 |
Evert ten Napel in zijn element is onuitstaanbaar
Sport | Wat een taal!
|
30 Augustus 2007 | 07:08:59
|
Onbegrijpelijk dat commentator Evert ten Napel nog altijd onder contract is bij Studio Sport. Wie hem 'sfeermaker' noemt heeft het fout en wie hem 'sfeerverpester' noemt heeft het goed. Dat hij ooit is aangenomen is wél te begrijpen. Enthousiasme kon en kan hem immers niet worden ontzegd. Alleen: dat een commentator niets toevoegt is nog tot daaraan toe, maar Evert doet sterk afbreuk aan het duel. Kijk twee wedstrijden met hem en je krijgt exact hetzelfde soort commentaar.
En dan heb ik het niet over de vele keren dat hij het heeft over de klok die doortikt en de hoeveelheid minuten die ons nog resten, het waarschuwen voor de counter, een spits en wat of wie al niet meer, wat beter had gemoeten, wat goed of slecht afliep of wat goed of slecht gedaan was. Nee, dat zij hem vergeven. Zodra het echter op spelinzicht aankomt, gaat hij grondig in de mist. Sporadisch doet hij aan zelfcorrectie, vandaar dat hij zich weet te handhaven; namen noemen, 'En weg zijn de Tsjechen!' zeggen, daarmee onderscheid je je niet. Trouwens: veel van wat hij uitspreekt is onzichtbaar, dus kan hij alle kanten uit. Gisteravond corrigeerde hij zichzelf bij wijze als uitzondering omdat het gesproken woord niet strookte met de beelden: ''Een botsing! Een behoorlijke botsing! De scheidsrechter vraagt onmiddellijk om assistentie! (...) Maar het valt mee. Het valt mee.'' Hij houdt zich niet zo bezig met wat er gebeurt, meer met wat er niet gebeurt: ''Huntelaar loopt er wel op, maar kansloos.'' En: ''Maar daar is niemand.'' En: ''Daar kan je zomaar een penalty voor geven.''
Meest ergerlijke aan Evert is dat hij de wedstrijd het liefst naar zijn hand zet en het daarbij niet zo nauw neemt met wat er daadwerkelijk op het veld gebeurt. De aansporingen 'Kom op nou. Tempo. Wat meer vuur.' en 'Passie. Hartstocht. Dat heeft Ajax nodig' leiden bij hem ongeacht het wedstrijdbeeld steevast tot meer vuur, passie en hartstocht: 'Ajax zet aan.'
De spreekstalmeester van het publiek, de spelers, trainers, de scheidsrechter en zijn grensrechters, blessurebehandelaars, ja zelfs ballenjongens! Hierbij schuwt hij de overdrijving niet. Het lijkt wel alsof hij een voetbalspelletje speelt op de computer en 'zijn voetballers' niet doen wat hij met zijn joystick beoogde. Dit gaat gepaard met veel poeha en misbaar en dat is dan zijn verslag. Een vrije trap vlak voor rust. Hij noemt het een 'mooie gelegenheid voor Kennedy.' Zijn stem gaat de hoogte in. 'Wordt dit 'm?' Hij drukt op de knop van zijn joystick en gilt: ''AAAAAAAHHHH!' De teleurstelling is meeslepend. Nu kan dit deel van het terplekke bedachte script potdomme worden 'doorgestreept'. Uiteindelijk kan zijn hele script in de papierversnipperaar nadat de scheidsrechter affloot. Maar Evert lijst het in, want 'zo had het gemoeten'. De God met de microfoon droeg op, maar niemand luisterde. En natuurlijk ligt dat aan hen!
''Een vrije trap vlak voor rust. Hij noemt het een 'mooie gelegenheid voor Kennedy.' Zijn stem gaat de hoogte in. 'Wordt dit 'm?'''
