met het jachtgeweer dat zijn vader gisteren kocht, worden zijn zoons geacht jakhalzen dood te schieten die een bedreiging zijn voor de kudde. Drie kilometer zou de kogel kunnen afleggen. Testen dus. Zijn grote broer schiet op een auto vanaf een hoge berg. Mis. Dan is het de beurt aan zijn jongere broertje die op een bus schiet. Raak.
''De afstand die je ervaart maakt dat je geen betrokkenheid voelt, schieten op een bus van een hoge berg is schieten op een dinky toy, al kent hij zelfs dat speelgoed niet.''
 Het reikt wat ver te beweren dat hij door een Amerikaanse toeriste neer te schieten alsnog klaarkomt, dat zijn scherpschuttersinstinct aangewakkerd werd door niet ingeloste seksualiteit (alhoewel sommige wetenschappers beweren dat terrorisme uit seksuele frustratie of agressie is ontstaan, niet voor niks worden zelfmoordterroristen vele maagden in de hemel beloofd). De daad van het herdersjongetje gaat de wereld over als een terroristische daad. Maar hij is geen terrorist, hij wilde een bus raken. Dacht daarbij niet aan een mens. De oorzaak die dit schot met zich meebrengt heeft gevolgen voor alle hoofdpersonages. Jongetjes die zich van geen kwaad bewust waren. Videospelletjes zouden tot geweld aanroepen, kinderen hebben geen verantwoordelijkheidsbesef en dat wat in een schietspelletje wordt beloond alszijnde verantwoordelijk gedrag, leidt in de echte wereld tot onverantwoordelijk gedrag, wordt bestraft. Nee er staat geen spelletjescomputer in zijn kale krot. De afstand die je ervaart maakt dat je geen betrokkenheid voelt, schieten op een bus van een hoge berg is schieten op een dinky toy, al kent hij zelfs dat speelgoed niet.
''Kwaad gooit ze ijsblokjes weg die haar man in de lauwe cola wil gooien, omdat het water hier niet te vertrouwen is.''
De bus wijkt uit naar een gehucht (voor een dokter) met de zwaar gewonde Amerikaanse toeriste (Cate Blanchett) De verbaasde blikken van de bewoners: alsof dit de eerste keer is dat er een bus met toeristen langs komt. En dat is dan ook hoogstwaarschijnlijk zo. Haar baby stierf aan de wiegendood en zij probeerden dat te verwerken. De niet ingeloste seksualiteit maakte dat Brad Pitt vluchtte. Het zit diep in haar. Hij kan haar niet vergeven, ook al is ze ergens blij dat hij er nu is, leeft. Kwaad gooit ze ijsblokjes weg die haar man in de lauwe cola wil gooien, omdat het water hier niet te vertrouwen is.
''Gelach van de jongens. Gelach van de meisjes.''
 Een puberende Japanner is doofstom. In een hippe tent waar muziek wordt gedraaid, probeert een jongen contact met haar te maken. 'Hallo...Hallo.' Pas als hij haar vriendin aanraakt, draaien ze zich allebei om vanachter het videospelletjesapparaat. Of hij mee mag doen. In gebarentaal vraagt de ene aan de andere of hij langzamer kan praten waarop de ander dat in gebarentaal overbrengt. Een afknapper, jongen trekt zich terug, gaat naar zijn vrienden: 'Ik stond voor lul.' In het toilet raakt het doofstomme meisje er niet over uit: 'Hij keek naar ons alsof we monsters waren.' Ze trekt haar slipje uit: 'Ik zal ze een echt harig monster laten zien!' Giechelend gaan ze in korte rokjes naar hun vriendinnen, allemaal doofstom, dat schept een band. A la Basic Instinct laat ze haar kutje zien. Niet om de macht te krijgen zoals Sharon Stone, maar als uiting van haar machteloosheid, afkeer van zoveel onbegrip. Gelach van de jongens. Gelach van de meisjes. Haar moeder pleegde zelfmoord en de behoefte aan genegenheid is groot, bij de tandarts pakt ze zijn hand om die op haar geslachtsdeel te leggen. Ze wordt afgewezen, loopt weg zonder dat haar twee gaatjes worden geboord. De leegte blijft, wanhopig wil ze haar lichaam geven om genegenheid te ontvangen, van haar babbel moet ze het alvast niet hebben. Whiskey en pillen. Niet te vertrouwen, maar wanneer geest lichaam wordt zal de overgave pas komen.
De regisseur Alejandro González Iñárritu toont dat het denken ontoereikend is, vooroordelen houden ons in onze macht. Niet voor niks verdwijnen (vertroebelen) die pas wanneer we aangeschoten zijn, dronken of stoned. Onder invloed. Alleen dan zijn meisjes makkelijk in bed te praten. Helaas is de Japanse het niet gegund, haar vriendin danst met degene die zij op het oog had en ook al overstemt de harde muziek alle stemmen en staat de lichaamstaal centraal, ze geeft het op en verlaat de disco. De niet ingeloste seksualiteit brengt haar op het randje van zelfmoord. O ja, voor wie zich afvraagt wat zij met dat geweerschot in de Marokkaanse woestijn van doen heeft: haar vader verkocht het geweer aan iemand die het weer doorverkocht aan die vader.
''Wanneer geest lichaam wordt zal de overgave pas komen.''
De onderlinge overeenkomsten zijn talrijk. Omhelzingen bijvoorbeeld omdat het leed onuitsprekelijk is. De Marokkaanse vader omhelst zijn oudste zoon omdat deze is doodgeschoten. Het jongere broertje voelt zich dan pas echt schuldig en geeft zich over: 'Schiet mij maar dood! Maar laat mijn broertje leven!' Hij herhaalt het als een mantra. De Amerikaanse man kust zijn doodbloedende vrouw hartstochtelijk nadat hij een pannetje onder haar heeft gelegd zodat ze kon plassen. 'Als ik doodga, laat onze kinderen nooit meer in de steek.' Intussen worden hun kinderen in de steek gelaten in de woestijn door de Mexicaanse nanny nadat ze van de bruiloft van haar zoon kwam en samen met haar neef de grens probeerde over te steken. Ze is illegaal en de kinderen zijn niet van haar. En de neef is ook nog dronken. Hij rijdt weg en laat hen midden in de nacht achter zodat ze hem eventueel inrekenen en niet hen. Na wat slapen vervolgen ze hun tocht. Ze kan haar surrogaatdochtertje niet meer tillen, zal hulp moeten halen op hoge hakken in het zand. Het broertje moet zorgen voor haar zusje die uitgeput naast hem ligt. Hij wil met haar mee, maar nee hij moet bij haar blijven. De oppasmoeder raakt haar huis kwijt, de kinderen, alles wat ze heeft opgebouwd, omdat ze illegaal is. Ze wil hier nog wel een advocaat inschakelen, maar dat wordt haar ontraden (heeft geen zin). Op straat wacht ze op de stoep op haar zoon. Een omhelzing volgt. De dag daarvoor danste ze nog op de bruiloft en werd ze bemind. En nu. Onbemind. Verlaten. Alles kwijt. De Japanse vader omhelst haar Japanse dochter die helemaal naakt op het balkon staat, het randje van zelfmoord (eerder nog probeerde ze de politieman te verleiden om met haar te vrijen wat ook niet lukte).
''De dag daarvoor danste ze nog op de bruiloft en werd ze bemind. En nu. Onbemind. Verlaten. Alles kwijt.''
Ook al wordt er in Babel Amerikaans, Spaans, Japans en Berbers gesproken en in gebarentaal gecommuniceerd: wanhoop ziet er overal hetzelfde uit. Arnon Grunberg schreef als derde reden waarom het denken ongelukkig maakt: 'Wij kunnen ons eigen denken al nauwelijks doorgronden, maar zeker niet het denken van de ander. Zefls van onze meest dierbaren kunnen we niet met zekerheid zeggen dat we weten wat zij denken of voelen. Achter een kreet van verrukking kan verveling schuilgaan, achter een vriendelijke glimlach walging. 'De mens bestaat bij de gratie van voortdurende vermomming', schrijft Steiner. Deze vermomming is noodzakelijk, maar ook vaak bedroevend. En we weten dat onze diepste en waarachtigste gedachten (lees hier: gevoelens) nog erger zijn dan onsamenhangend gestamel: ze zijn pure en tamelijk banale kitsch.' De realiteit onder ogen willen zien zal onherroepelijk tot eenzaamheid leiden, het is de illusie die banden smeedt, eenheid en gemeenschapszin uitlokt. Op het moment dat je echt tot iemand wilt doordringen blijft uiteindelijk toch een 'nimmer afgesloten onderhandeling tussen eenzaamheden' zoals George Steiner dat noemt. Babel toont deze eenzaamheid in vol ornaat.
''Babel laat uitstekend zien hoe onze fundamentele eenzaamheid ons gevangen houdt ondanks dit idealistische uitgangspunt van Schopenhauer.''
De Mexicaanse nanny wordt door de Amerikaanse man gebeld in het begin. Of ze bij de kinderen kan blijven ondanks dat ze een bruiloft van haar zoon wil bijwonen. 'Ik betaal wel een nieuwe bruiloft.' zegt hij nog. Een patser. Hij heeft zijn zoontje aan de lijn. 'Is er iets papa?' Nee er is niks. Van de patser blijft weinig over als we de scene veel later pas vanuit zijn gezichtspunt beleven. Hij onderdrukt zijn tranen, zijn vrouw ligt op sterven en zijn kinderen wil hij behouden. Deze emoties van ultieme misere beleeft hij helemaal alleen. Hij kan het bij niemand kwijt. Schopenhauer zei: 'Geheel zichzelf zijn mag men slechts, zolang men alleen is; wie dus niet van de eenzaamheid houdt, houdt ook niet van de vrijheid, want slechts wanneer men alleen is, is men vrij.'' Babel laat uitstekend zien hoe onze fundamentele eenzaamheid ons gevangen houdt ondanks dit idealistische uitgangspunt van Schopenhauer, want ook al danste het dove Japanse meisje in de overvolle discotheek, goed kijkend naar hoe anderen beweegden; de massa versterkte juist haar eenzaamheid.
''Dat Japanse meisje had moeten springen van het balkon. Dood.''
 Of de hoofdpersonages nu afstand nemen of betrokkenheid genereren, het noodlot slaat toe doordat tegengestelde belangen tegen elkaar opbotsen. De schaduw die je volgt als je haar ontvlucht en die je ontvlucht als je haar volgt. Aan jezelf denken of aan de ander, dit evenwicht behouden lukt zelden. De balans slaat meestal door; en ook al lijkt het dat je er alleen maar zelf de dupe van bent of alleen de ander, in wezen ben je er allebei de dupe van. Wij allemaal. Het meest geslaagde van Babel voor mij is dat het zich niet laat vertellen, zich niet laat vertalen. Denken maakt ongelukkig, het is een gevoel. Wie oprecht geniet van een gemiddelde romantische komedie heeft meer hoop dan iemand die vooral karma-films apprecieert. En van hoop kun je nooit genoeg hebben. Het slotbeeld van Babel geeft mij een onvoldaan gevoel. Dat Japanse meisje had moeten springen van het balkon. Dood. Dan pas was kon ik echt mijn tranen de vrije loop laten, nu ontstond er een terugslag: 'He, dit loopt goed af!'
''Maar ik geef toe dat wanneer ik aanvoel dat alles een reden heeft, dit toch wel zeer prettig is.''
Of de Amerikaanse toeriste het heeft gered, het herdersjongetje nu in de gevangenis zit, hoe het de Mexicaanse nanny vergaat en wist haar neef nog te ontvluchten? En waarom zagen we die twee kinderen van dat Amerikaanse echtpaar niet meer? (ze waren wel gevonden zei de Mexicaanse politie). We blijven ervan verstoten. Dat zal wel een reden hebben; zij springt niet (oorzaak) waardoor de rest hun levens ook weer op kunnen oppakken (het gevolg). Maar misschien sla ik nu door. Dat alles een reden heeft, vind ik overigens twijfelachtig. Maar ik geef toe dat wanneer ik aanvoel dat alles een reden heeft, dit toch wel zeer prettig is. Dat alles met alles met elkaar te maken heeft. Karma-films bevestigen dit gevoel. Dit universele gevoel is overstijgend, want blijven hangen in de gevoelens der mensheid is mij te beperkt.
''Ik heb nog heel wat te leren, want het lukt mij niet zodra dat geloof, dat overstijgende dat ik zeg te begeren mijn nabijheid zoekt.''
Opgaan in de massa, samen geloven in iets hogers, in God voor mijn part. Ik ben er kennelijk - ondanks mijn atheistische inslag - ontvankelijk voor, anders had ik deze film waardeloos gevonden. Denken maakt immers ongelukkig. Ik merk dat ik 'gelovige mensen' slecht kan verdragen, helemaal als ze écht geloven. Mensen die geloven dat alles met alles te maken heeft en stralen bij de meest pietluttige bewijsjes hiervoor boezemt ook afkeer in. En ja, als ik doorga met het benoemen van mensen die mij niet bevallen, erken ik dat vooroordelen mij in de weg zitten om daadwerkelijk vrij te zijn. Een 'gelovige' in zijn of haar waarde laten, niet oordelen. Ik heb nog heel wat te leren, want het lukt mij niet zodra dat geloof, dat overstijgende dat ik zeg te begeren mijn nabijheid zoekt. Het overgeven aan iets groters dan mijzelf is makkelijker gezegd dan gedaan. |
|
|
|
München, 19 april 1989
Muziek | Music sounds better with you! (?)
|
23 Juni 2007 | 13:04:48
|
 De warming up tijdens de halve finale van de Uefa Cup in 1989 werd wereldberoemd. Diego Armando Maradona komt drie kwartier voor aanvang het veld op. Trainingsbroek uit, veters los. Er staat een bandje aan de kant van het veld te spelen.
Na wat rek- en strekoefeningen met teamgenoten gaat zijn voorkeur toch weer uit naar de bal. Het bandje Opus start "life is live", een leuke meezinger om sfeer in het stadion te brengen, de supporters van Bayern Munchen op te warmen. Maar Maradona gaat met het liedje aan de haal. Het motiveert hem en hij past zijn warming up daar op aan. Napoli speelt gelijk met 2-2 waardoor ze naar de finale gaan, want de eerste wedstrijd wonnen ze met 2-0.
Op het internet was er een tijdlang een strijdgaande tussen "Stuttgarters" en "Münchenaren". Oftwel; zij die beweerden dat Maradona zijn warming up deed tijdens de halve finale in en tegen Bayern München en zij die beweerden dat Maradona tijdens de tweede finale in Stuttgart zijn fameuze warming up deed.
''Ik heb het in levende lijve gezien.''
Op tv plaatste Johan Derksen de gebeurtenis in Stuttgart, Jurryt van de Vooren, erkend sporthistoricusnl deed hetzelfde. Arie Haan zei in Voetbal insite tegenover Hugo Borst dat hij er in Stuttgart zelf getuige van was.
Maar Frank Raes die de montage van deze Life is Live-warming up verzorgde schreef het volgende: "De legendarische opwarming vond wel degelijk plaats in München voor de terugwedstrijd in de halve finales tussen Bayern München en Napels. (...) Ik heb het in levende lijve gezien want ik commentarieerde de wedstrijd. Terug in België heb ik de beelden laten kopen bij de Duitse zender (ZDF) en heb er een montage van gemaakt. Oorspronkelijk is Diego zo'n zeven minuten bezig geweest want de groep speelde meer dan één nummer. Mijn montage was iets tussen de twee en drie minuten en werd uitgezonden in een documentaire die ik over het leven van Maradona heb gemaakt. Later is die montage eerst in Nederland verspreid en nog later verder in Europa en op You-Tube is het nog altijd die versie. Napels schakelde Bayern uit en speelde de finale tegen Stuttgart (die ze wonnen). Ook die match heb ik bijgewoond. In Stuttgart (ook de terugwedstrijd) was er een Duitse jongleur aan het werk geweest en Diego heeft even bij hem gestaan voor de foto maar nauwelijks wat gedaan. Daardoor misschien het misverstand. De opwarming met Life is Live vond in München plaats en nergens anders." aldus Frank Raes. (Het kan ook live is life of life is life zijn)
|
|
|
|
Spookfietsen
Maatschappij | Culture Beats
|
21 Juni 2007 | 08:10:27
|
 New York is een verschrikkelijke stad om te fietsen. Alle Ameri-kaanse steden zijn van de auto, New York voorop. In de Volkskrant stond een verhaal over een club op het internet die dooie fietsers van New York in leven houdt.
''De groep noemt zich Visual Resistance. Het is een collectief van kunstenaars en activisten. Men zet oude, afgetrapte en kromgetrokken brikken neer op de kruispunten waar de fietsers zijn gesneuveld. Altijd zijn de fietsen wit geschilderd. Het is de kleur van de engelen. Soms is een verklarende tekst aan de verkeerspaal gehangen: ''Deze spookfiets is een gedenkteken voor al degene wier dood nooit het nieuws heeft gehaald.''