Hij voert de spanning op. Niet door een sprankelende observatie. Welnee, gewoon door te zeggen dat het spannend is. Als je dat maar vaak genoeg herhaald met een dolenthousiaste stem die neigt naar hysterie, wordt het vanzelf spannend. En daarin heeft hij nog gelijk ook, al weet ik dat het niet de wedstrijd maar Evert ten Napel is die mij zenuwachtiger maakt dan nodig. Dat is een gave die bij een doorslaggevende wedstrijd van Oranje best gunstig uitpakt wanneer je zelf toch al niet zo nuchter bent. ''En zo wordt het spannender en spannender in Praag.'' Als een bal bijna in het Ajaxdoel zeilt: ''Wat een spanning!'' Als Evert in zijn element is, is hij schier onuitstaanbaar. ''Het kan nog. Het kan nog altijd.'' Een supporter aan het woord: 'Eén doelpunt heeft Ajax nodig. Eén!'' Even later roept hij, bezeten als hij is van dit spelletje: ''Hij zal er toch een keer in moeten.'' Hij moet erin. Hij schreeuwt zijn longen uit zijn lijf desnoods als de bal daardoor net dat kleine beetje effect meer of minder krijgt waardoor hij in de touwen hangt.
Ten Napel heeft een vaste vocabulaire. Dat is al vaker gezegd en geschreven. Er kwam een aktie uit voort: 'Evert ten Napel op de brandstapel'. En Ten Napel Bingo met de door hemzelf gecreeerde cliches als 'Die dekselse...' of 'De tovenaar van...'' (gisteren gebruikte hij ze weer eens). Een goede pass is bij hem altijd splijtend en een vrij normaal doelpunt heet 'feilloos binnengeschoten'. Hij barst van de rituelen. Zo zoekt hij altijd een speler op bij de Nederlandse club die er al heel wat dienstjaren op heeft zitten (Zidane moest er aan geloven in de finale van het EK vorig jaar- keer op keer). Zodra deze iets goeds doet, bejubelt hij deze. Gisteravond: ''Dat is ervaring. Dat is routine. Dat is Jaap Stam.'' En in de laatste 15 minuten zoekt hij een ervaren speler bij de tegenpartij op en zegt dan: ''Hij is niet kapot te krijgen. Die blijft maar gaan!''
''Even later roept hij, bezeten als hij is van dit spelletje: ''Hij zal er toch een keer in moeten.'' Hij moet erin. Hij schreeuwt zijn longen uit zijn lijf desnoods als de bal daardoor net dat kleine beetje effect meer of minder krijgt waardoor hij in de touwen hangt.''
De bal wordt hoog over geschoten en is in de rivier de Moldau beland volgens Evert. Omdat er niet meteen een nieuwe bal naar Stekelenburg wordt gegooid komt hij met een anekdote (soms genietbaar, meestal bedoeld om de belangrijkheid van deze wedstrijd nog eens te benadrukken): ''Dat was vroeger in het Oostblok ook al zo. Toen hielden ze die bal een minuut lang vast.'' Daarna noemt Evert voor de zoveelste keer nog even de vele miljoenen ('13, 14, 15 miljoen') die gemoeid zijn bij het behalen van de Champions League. In de eerste helft was een redding van Stekelenburg 'een belangrijke redding die misschien wel miljoenen op zou leveren.'
''Negen van de tien keer wint Ajax van zo'n ploeg' wist Evert. Hij herhaalde het later nog eens. Ajax speelde 1 x eerder tegen Slavia en verloor. En vorig jaar haalde Ajax evenmin de Champions League. Ze verloren in de voorronde van FC Kopenhagen. Ook 'zo'n ploeg waarvan Ajax negen van de tien keer zou winnen'.