Sinds een jaar of drie zijn zo dertig plekken gecreeerd, misschien iets meer. Temidden van het gedruis van de stad zijn het verstilde monumenten 'voor bloemen, liefde en woede'. Voor wie de bloemen en de liefde zijn bestemd, is wel duidelijk. De woede is voor de automoblisten die rijden als dronken zeelui, voor de politie die fietsers discrimineren alsof het uitsluitend zwarten zijn, voor de uitgestreken smoelen van de stadsregenten die alleen met hun lippen de fietsers van de stad beschermen.'' (Bron: Jan Tromp van de Volkskrant)
''One of the things I hope the Ghost Bike Project, with the memorial rides, is capable of doing, is create a greater consciousness of cyclists. Of the right to ride bikes on NYC streets, that they are entitled to space on the street. That motorists need to share that space, and the City needs to provide more infrastructure to ensure the safety of those that choose to ride a bicycle.'' (29 Mei 2007) Dit is het blog van Visual Resistance waarin zij hun projecten tonen (in de menuruimte staat het project 'Ghostbikes')
Het is een bekend fenomeen: ouders brengen hun kinderen met fiets naar huis omdat ze bang zijn dat hun kinderen iets overkomt waardoor er meer auto's op de weg rijden waardoor kinderen ook eerder kunnen verongelukken.'' Kijk naar Is dat eigenlijk wel zo? met de aflevering: De auto van Frankenstein (de titel doet vermoeden dat ze daar niet op de hoogte zijn van het vijfde hardhardnekkige misverstand). Hierin legt Fransisco van Jole uit waarom de PC Hooftstraat bak zo populair is (en dat is niet om onbegaanbaar gebied tot begaanbaar gebied te verklaren) |
|
|
|
Russisch uitzendbureau discrimineert dronkenlappen
Bizar | Culture Beats
|
20 Juni 2007 | 06:38:20
|
 Nu worden in Nederland heel wat jongeren opgenomen door alcoholvergiftiging. Zij overleven het. Maar in Rusland overlijden er jongeren door de alcohol. Zo overleed er een 20-jarige jongen; twee flessen wodka werden hem fataal. Mannen uit een ander dorp moesten komen om de kist te dragen. Er waren simpelweg geen nuchtere mannen meer te vinden. Alcohol is een ernstig probleem in Rusland. De levensverwachting voor een Russische man ligt op 59, tegen 72 voor vrouwen. Jaarlijks sterven er rond de 40.000 mensen aan alcoholvergiftiging, vaak door illegaal gestookte wodka, parfum en remvloeistof. Het aantal alcoholgerelateerde doden ligt nog een stuk hoger. Zo reed een dronken man in op een militaire colonne in Rjazan. Zes militairen kwamen om. (In Nederland doen 'wij' dit om zulks te voorkomen) German Sterligov is de oprichter van het eerste Russische uitzendbureau voor niet-alcholische mannen, zo las ik in Trouw.
Er bestond al een bedrijf dat een nuchtere loodgieter garandeert. En ook bij het bestellen van een dierenarts wordt niet raar opgekeken als gevraagd wordt of er dit keer geen dronken man langs kan worden gestuurd. Sterligov is van plan het groter aan te pakken. „Let wel, wij zijn niet tegen een drankje af en toe, maar dit land gaat ten onder aan alcoholisme. Ik schat het percentage alcoholisten in de Russische dorpen rond de 90 procent. Dat willen wij bestrijden”, zegt Sterligov in zijn tijdelijke kantoor, waar in de kast achter zijn bureau geopende flessen Baileys en Kahlúa staan opgesteld. Het plan van Sterligov is zoveel mogelijk mannen te registreren als non-alcoholist. Vervolgens krijgen zij een certificaat, dat zij kunnen tonen bij een sollicitatie, als een soort bewijs van goed drinkgedrag.
''Volgens Sterligov ondervindt zijn initiatief veel tegenstand bij hoge ambtenaren, die zelf drinken en voor hun baan vrezen.''
Of een man een alcoholist is of niet, wordt bepaald aan de hand van een methode die Sterligov ’waterdicht’ noemt: de bab-controle. Bab is kort voor baba, vrij vertaald ’door de wol geverfde vrouw’. Sterligov: „Een baba ziet binnen een minuut of een man drinkt of niet. Wij werken met een commissie van vrouwen die meer dan tien jaar met een alcoholist hebben samengewoond. Die zien dat intuïtief.” Het bijzondere uitzendbureau heeft al interesse gewekt bij de gouverneur van Tver en de eigenaar van autofabrikant KamAz, een van de grootste werkgevers van Rusland. Sterligov heeft een brief naar het Kremlin gestuurd met een uitnodiging voor Poetin, om het goede voorbeeld te geven. Volgens Sterligov ondervindt zijn initiatief veel tegenstand bij hoge ambtenaren, die zelf drinken en voor hun baan vrezen: ''Mede hierdoor hebben wij nog steeds geen afdeling in Kirgizië. Ik werd gebeld door een dronken ambtenaar die zei dat mijn uitzendbureau dronken mensen zou discrimineren.'' Bron: TROUW |
|
|
|
Those who destroy forests don’t kill only trees (Use the Public Place 4)
Natuur | Customize!
|
19 Juni 2007 | 09:21:55
|
|
|
|
Ik zou ze alle 100 op mijn blog willen zetten...
Foto | But is it art?/ But this is art!
|
18 Juni 2007 | 16:37:58
|
|
Shek Kip Mei Estate, Hong Kong's oldest public housing estate, is composed of 100 rooms, each closet-like in size at only 100 square feet and built in response to a devastating fire in the 1950s that left thousands homeless. In a new series of photographs called "100 x 100," Michael Wolf captures the residents of this housing complex who are almost enveloped by the diminishing space around them, their belongings stacked to the ceiling. NOG 99 kamertjes en hun bewoners
|
|
|
|
Tanja kent geen seksuele faalangst
Boek | Let's Love Literature! (or not?)
|
18 Juni 2007 | 09:01:24
|
 In het begin was ze erg kritisch als het ging om jongens, maar naar verloop van tijd werd ze minder onverbiddelijk en besloot zelfs te experimenteren. 'Om ervaring op te doen' zegt ze tegen haar studievriendinnen als die haar zagen met iemand waar ze zelf voor geen goud mee gezien wilden worden. 'Wat je maar geloven moest natuurlijk,' schrijft Lara Vapnyar er fijntjes achter in Memoires van een muze.
'De motor moet blijven draaien, zodat ik niet roestig en stram ben als ik de ware tegenkom.' Daarna volgt een opsomming waarin ze langzaam aan en heel schoorvoetend 'kleine gunsten' (een uitdrukking van haar moeder) toe begon te staan. Het gaat allemaal zo geleidelijk dat ze niet meer weet wie haar voor het eerst gezoend heeft. 'Was het de jongen die vluchtig met zijn lippen langs mijn wang streek? Of degene die zijn mond op de mijne drukte. Of degene die me zover kreeg dat ik mijn lippen uiteen liet wijken. Of degene die mijn tong zo gulzig naar binnen zoog dat ik hem tegen zijn borst stompte omdat ik bang was dat ik hem in zou slikken?'
Ze weet zelfs niet wie haar ontmaagd heeft. Want zo hield ze zichzelf voor: 'Van seks wilde ik evenmin iets weten, want ik had me laten vertellen dat een vrouw haar eerste man nooit meer vergat en ik wilde me geen van hen blijven herinneren.' En dan volgt de apotheose waar ik enorm om moest lachen: 'Ik verfoeide de heftigheid waarmee ik op die jongens reageerde. Ik mocht ze niet eens! Ze waren zo vreselijk gewoontjes, maar mijn lichaam reageerde vol vuur op hun aanrakingen, zoals ik vond dat het alleen maar op een speciaal iemand mocht reageren. Ik nam het mijn lichaam hoogst kwalijk. Het voelde als verraad.'
Moest meteen aan een fragmentje uit Aan Chesil Beach denken waarin een vrouw ook door het genot wordt meegesleept en daar geen weerstand aan kan bieden.
Waarom Tanja geen seksuele faalangst kende? 'Seksuele faalangst leek me een puur mannelijke aangelegenheid. Vrouwen werden opgescheept met menstruatiekramp, barensnood, zwangerschap en het ergste aller euvels: de angst voor zwangerschap. Dus was het niet meer dan redelijk dat faalangst ze bespaard bleef. Bij mijn eerste ervaringen met jongens was ik geen moment bang geweest dat ik onvoldoende zou presteren - om de eenvoudige reden dat er volgens mij niets te presteren viel. Ik liet het aan de jongen om dingen met me te doen. En de jongens wekten steevast de indruk dat ze zich uitstekend konden vinden in die opzet.' |
|
|
|
Het afscheid van Luis Buñuel: ''Na het alles komt het niets''
Boek | Let's Love Literature! (or not?)
|
15 Juni 2007 | 14:47:23
|
Luis Buñuel is eenzaam. En oud, dat is zijn voornaamste kwaal. In het laatste hoofdstuk (Zwanezang) van Mijn laatste snik vertelt hij over de dood die op hem wacht. Ronduit ontroerend! Een paar fragmenten inclusief de laatste twaalf zinnen waarin hij fantaseert over een afscheidsgrap en één ding aangeeft dat hij jammer vindt als hij er niet meer is.
''De gedachte aan de dood is mij al lang vertrouwd. Sinds de geraamten die in de goede-weekprocessies door de straten van Calanda worden gedragen, maakt de dood deel uit van mijn leven. Ik heb hem nooit willen negeren of ontkennen. Maar als je, zoals ik, atheïst bent, valt over de dood niet veel te zeggen. Je zult moeten sterven met het mysterie. Soms zeg ik in mezelf dat ik zou willen weten, maar wat? Je weet noch tijdens, noch erna. Na het alles komt het niets. Er wacht ons niets dan de verrottting, de zoetige geur van de eeuwigheid. Misschien laat ik me cremeren, om dat te vermijden.''
(...) ''Ik heb geen illusies over de dood maar ik vraag me toch weleens af welke vormen hij kan aannemen. Soms zeg ik tegen mezelf dat een plotselinge dood iets fantastisch is, zoals bij mijn vriend Max Aub, die ineens stierf terwijl hij zat te kaarten. Maar meestal gaat mijn voorkeur uit naar een langzamer dood, die je beter kunt voorzien en die de mogelijkheid geeft om een laatste maal heel het leven dat je hebt gekend te groeten. Sinds een aantal jaren geldt, iedere keer als ik wegga van een plaats die ik goed ken, waar ik heb geleefd en gewerkt, die een deel van mijzelf is geweest, zoals Parijs, Madrid, Toledo, El Paular, San José Purúa, dat ik even stop om afscheid van die plek te nemen. Ik spreek zo'n plek dan toe, ik zeg bijvoorbeeld: 'Vaarwel, San José. Ik heb hier gelukkige momenten gekend. Zonder jou zou mijn leven anders zijn geweest. Ik ga nu weg, ik zal je niet meer zien, jij gaat zonder mij verder, ik zeg je vaarwel.' Ik neem overal afscheid van, van de bergen, de bron, de bomen en de kikkers. Natuurlijk gebeurt het soms dat ik terugkom op een plek waar ik al afscheid heb genomen. Maar dat doet er niet zoveel toe. Als ik wegga zeg ik een tweede keer gedag.''
''Ik ga nu weg, ik zal je niet meer zien, jij gaat zonder mij verder, ik zeg je vaarwel.''
(...) ''Ik fantaseer vaak over een laatste grap, voor als mijn laatste snik nadert. Ik laat van mijn oude vrienden diegenen komen die net zulke overtuigende atheïsten zijn als ik. Bedroefd nemen ze plaats rondom mijn bed. Dan arriveert een priester die ik heb ontboden. Tot grote ergernis van mijn vrienden biecht ik, ik vraag vergiffenis voor al mijn zonden en ik ontvang het laatste oliesel. Waarna ik me op mijn zij draai en sterf. Maar kun je op dat moment nog de kracht vinden om gekheid te maken?
Eén ding vind ik jammer: dat ik niet meer zal weten wat er gebeurt. Dat ik een wereld moet achterlaten die volop in beweging is, net als midden in een vervolgverhaal. Ik geloof dat die nieuwsgierigheid naar hoe het na je dood verder gaat vroeger, in een wereld die nauwelijks veranderde, niet of minder bestond. Een bekentenis: ondanks mijn afkeer van informatie zou ik graag willen dat ik in staat was om elke tien jaar tussen de andere doden op te rijzen, naar een krantenkiosk te gaan en een paar kranten te kopen. Meer zou ik niet vragen. Met mijn kranten onder de arm, bleek, rakelings langs de muren lopend, zou ik teruggaan naar het kerkhof en ik zou over de rampen in de wereld lezen alvorens voldaan weer in te slapen, in de geruststellende beschutting van mijn graf.'' Uit: Mijn laatste snik - discrete herinneringen van Luis Buñuel
|
|
|
|
“When Paris has to pee, Paris has to pee!” En nog 24 Paris-quotes...
Showbizz | Journalistwatcher
|
10 Juni 2007 | 13:17:42
|
 Als paparazzi haar iets toeschreeuwen als: 'hoe was het feestje' of 'hoe was de film', kijkt ze bevallig in de camera, laat ze haar kin zakken en toont ze haar fameuze pose. Antwoord: 'It sucks'. Of de media haar nu in de maling nemen of zij de media. Feit is dat ze toch op de voorpagina van Teletekst stond toen ze de gevangenis inging, uit de bajes ontslagen werd en vervolgens alsnog in de cel belandde.
Ze is beroemd omdat ze beroemd is.
''It's not right!'' riep ze toen ze weer de bak in moest. Comeback heeft nog 25 Paris Hilton Quotes die via de rode loper bij u naar binnen dartelen.
“The way I see it, you should live everyday like its your birthday”
''Every woman should have four pets in her life. A mink in her closet, a jaguar in her garage, a tiger in her bed, and a jackass who pays for everything.''
''I don’t have sex unless I’m in a relationship. I’m old-fashioned when it comes to that. I really am!''
''The only rule is don't be boring and dress cute wherever you go. Life is too short to blend in.”
''No matter what a woman looks like, if she's confident, she's sexy.”
''When I was in London for The Brits recently I read that I had asked for a Jacuzzi in the dressing room - how ridiculous is that?''
''There is no sin worse in life than being boring--and nothing worse than letting other people tell you what to do. I was one of the few heiresses to walk the runway as a model. A lot of people thought that was shocking. Why did I do it? Was it a desperate cry for attention, like the papers said? Hardly. It's not like I need any more attention. Did I do it for money? Of course not. Modeling doesn't pay that well, anyway, unless you're Gisele or Cindy Crawford, or, like Patti Hansen, you get to marry a rock star. I did it because it was fun.''
''There's nobody in the world like me. I think every decade has an iconic blonde -- like Marilyn Monroe or Princess Diana -- and right now, I'm that icon.''
“Wal-mart... do they like make walls there?”
''People remember how you look when you leave as much as they remember how you looked when you arrived.''
''I play dumb like Jessica Simpson plays dumb. But we know exactly what we're doing. We're smart blondes.''
''It's sexier when a girl is flirty but she doesn't do anything.''
''A lot of women feel it's a man's world. Some people think all you need to do is marry a rich guy, and you don't need to do anything with your life.... I would hate that. I don't care whether he has money or he doesn't, because I don't need it, and that's a good feeling that I don't have to worry about that.''
''I'm totally normal. I think it's obnoxious when people demand limos or bodyguards. I eat at McDonald's or Taco Bell. My parents always taught us to be humble. We're not spoiled.''
“A true heiress is never mean to anyone - except a girl who steals your boyfriend”
''I got my eye on you boy, and when I get my eye on something, it's like search and destroy.''
''People are going to judge me: "Paris Hilton, she uses money to get what she wants." Whatever, I haven't accepted money from my parents since I was 18. I've worked my ass off. I have things no heiress has. I've done it all on my own, like a hustler.''
“I don't really think, I just walk.”
''Barbie is my fashion icon. People think I'm Paris Barbie - and it's a compliment.''
''I don't care whether he has money or he doesn't, because I don't need it.''
 ''At parties, everyone always thinks I'm drinking--but actually I rarely drink. I live on energy drinks, basically. I LOVE Vitamin Water. I have cases in my house. I drink energy drinks and Vitamin Water all night. That's how I manage to stay up late and never smudge my makeup or mess up my hair. You can see all these girls leaving a party at the end of the night, and they look terrible because they were too out of it to reapply their makeup or even glance in a mirror. This is a huge mistake. People remember how you look when you leave as much as they remember how you looked when you arrived.''
“It will work. I am a marketing genius.”
“All British people have plain names, and that works pretty well over there.”
''The only rule is don't be boring.''
“When Paris has to pee, Paris has to pee!”
''I'd rather sit in bed and watch TV. All of my ex-boyfriends-of course, not Paris-would be like, 'What's the problem? You're so not sexual.'”
“I've made all my money on my own without my family and I work very hard, ... Just listening to my father . . . So just basically following that and following my heart.”
|
|
|
|
De Kut stelt de vraag, De Kont geeft het antwoord
Sexualiteit | Zin in sex! (?)
|
10 Juni 2007 | 12:18:46
|
 'Bij de kont openbaart de waarheid zich altijd. Een pik in een anus functioneert als de wijzer van een leugendetector. Een anus weet niet hoe te liegen, kan niet liegen, als je liegt lijd je fysieke pijn. Een kut kan daarentegen smoezen vertellen zodra er een pik in de kamer komt - dat gebeurt zo vaak.'' Toni Bentley pleit voor kontneuken en schreef daar een boek over dat een bestseller werd.