En dan scoort Slavia Praag de 2-1: ''Dit is het genadeschot! Dit is het genadeschot!'' Evert looft en prijst de Tsjechen. Ajax is ten doden opgeschreven ('Hoon is het lot van Suarez'). ''En Ajax moet nog twee goals maken. Twee goals! Dit moet als een Knock Out, als een mokerslag zijn aangekomen bij Henk ten Cate!'' Superlatieven schieten tekort. De beslissing is gevallen. Nu mag hij helemaal los gaan. Hij noemt twee helden uit de Tsjechische geschiedenis en voegt daar de doelpuntmaker van zojuist aan toe. Het kan niet op. De grootheidswaanzin slaat in vol ornaat toe bij Evert. Omdat het niet gelopen is zoals het moest lopen, redt hij wat er nog te redden valt: ''Nooit schreven de Tsjechische kranten zoveel over de wedstrijd op de voorpagina's als vandaag!'' Zo belangrijk was deze wedstrijd. Voor wie het nog niet wist: In Praag is gisteren geschiedenis geschreven. En Evert was erbij. |
|
|
|
Micropanorama's
Kunst | But is it art?/ But this is art!
|
29 Augustus 2007 | 00:49:23
|
'Ik kies bewust voor deze primitieve manier van filmen, licht Kerstens toe. 'Er is nauwelijks een tijdsverloop want daaraan zijn mensen al zo gewend door televisie. Ik maak binnen vijftien seconden tien foto's en zet deze, almaar herhalend, achter elkaar. (...) De sociale interactie tussen mensen in de grote stad is een onuitputtelijke bron. Toen ik begon dacht ik: leuk voor later, maar tegelijk leg je ook je tijd vast. Een pak melk zag er tien jaar geleden heel anders uit, maar niemand die dat vastlegt. Ook het licht van de seizoenen of een meerkoet op een vlonder vertellen een verhaal. Ik ben hypervisueel.' (Uit de Volkskrant)
|
|
|
|
Plastic zak
Kunst | But is it art?/ But this is art!
|
14 Augustus 2007 | 12:18:31
|
 ''It was one of those days when it's a minute away from snowing and there's this electricity in the air, you can almost hear it. And this bag was, like, dancing with me. Like a little kid begging me to play with it. For fifteen minutes. And that's the day I knew there was this entire life behind things, and... this incredibly benevolent force, that wanted me to know there was no reason to be afraid, ever. Video's a poor excuse, I know. But it helps me remember... and I need to remember... Sometimes there's so much beauty in the world I feel like I can't take it, like my heart's going to cave in.'' Ricky Fitts in American Beauty - DEZE SCENE ZIEN?
|
|
|
|
Stomme Zonnebrillen
Mode | Fashionking
|
09 Augustus 2007 | 17:15:53
|
|
NOG MEER: 1 - 2 - 3 - 4 - 5 (druk op de foto voor meer!)
|
|
|
|
Oninteressante Edo interesseert net genoeg
Boek | Let's Love Literature! (or not?)
|
09 Augustus 2007 | 12:41:47
|
 Ontmoet de futloze kantoor-klerk Edo Kleingeld die zichzelf niet aantrekkelijk vindt ('Ik had wiskunde gestudeerd en zo zie ik er ook uit.'), nog maagd is op 34- jarige leeftijd ('Ik vroeg me af of maagdelijkheid wel een eigenschap was. Zijn gebreken ook eigenschappen. Gebreken zijn in ieder geval heel persoonlijk. Mijn uiterlijk en mijn talenten had ik goeddeels van mijn ouders geerfd, wat van mijn maagdelijkheid moeilijk beweerd kon worden.') en kijkcijfers analyseert als werk ('De volgende ochtend besloot ik naar mijn werk te gaan. Het was een investering; een dag hoestend en snotterend op het werk doorbrengen zou getuigen van een gezond arbeidsethos en daarmee toekomstig ziekteverzuim geloofwaardiger maken.')
Het begint met zijn illegale schoonmaker Bayya die aan hem vraagt of zijn zusje Chandrani bij hem mag wonen 'vanwege de instanties'. Na wat wikken en wegen besluit hij van 'ja' in de hoop dat het een mooie dame betreft. Edo: "Ik had er natuurlijk al rekening mee gehouden dat ze niet mooi zou zijn, maar toch viel het behoorlijk tegen. (…) Een kort moment had ik nog de hoop dat dit iemand was die alleen maar kwam helpen verhuizen, maar ze stak haar hand uit en stelde zich voor als Chandrani." Bayya bepaalt alles en samen met Edo stelt hij de regels op. 'Chandrani zal niet in de keuken komen, maar alleen op maandag en vrijdag overdag, als u weg bent naar uw werk, maximaal een half uur de keuken gebruiken om voor een aantal dagen achter elkaar eten te koken, als u dat goedvindt. Op de andere dagen zal ze hoogstens vijf minuten in de keuken komen om het eten te pakken en op te warmen in de magnetron. Ze zal dan op haar kamer het eten opeten.'