''Mijn kut stelt de vraag, mijn kont geeft het antwoord. Kontneuken is in feite een gebeurtenis die Rainer Maria Rilkes gewijde uitspraak 'doorleef de vraag' definitief belichaamt. Anale penetratie lost het dilemma van de dualiteit op dat door vaginale penetratie wordt geopperd en uitvergroot. (...) Ik beschouw zijn pik als een therapeutisch instrument. Alleen God zou toch zo'n geneesmiddel hebben kunnen verzinnen voor mijn bodemloze wond: de kwetsuur van een vrouw die niet genoeg liefde kreeg van haar pappie. Misschien is de oorsprong van die wond helemaal niet psychologisch, maar werkelijk de ruimte binnenin die smacht naar God. (...)
'Zijn pik als een therapeutisch instrument. Alleen God zou toch zo'n geneesmiddel hebben kunnen verzinnen voor mijn bodemloze wond'
Kontneuken is absoluut niet romantisch - behalve uiteraard als je, zoals ik, het idee hebt dat romantiek begint als je op je knieen ligt met je neus in een kussen. Voor poezie, bloemen en beloften over 'tot de dood ons scheidt' is in het achterland geen plaats. De aarsingang eist de harde waarheid, niet de zachte, sentimentele ploooingen die inherent zijn aan de romantische liefde. Maar kontneuken is wel intiemer dan vaginaal neuken. Je loopt het risico dat een ander je stront ziet, zowel letterlijk als figuurlijk. Je laat een man toe in je ingewanden, je diepste binnenruimte.'' (Uit 'Overgave - een erotische ontdekking' van Toni Bentley) De afbeelding is een filmstill uit Jackie Brown van Quentin Tarentino
|
|
|
|
Wie is aardiger: hij of zij?
Relaties | Typisch M/V
|
10 Juni 2007 | 11:48:00
|
 Men are so decent, such regular chaps. Ready to help you through any mishaps. Ready to buck you up whenever you are glum. Why can’t a woman be a chum? — Henry Higgins in My Fair Lady
Woman seems to differ from man in mental disposition, chiefly in her greater tenderness and less selfishness.... Man ... delights in competition, and this leads to ambition which passes too easily into selfishness. —Charles Darwin, The Descent of Man (1871)
|
|
|
|
Filosoferen met je tong
Relaties | Talk to your/his/her body!
|
10 Juni 2007 | 11:45:50
|
 'Hij of zij die jou niet kust, maakt je lust sterker.' De Nietzsche-kus is dus de niet-kus om de begeerte te laten groeien tot boven-menselijke grandeur. Er zit wat in: wat als je beiden verlangt naar elkaars tong en je stelt het uit, dan is de kus de dag erna nog intenser? Hier nog een paar filosofische kussen.
Sartrean kiss - a kiss that you worry yourself to death about even though it really doesn't matter anyway.
Socratic kiss - a Platonic kiss, but as it is the Socratic technique it will sound more authoritative; however, compared to most strictly Platonic kisses, Socratic kisses wander around a lot more and cover more ground.
Kantian kiss - though you don't actually feel the kiss at all, you are, nonetheless, free to geclare it the best kiss you've ever given or received.
Kafkaesque kiss - a kiss that starts out feeling like it's about to transform you but ends up just bugging you.
'A Heisenbergian kiss is a hard-to-define kiss.'
Marxist (Grouchoic school) kiss - a kiss given by someone who will only kiss those who would not kiss him or her.
Procrustean kiss - suffice it to say that it is a technique that, once you've experienced it, you'll never forget it, especially when applied to areas of the anatomy other than the lips.
Heisenbergian kiss - a hard-to-define kiss, the more it moves you, the less sure you are of where the kiss was; the more energy it has, the more trouble you have figuring out how long it lasted.
|
|
|
|
Van David Copperfield tot Hans Klok: allemaal willen ze deze truc
Raadsel | Uitkijken! (?)
|
10 Juni 2007 | 10:23:56
|
|
|
|
Mannen verbreden, vrouwen versmallen: penetratie kortom
Sexualiteit | Zin in sex! (?)
|
09 Juni 2007 | 19:06:11
|
Wij mannen banen ons een weg door een labyrinth waar vrouwen met hun benen wijd, hun kontje achteruit of mondje open liggen of staan te wachten. Erin en eruit, van voren penetrerend, kneden we borsten en billen, van achteren penetrerend, kneden we billen en borsten. Knedend scheppen wij onszelf. Terwijl miljoenen spermacellen krioelen in de baarmoeder of in een condoom liggen dood te gaan, vervolgen we onze tocht vol lust. Of we nu voortijdig spoten of met een slurfje slap en uitgeput ronddoolden; het duurt niet lang meer voordat er weer miljoenen spermacelletjes staan te krijsen, te trappelen en te springen van ongeduld in onze ballen door een wiebelende bil- of borstpartij van deze of gene.
Als wij mannen de uitgang vinden van dit zalige labyrinth zullen wij snel terugrennen om te verdwalen via een ingang van een vrouw. We willen haar binnenste zoveel, zover mogelijk verkennen. En als zij daar ook nog eens om smeekt, is er alleen nog maar sperma om zo ver en diep mogelijk te komen; als het afbakenen van ons terrotorium. Wij mannen zoeken niet naar de uitgang van het labyrinth vol borsten en billen maar naar de uitgang van een vrouw die alleen gevonden kan worden via haar ingang. En vrouwen zoeken een ingang en dat zijn wij. De EXIT die naar de vrijheid leidt. De ENTRANCE die tot knusheid leidt. Wij mannen verbreden, zij vrouwen versmallen. En de afwisseling van dit verbreden en versmallen is de oorzaak van penetratie.
''Sex is haar welkom en zijn vaarwel tezamen.''
Wij mannen nemen afscheid van hen en zij vrouwen verwelkomen ons tijdens de geslachtsdaad. Een afscheid en welkom kan even intens en hartstochtelijk voelen. Samen één, de vrouw verwelkomt hem, de man neemt afscheid van haar. Sex is haar welkom en zijn vaarwel tezamen. Zij staat te wachten voor zijn deur in de hoop naar binnen te kunnen. En hij zit binnen, wachtend in spanning totdat hij al klaarkomend naar buiten kan. Stommelend door de voordeur, haar ondersteboven lopend. De voordeur die niet van hem, maar van haarzelf blijkt te zijn! De lul is een inbreker. Als ie aardig is dan bedankt hij haar uitbundig bij het afscheid voor de buit (haar genot gevangen) zodat zij zich geliefd voelt (lees: je helpt haar over de drempel, tot haar hoogtepunt komen) of hij gaat er met de buit vandoor zonder afscheidskus; er kan geen bedankje af. Ze klimt maar zelf over de drempel naar binnen. |
|
|
|
Stemming verandert maar persoonlijkheid niet
Gezondheid | Op de divan
|
07 Juni 2007 | 13:26:50
|
 Bram Bakker in AD: ''Hoe complex antidepressiva en het juiste gebruik ervan zijn, is in een korte column niet te vatten. Maar voor hen die er meer over willen weten is het pas verscheen boek De Prozacmonologen van journaliste Marleen Janssen een absolute aanrader. Voor- en tegenstanders, gelovigen en criticasters, dokters (waaronder ondergetekende) en al dan niet tevreden gebruikers, allemaal komen ze aan het woord. En iedereen die dit boek leest zal de conclusie met me delen dat het gebruik van antidepressiva een serieus gezondheidszorgprobleem is geworden.'' De Volkskrant recenseerde dit boek in de katern Cicero met als kop: Wat is er zo erg aan anti-depressiva? Als je het wilt lezen: het is een PDF-bestand. Volgens Janssen slikt minstens de helft onnodig anti-depressiva (PDF-bestand: 'In 7 minuten een vonnis voor de rest van je leven') En dan hier nog een paar prozacmonologen van lezers.
Gisteren bood ik een fragment van Jeffrey Wijnberg waarin hij pleit om de mens die anti-depressiva slikt niet voor een 'zwak persoon' te verslijten. Dit is slechts een manier om de stofwisseling in de hersenen in balans te krijgen net zoals chronische reumapatienten pijnstillende en ontstekingsremmende medicijnen moeten slikken. Comeback vroeg zich af of je een prozac slikkend mens wel echt kunt leren kennen. Een compliatie van reacties van de lezers van Comeback & Tijdrover.