Even later laat hij aan broer en zus de verwarming zien: 'Dit is de verwarming,' zei ik, en ik pakte het kraantje op de radiator beet en draaide het open en dicht. Op Sri Lanka hadden ze natuurlijk geen verwarming. 'Maar als je weg bent moet je hem uitzetten, dus de knop altijd helemaal deze kant op draaien, want de verwarming is erg duur. Omdat het zo'n oud huis is, weet je wel.' Ik had meteen spijt van dat ik dat gezegd had. Bayya zou zijn zus nu vast sommeren de verwarming nooit te gebruiken en als het vroor gewoon een extra trui aan te trekken.' Zijn zus? Vergeet het maar! Midden in de nacht hoort Edo vreemde geluiden uit het kamertje (waar ze samen liggen te vrijen).
''Zelfs in eigen huis voelt hij zich niet eigen baas door Chandrani.''
Ongemakkelijke situaties beschrijft Hogenkamp treffend. 'Door een 'technische storing' was er geen badge voor mij gedrukt. Ik kreeg een blanco badge waarop ik met pen mijn gegevens in moest vullen. De rest van de dag voelde ik me wat tweederangs vanwege die handgeschreven badge.' Edo is een vlak personage die zich volledig door de wetten van de markt laat leiden. Dat heeft hij zelf ook wel door. Ergens zegt hij: 'De om haar efficiency geroemde marktwerking had een bureaucratie gecreëerd zonder weerga. Zelfs in de hoogtijdagen van de Sovjet-Unie was er niet zo’n massale schijnproductiviteit geweest.' Zelfs in eigen huis voelt hij zich niet eigen baas door Chandrani die hij dagen achtereen niet ziet, wel hoort hij haar geplas en het opwarmen van haar maaltijden. Omdat het een tijdje stil is nadat ze op de bril plaatsnam, bedenkt Edo zich dat Chandrani zich misschien schaamt om het geluid dat haar plassen teweeg zou brengen. En zo speelt hij piano zodat ze haar plas onopgemerkt kan doen.
'Op de achterflap staat dat Edo een anti-held is. Dat is te veel eer.'
'Het werd me al snel duidelijk dat ze wachtte met het opwarmen van haar eten totdat ik weg was uit de keuken. In het begin vergat ik daar soms rekening mee te houden. Op een avond had ik aan de keukentafel Het Parool gelezen en bier gedronken, en eenmaal aangeschoten vormde bijna elk artikel stof tot mijmeringen, waardoor ik uren zoet was met het dunne krantje. Pas om half elf drong het tot me door dat ze wachtte tot ik plaats zou maken. Ik trok me terug en al snel hoorde ik de opwarmgeluiden.' De vlotte toon is een verademing, omdat het zelden flauw is ondanks dat Edo Kleingeld niks nieuws zegt, iets dat wel gaat schuren zo midden in het boek, het verliest scherpte. Dat nam evenwel niet weg dat ik benieuwd was hoe Edo (die zelf geen auto heeft) zou reageren op de nieuwe terreinwagen van zijn patserige, veel 'succesvollere' vriend (die op de cover van Quote staat):'' 'Mooi hoor.' Met moeite veinsde ik belangstelling voor Koois terreinwagen, die voor mijn voordeur geparkeerd stond. 'Echt heel mooi.' Ik rilde van de kou. Ik was zonder jas naar buiten gelopen omdat ik dacht dat het maar voor even zou zijn, maar Kooi weidde nu al minutenlang uit over de zegeningen van het voertuig.''