''Misschien willen mensen zich snel weer gelukkig voelen en kunnen ze daardoor geen onderscheid meer maken tussen wat nou een echte depressie en een ('gewoon' tot behoorlijk) dipje is?'' Ladyguin
Ladyguin: ''Ik vind dat je lichamelijk en geestelijke ziekten niet echt met elkaar kunt vergelijken... Reuma bijvoorbeeld is een auto imuun ziekte...Geestelijke en fysieke pijn zijn ook onvergelijkbaar. Geestelijke ziektes kunnen een endogene (van binnen uit) oorzaak hebben, of een exogene (van buiten af). Bij die laatste groep zou beter gekeken moeten worden welk probleem van buiten is gekomen dat voor het ziek zijn zorgt. Als het een endogene oorzaak heeft zal er idd een substituut gegeven moeten worden denk ik. Dat is heel erg want als je het lang gebruikt wordt je een ander mens. Natuurlijk moeten er in crisisgevallen paardenmiddelen ingezet worden maar dan wel met een zeer goede begeleiding...en dat gebeurt volgens mij niet. Ik weet het niet zeker maar ik hoorde ergens dat 60% van de nederlandse volwassen bevolking een anti-depressivum slikt ... Dat is enggggg... Misschien willen mensen zich snel weer gelukkig voelen en kunnen ze daardoor geen onderscheid meer maken tussen wat nou een echte depressie en een ('gewoon' tot behoorlijk) dipje is?''
''Je leert nooit iemand ooit echt kennen met of zonder medicijnen.'' Willem Jansen
Shitonya: ''Geen mens wordt depressief geboren en dus is depressiviteit nooit een deel van je persoonlijkheid. Al met al is depressie "niets". Alleen een benaming voor een uiterst somber gevoel wat "normaal" functioneren in de weg gaat vaak. Pessimisme/optimisme kan wel weer in een karakter zitten. Maar goed, ik ben volkomen tegen anti depressiva. Mensen afvlakken is als kristallen afvlakken; ruw zijn ze het mooiste, in hun puurste vorm, geen tierlelantijntjes eraan.''
Kimberley: ''Je stemming verandert wel maar een persoonlijkheid niet hoor.''
Noah: ''Een depressie is een zware geestelijke ziekte, die juist afbreuk doet aan de persoon (zie symptomen). Het is dus juist de ziekte die de echtheid van een persoon afbreekt en niet de medicatie. Het is de depressie zelf die het fundament van de persoon afbreekt.Dus juist door de medicatie breng je de echtheid van de persoon weer terug, Jeffrey Wijnberg heeft dus helemaal gelijk. Leer je prozac slikkend mens niet beter kennen als deze geen prozac slikt? Het antwoord is dus nee. Kijk ook maar eens naar de symptomen. Iemand die echt depressief is ligt het liefst de hele dag op bed met de gordijnen dicht. Een echt depressief persoon trekt zich het liefste terug, die zie je niet. Op het moment dat een persoon echt depressief is, heeft praten erover vaak weinig zin. Ook iets tegen de situatie doen heeft weinig zin. Kijk nog maar eens naar de symptomen. Een depressie is een enorme energievreter, mensen zijn lusteloos, mensen zijn moe.
''Een depressief persoon heeft doodswensen, maar zoals gezegd, is een depressie een enorme energievreter waardoor de persoon niet tot de uitvoering naar zijn dood toe komt.'' Noah
Mensen zijn dus ook veel te moe, om erover te praten. Je zal eerst de depressie moeten aftoppen, wil je verder kunnen. Met de medicatie demp je niet alleen de depressieve gevoelens, je geeft iemand ook meer energie om zijn situatie te overdenken en (indien mogelijk) te veranderen. Het is dus niet zo dat gesprekken niet gevoerd worden omdat de persoon de confrontatie niet met zichzelf aankan. Gesprekken worden niet gevoerd omdat de persoon gewoonweg, op dat moment, niet de energie heeft om wat aan zichzelf en/of zijn situatie te doen.
Het is zeker niet zo dat mensen niet geconfronteerd worden om hen van zelfmoord te weerhouden. Als je dit idee hebt, dan kan je een persoon ook geen anti -depressiva geven. Een depressief persoon heeft doodswensen, maar zoals gezegd, is een depressie een enorme energievreter waardoor de persoon niet tot de uitvoering naar zijn dood toe komt. Wanneer de persoon anti depressiva slikt, komt er een moment waarin de depressie zeker nog aanwezig is, maar de persoon wel meer in balans komt met zijn energiehuishouding. Op dat moment heeft de persoon dus nog steeds een (zware) depressie, maar ook de energie zelfmoord te plegen. Dit zijn de gevaarlijke momenten!'' Noah
''Wat weet je nou van de innerlijke beleving van een ander?'' Dunya
'Ien Smiths: ''Onderzoek toont aan dat 33% van de mensen die anti-depressiva of anti-psychotica slikken daar baat bij hebben. Dus 66% niet! Die zakken verder weg in de ellende en krijgen er nog een verslaving bij plus de zeer vervelende bijwerkingen. En dan krijgen ze weer medicijnen tegen de bijwerkingen etc, etc. Medicijnen moeten niet als vervanger voor therapie gebruikt worden. Of gewoon een luisterend oor, dat is meestal waar mensen het meest behoefte aan hebben.''
Dunja: ''Onderdruk je daarmee niet je echtheid? Ja,uit eigen ervaring kan ik zeggen,dat ik heel anders ging reageren. Ik bleef kalm,mijn emoties vervlakten. Juist mijn blijheid en het diepe genieten van de kleine dingen die het leven zo heerlijk en bijzonder maken,verdwenen. Heb het maar 2 maanden geslikt. Toch durf ik niet te oordelen over mensen die het langdurig gebruiken. Wat weet je nou van de innerlijke beleving van een ander? Bijna niemand durft echt het achterste van zijn tong te tonen.''
''Medicijnen moeten niet als vervanger voor therapie gebruikt worden.'' Ien Smiths
Comeback: ''Voor mij blijft over de vraag: moet iemand zijn emoties deepdown doormaken om geheeld te worden of die emoties juist doodmaken door medicijnen? Uit een ander onderzoek kwam weer naar voren dat praten niet hielp. Wijnberg zei ooit in een radioprogramma dat het heel ongezond is om telkens je verleden te verwerken. Beter is het heden aan te gaan en je gedrag daarop af te stemmen. Als ik niet bij een negatieve emotie van een vrouw kan komen, dan kan ik haar toch nooit tot troost zijn? Die afstand zou voor mij bezwaarlijk zijn. En als je die negatieve emotie dan omarmd, raakt deze in paniek en kan nog meer afstand het gevolg zijn.
''Kortom: goed omgaan met haar leed schept een band. En dat is dan de basis. De luxe van de liefde blijft uit.'' Comeback
Waarom is de 1 opgelucht na een huil of woedebui en de ander slaat erin door en is nog verder van huis? Ik geloof dat ieder mens wel geestelijk gemankeerd is om welke reden ook. Maar beklemmend is het wanneer je niet meer kunt spelen met de grenzen. Dat je vast zit, geconditioneerd. Dat je hersenstructuur daadwerkelijk schade ondervindt wanneer je in aanraking komt met je emoties. Dat is voor mij juist de essentie van een relatie: dat je elkaar vrijheid kunt geven, emotiegebied kunt verkennen bij jezelf en de ander. Als je geconditioneerd bent kun je dat niet waardoor de relatie je onvrij doet voelen. Moet je iemand treffen die hetzelfde heeft meegemaakt als jij. Of is dat een neerwaartse spiraal?
''Als ik niet bij een negatieve emotie van een vrouw kan komen, dan kan ik haar toch nooit tot troost zijn?'' Comeback
Wat mij sterk bezighoudt is de misbruikte vrouw. Ik zou daar nooit een relatie mee kunnen hebben. Als zij ongezond omgaat met haar seksualiteit heb ik niet het geduld om daar liefdevol mee om te gaan, alsof ik het mij persoonlijk aantrek. Ik ben toch geen verkrachter? Maar mijn tederheid en voorzichtigheid staan daarvan wel in dienst: dat ik wel deug, het bewijzen. Het voortdurende bewijzen. En als je het bewezen hebt dan ben je nader tot elkaar gekomen, maar dat waar het nader tot elkaar komen werkelijk toe kan leiden kan niet ontdekt worden, die vrijheid is er niet. Kortom: goed omgaan met haar leed schept een band. En dat is dan de basis. De luxe van de liefde blijft uit.'' Comeback
''Mensen afvlakken is als kristallen afvlakken; ruw zijn ze het mooiste.'' Shitonya
Peet: ''Je bent niet je depressie... noch je pillen. Je persoonlijkheid is je persoonlijkheid. Neemt niet weg dat als je al je leven lang depressief bent geweest, het moeilijk te zeggen is waar de scheidslijn ligt.''
Willem Jansen: ''Je leert nooit iemand ooit echt kennen met of zonder medicijnen. En dat wil ik ook helemaal niet! Stel je dat toch eens voor bah! Gewone praat therapie helpt niet! Alleen chemie in de vorm van pillen. Of therapie waarbij veel chemie plaatsvindt, zoals electroshocks.''
''Therapie heeft ook geen nut , als iemand TE depressief is.'' SyntaxError
Coming Soon: ''Een echte depressie is een gevangenis. Donker en eenzaam. Ik gun het niemand. Medicijnen kunnen ook iemand gevangen zetten. Als het goed gaat, zijn de medicijnen een ondersteuning om niet in een nieuwe depressie weg te zakken. Dat betekent overleggen, heel regelmatig controleren en goed luisteren. Zo nodig de dosis aanpassen. Alternatieven niet wegschuiven als onzinnig. De mens is geen machine die je met een onderhoudsbeurtje aan de praat houdt. Even de kleppen bijstellen en je kunt er weer tegenaan. Als hulpverlener moet je bereid zijn om voortdurend te blijven zoeken.
''Bij praten schuilt het gevaar in de overmoed van de hulpverlener. Ik ben zo empathisch, ik kan zo goed begrijpen wat een depressie is, ik klus dit karweitje tot een goed einde.'' Coming Soon
Je (Comeback) vraagt je af wat beter is: toedekken of de wond verder opensnijden en de pus er uithalen. In beide gevallen blijft er een litteken. Alleen medicijnen hoort bij toedekken. Soms kan dat, soms moet dat. Dan zijn de medicijnen geen chemische opsluiting, maar de mogelijkheid om te ontsnappen uit de depressie. Langdurig alleen maar medicijnen leidt tot vervlakking, ook de positieve emoties als blijdschap, zin in seks of verwondering komen niet meer aan de oppervlakte. Mensen met een depressie zijn lastig. Je moet langdurig investeren zonder zeker te weten of het tot het gewenste resultaat leidt. De medicijnboer komt met de "oplossing" in hapklare brokken. Daarmee kunnen ze tot de grootste dealers van de wereld gerekend worden. Bij praten schuilt het gevaar in de overmoed van de hulpverlener. Ik ben zo empathisch, ik kan zo goed begrijpen wat een depressie is, ik klus dit karweitje tot een goed einde. Daarmee verklaart hij zichzelf tot God en maakt hij de man/vrouw de depressief is net zo afhankelijk als dat bij medicijen kan gebeuren.
''En als het gaat over vrienden? Dan zijn duizend armen nog niet genoeg.'' Coming Soon
Elke therapie pakt iets af van degene die hulp nodig heeft. Voordat je dat doet als hulpverlener zul je je moeten afvragen of je werkelijk iets te bieden hebt dat daarvoor in de plaats kan komen. Medusa maakte zich terecht kwaad over het geneuzel in het tijdschrift Psychologie, waarin stond dat het gebruik van dieren zo waardevol kan zijn bij kinderen. Hoera! Het werkt, het kind ervaart in de hond een kameraadje. Goed zo. Je bent nu sterk genoeg, geef het hondje maar weer terug. Dat is pas armoede. En als het gaat over vrienden? Dan zijn duizend armen nog niet genoeg.'' Coming Soon
SyntaxError: ''Een antidepressivum kan inderdaad zorgen dat iemand niet tot suicide overgaat en dat de stemming verbeterd. In die zin redt Prozac/ een ander soort antidepressivum iemand. Wat het precies doet met iemands karakter is niet helemaal duidelijk. Het kan gevoelens afvlakken, maar een depressie maakt ook dat iemand zich isoleert. Therapie heeft ook geen nut , als iemand TE depressief is. Dan is er een ondergrond geboden, in de vorm van antidepressiva of zelfs een korte opname. Wat mij betreft moeten artsen het niet TE snel voor schrijven , maar in duidelijke of ernstige gevallen, het is namelijk best heftig spul.''
Eric Sombreric: ''Er is te veel te zeggen en te veel is onduidelijk. (...) Ik zwijg, en gebruik seroxat. Enkel omdat mijn lul van een huisarts de baas is en tegen prozac. En ik blijf niet bezig met nieuwe huisartsen zoeken. Er waren de vorige eeuw twee revoluties: Freud en Prozac, en op beide wordt veel afgedongen.''
VOLGENDE WEEK: Een filmrecensie van 'Prozac Nation' naar het gelijknamige boek van Elisabeth Wurtzel. ''Als succesvolle jonge vrouw (freelance recensent van de Rolling Stone) raakt ze verslaafd aan het antidepressivum Prozac. Maar zelfs de Prozac-medicatie lijkt haar niet te kunnen helpen. In haar worsteling met een echtscheiding, drugs, seks en een bemoeizuchtige moeder.'' (tekst op de hoes) |
|
|
|
Leer je de prozac slikkende mens wel echt kennen?
Relaties | Op de divan
|
06 Juni 2007 | 09:47:12
|
Brenda uit Six Feet Under doet een studie tot therapeut en vraagt zich op een gegeven moment verontwaardigd af: 'Wat is het nut van therapie als je patienten niet kunt confronteren?' Het antwoord van de studiebegeleider luidde: 'Om te voorkomen dat ze zelfmoord plegen.' Veel patienten zijn gebaat om jarenlang (soms zelfs een leven lang) antidepressiva te slikken. Onderdruk je daarmee niet je echtheid, geef je daarmee niet toe dat je geestelijk te zwak bent om op eigen kracht het leven aan te kunnen? Telegraaf-columnist Jeffrey Wijnberg vindt zo'n denkwijze kwalijk en benadrukt dat de stofwisseling in hun hersenen in balans blijft, domweg door medicijnen.
'Net als chronische reumapatienten pijnstillende en ontstekingsremmende medicijnen moeten slikken om redelijk overeind te blijven, zo is de absolute noodzaak bij depressieve patienten hetzelfde; en dan is het ongepast om zelfs maar te suggereren dat al deze zieke mensen hun toevlucht zoeken in een gemakkelijke oplossing. Overigens, steeds vaker worden met antidepressiva ook spectaculaire resultaten geboekt met patienten die lijden aan angst- en dwangstoornissen. Veel van deze mensen leven, als het ware, in een constante psychische toestand van gespannen waakzaamheid, waardoor het heel moeilijk is om te genieten van collegiaal of vrienschappelijk contact, laat staan dat zij geconcentreerd een studie kunnen volgen. Eenmaal aan de antidepressiva, valt de spanning weg waardoor het plezier om te leven weer kans van slagen heeft. De negatieve publiciteit over antidepressiva is daarom zo kwalijk, omdat patienten zelf maar te gauw geloven dat hun extreme somberheid en levensangst getuigen van een zwakke persoonlijkheid. De genezing van betweterige critici is gelukkig simpel: één fikse depressie, en zij komen als vanzelf op andere gedachten.'' Jeffrey Wijnberg in De Telegraaf / Illustratie: Briefgeheimen
Stel: je bent geestelijk ziek. Hierdoor kun je slecht met mensen omgaan. Je slikt medicijnen waardoor dit wat beter gaat. Wat is dan de waarde van een relatie? Het houden van wordt door het slikken van medicijnen in stand gehouden danwel veroorzaakt? Ik hoorde van iemand die prozac slikte dat zij veel rationeler in het leven stond en zich niet meer door emoties liet bepalen. Precies de door Wijnberg bejubelde balans in de hersenen. Negatieve emoties worden dus onderdrukt. Maar zijn die negatieve emoties niet het fundament van hoe een mens is? In hoeverre zijn emoties positief als ze gemanipuleerd worden door medicijnen. Kortom: leer je een prozac slikkend mens niet beter kennen als deze geen prozac slikt?
|
|
|
|
Obsessie met zuiverheid
Boek | Talk to your/his/her body!
|
05 Juni 2007 | 07:49:45
|
 Die Blechtrommel van Gunther Grass gaat over een jongetje (Oskar Matzerath) dat op zijn derde weigert verder te groeien om geen deel meer te hoeven uitmaken van de volwassenenwereld waarin toch alleen maar geweld, haat en leugens welig tieren. Niet meer willen groeien is nauw verwant met niet meer willen eten. Schrijnend zijn de gevallen van anorexia. Eerder ervoer ik het vaak als aanstellerij. Maar na een documentaire hierover, is dit voorbij. 'Het is een obsessie met zuiverheid' (zo omschrijft Genevieve Brisac anorexia in haar autobiografische roman Van gewicht ontdaan). Je hart keert om als je de achterliggende misere verneemt of je wordt uit arremoede agressief: 'Ga dan maar dood trut!'' Bijna doodhongeren om in een wereld vol slechtheid zelf puur te blijven.
''Uiteindelijk eet ze om aan de dood te ontsnappen.''
In De hongerheldin van Amelie Nothomb staat: 'Onder honger versta ik dat immense gemis van je hele wezen, dat nijpende gebrek, dat verlangen (...): ik zou dolgraag willen dat er iets was in plaats van niets.' Haar jeugd beleeft ze bewust intens, want ze voorvoelt dat het sprookje in 1 klap voorbij kan zijn. En dat gebeurt dan ook: ze wordt op twaalf-jarige leeftijd gewelddadig verkracht. Ze besluit daarop te stoppen met eten. Haar anorexia is 'het heldhaftigste verzet aller tijden tegen een opgroeiend lichaam en tegen de seksualiteit'. Uiteindelijk eet ze om aan de dood te ontsnappen, huilend, terwijl haar geest lijdt onder de strijd die haar geest met haar lichaam, haar lichaam met haar geest voert.
|
|
|
|
Gezocht: boekbuiken
Boek | Customize!
|
03 Juni 2007 | 13:14:49
|
 In Geuzennieuws zag ik een boek staan van Arni Thorarinsson met de titel: De tijd van de heks. Met een buikhand waarop stond: 'Deze buikband is geld waard!' 'Buikband', het woord bleef als een riem om mijn hoofd geslagen, gaatje voor gaatje werd het strakker en strakker en toen bedacht ik mij: bij welke boeken is een buikband nu echt gepast? Ik stelde mijn vraag aan Aladin: ''Ik ben op zoek naar boekcovers (kaften) waarop blote buiken staan of geklede mensen ( in close up). Zou u allicht wat titels kunnen noemen of wat sites waarop heel wat boekcovers te bewonderen zijn?''
Het antwoord van Aladin: ''U vraagt naar boekcovers met een specifieke afbeelding of naar sites waar boekomslagen te bekijken zijn. Helaas kunnen wij zo vlug geen titels noemen die beantwoorden aan het door u gezochte. Wel zijn er sites waar veel boekcovers te zien zijn: literatuurplein.nl of Bol.com of Amazone.com. Met name bij bol.com wordt een hele serie boekomslagen getoond. Bij literatuurplein.nl staan alle boeken die op dit moment in de boekhandel leverbaar zijn maar moet een titel en/of een schrijver opgegeven worden. Wij hopen u hiermee verder geholpen te hebben. Is op deze manier het antwoord op uw vraag niet vinden, laat het ons dan weten. Wij kunnen uw vraag dan doorsturen.''
Toevallig kocht ik gisteren 'Een spion in het huis van liefde' van Anais Nin. Hierop een man die een vrouw van achteren in de nek kust: een buikbandje zou over de vrouwenbuik geschoven kunnen worden (onvindbaar via google).
Mijn laatste redmiddel bent u. Kent u een boek waarbij een buikband daadwerkelijk over een buik kan worden omgedaan?
|
|
|
|
New Yorkers tonen hun interesse anders
Taal | Wat een taal!
|
01 Juni 2007 | 19:03:57
|
 ''One of the nice things about the United States is that, wherever you go, people speak the same language. So native New Yorkers can move to San Francisco, Houston, or Milwaukee and still understand and be understood by everyone they meet. Right? Well, not exactly. Or, as a native New Yorker might put it, “Wrong!” Even though people all over the country speak English, the ways they let others know how they mean what they say—whether they’re being friendly, ironic, or rude—can be very different.'' Deborah Tannen New Yorkers & taal.
''Now, I’m not referring to the two aspects of language that everyone notices and a lot of people talk about: accent and vocabulary. Plenty has been said about the New York accent—pronunciation of vowels (cawfee), consonants (tree for three), leaving out some r’s (toidy-toid street) and putting others in (Linder Ronstadt). And much has been said about vocabulary—if you say “dungarees” instead of “jeans”; if you stand “in” line or, as only a New Yorker can do, stand “on” line. But there are other aspects of language that people tend not to notice because they seem so natural—when you start and stop talking; how fast you talk; how you use pitch, loudness, tone of voice, rhythm; what your “point” is likely to be and how you get to it; what you talk about, when, and to whom. If people do notice these aspects of speech, they don’t attribute them to language habits but to the speaker’s personality—thinking of New Yorkers, for instance, as loud and pushy.
(...) One conversation I taped, between a woman from New York (Diane) and a man from Los Angeles (Chad) who had just met, will show what I mean:
Diane: You live in L.A.?
Chad: Yeah.
Diane: Y’visiting here?
Chad: Yeah.
Diane: Whaddya do there?
Chad: I work for Disney Prese—Walt Disney.
Diane: You an artist?
Chad: No, no.
Diane: Writer?
Chad: Yeah.
Now, anyone can see that something is wrong. Diane is doing all the asking, and Chad is giving minimal, even monosyllabic answers. He’s uncomfortable enough to stumble over the name of his own company. When I played the tape for Chad, he said that he felt under interrogation. But Diane didn’t want to ask all the questions. She was trying to show interest and get Chad talking. She couldn’t understand why he was so unfriendly. But, being a nice person, she kept trying—by doing more of what was putting him off.
The intonation, high pitch, and clipped form of Diane’s questions would have tipped off fellow New Yorkers: “This is a casual question. Answer if you feel like it; otherwise, say something else.” But Chad wasn’t used to questions like that. When someone asks him a question, he feels he has to answer. So all that attention on him seemed pushy and nosy. He was also put off by the speed with which Diane’s questions came at him. People who are not from New York often complain that New Yorkers interrupt them, don’t listen, and don’t give them a chance to talk. Typically, the New Yorker starts talking before the Californian is finished, so the Californian, piqued, stops talking. So who’s interrupting? The New Yorker? Not necessarily. Who said only one person can talk at a time?
The intonation, high pitch, and clipped form of Diane’s questions would have tipped off fellow New Yorkers: “This is a casual question. Answer if you feel like it; otherwise, say something else.”
(...) A New York listener does a lot of talking. And if you like a story, or if you think someone has made a good point, you don’t appreciate it in silence. You show your reaction fast and loud. This creates trouble when New Yorkers talk to non-New Yorkers. In conversations I taped, again and again the Californians and Midwesterners stopped dead in their vocal tracks when a New Yorker tried to encourage them by exclaiming, “What!,” “Wow!,” or “Oh, God!” What was intended as a show of interest and appreciation sounded to the speaker like rude disbelief, or scared him into speechlessness. My sister, who grew up in New York City but hasn’t lived here in seventeen years, has this problem with her children. When they tell her something and she gives them an enthusiastic response, they jump and jerk around to see what scared her. '' Deborah Tannen: HELE ARTIKEL LEZEN? & Overheard in NEW YORK |
|
|
|
Vaderloze opvoeding is desastreus
Relaties | Typisch M/V
|
01 Juni 2007 | 08:50:26
|
Volgens Ger Groot verwaarlozen vaders hun klassieke vaderrol, met als gevolg ontsporende kinderen. 'In de opvoeding vertegenwoordigt de vader de wet en de moeder de liefde. Die binding is sterker dan de eenentwintigste-eeuwse mens graag zou willen.' Dat staat te lezen deze maand in Filosofie Magazine.
''De gevolgen van een vaderloze opvoeding - of de vader nu fysiek afwezig is of zijn symbolische vaderrol naast zich neer heeft gelegd - zijn desastreus, constateert Groot: 'In een dergelijk gezin zal het kind nauwelijks ervaren hoe het is om tegenover de wet te staan, om de wet gesteld te krijgen. Dit is van het grootste belang, omdat dit na de opvoeding in de samenleving hoe dan ook zal gebeuren: tegenover de werkgever, de overheid en de samenleving als geheel. Op het moment dat in de vormende fase van de persoonlijkheid niet is aangeleerd hoe hiermee omgegaan dient te worden, zal de ontzetting die toeslaat op het moment dat die botsing plaatsvindt bijna onoverkomelijk worden. Dan ben je reeds zo ver gevormd - of beter gezegd: misvormd - dat het heel veel moeite zal kosten en met veel pijn gepaard zal gaan om dit herstellen.'' Hele artikel van Filosofie Magazine lezen? |
|
|
|
Kijkmisser (1): De ontstaansgeschiedenis van haar 'deadly left leg'
Film | Hoogst / laagst persoonlijk
|
01 Juni 2007 | 08:49:00
|
Naast leesmissers bega ik ook kijkmissers. Zo zag ik bovenstaande foto in een reclamefoldertjes van Death Proof (Chicks in cars inclusief het uitbundige Tarantinoteske geweld).
'Aha,' dacht deze wiseguy, 'nu weet ik hoe zij haar been kwijtraakt. De auto scheurt over de weg, abrupt trappen op het gaspedaal vanwege overstekend wild, in de slip geraken, en het been dat zij steeds verder uit het raampje liet hangen omdat de wind haar voetzool zo fijn streelde, komt ongelukkig terecht. Waarmede de ontstaansgeschiedenis van haar 'deadly left leg' zich voor mij ontvouwde. NOT! Het betreft een andere actrice uit een andere film, namelijk niet het tweede deel van Grind House (Death Proof), maar het eerste deel (Planet Terror). De sub-kijkmisser is dat haar rechterbeen uit het raampje hangt, en niet haar linker.
|
|
|
|
|
|