''Een roman over een loser die geen goede redenen heeft voor zijn loserschap en zich wentelt in zijn verliezen is al met al te mager omdat de humor zelden schrijnt.''
Excuses voor het ongemak beklijft niet. De felbegeerde noodzaak ontbreekt. Edo legt het zelf uit: "Zo vormen principes zich; er doet zich een toevallige omstandigheid voor, meestal uit luiheid of kortzichtigheid, er ontstaat een gewoonte, de gewoonte wordt hardnekkig en voor je het weet heb je een principe." Edo worstelt niet met identiteitsproblemen, hij heeft er vrede mee. Opvallend dat zo'n oninteressant personage toch nog kan interesseren. Op de achterflap staat dat Edo een anti-held is. Dat is te veel eer. Zo'n geuzentitel heeft voor mij toch wel een anarchistische of tenminste een oprecht romantische inslag. Bij Edo vind je niets van dit al. Een roman over een loser die geen goede redenen heeft voor zijn loserschap en zich wentelt in zijn verliezen is al met al te mager omdat de humor zelden schrijnt. Het absurdisme is erbij gesleept, het heeft geen functie zoals bij Herman Brusselmans of Arnon Grunberg. Het lijkt Hans Hogekamp geen ernst te zijn. Daarom is de akoestiek van Excuses voor het ongemak matig.
''De vlotte toon is een verademing, omdat het zelden flauw is ondanks dat Edo Kleingeld niks nieuws zegt, iets dat wel gaat schuren zo midden in het boek, het verliest scherpte.''
Maar het een doen en het andere denken en het een denken en het andere doen is ruimschoots vertegenwoordigd en da's amusant. Zo zet hij soms het kijkcijferkastje dat boven zijn tv staat uit als hij Tempation Island kijkt: 'In mijn eentje vertegenwoordigde ik zestienduizend kijkers. Zestienduizend kijkers die ik zo'n stompzinnig programma niet gunde, zeker niet omdat al die kijkers ook nog eens jong en hoogopgeleid waren, het type kijker dat om een of andere reden door alle zenders het felst begeerd werd. Ik manipuleerde ook wel andersom. Dan registreerde het kastje zestienduizend kijkers voor een documentaire op Nederland 3 die in mijn ogen steun verdiende, terwijl ik niet achter de televisie zat maar boven op mijn studeerkamertje het internet afschuimde naar porno.' Edo spaart zichzelf niet. Jammer dat Hans Hogekamp niet in hem investeerde, want het rendement van deze roman is niet hoog. Niet hoog genoeg.
|
|
|
|
Geen netten die vlinders vangen in VPRO's Sexy
| Should I Stay or Should I Go?
|
08 Augustus 2007 | 00:56:20
|
 Jongeren en seks is een ramp-zalige combinatie als je de media moet geloven. Groepsverkrach-ting, pijpen voor een breezer, sex hebben maar er nog helemaal niet klaar voor zijn en vrouw-onvriendelijke videoclips die een compleet verkeerd beeld schetsen. Sexy maakt hier korte metten mee en bewijst dat er ook een andere kant is. Voorbeeldige televisie maar daarom nog niet saai. Integendeel: enige clipjes van verliefde tieners zonder waarschuwend vingertje van bovenaf. Ik ben om!
Ontluikende seksualiteit is in dat kleine half uurtje even niet iets waar je voor moet oppassen. Geen geslachtsziekten of loverboys die de boventoon voeren! Het BNN-programma Spuiten & Slikken verbleekt hierbij: de kille standjes uitgelegd door een brutaal blondje dat ook nog wat sextoys tevoorschijn haalt (stel dat we afhaken) alsof het een reclamespot is, lijkt - in tegenstelling tot wat wij wellicht denken - helemaal niet zoveel aansluiting te vinden bij de doelgroep die in Sexy aan het woord komt. Kwetsbaar en lief. De reggiseuze weet een intiem sfeertje te scheppen. De afwezigheid van bevoogding en netten die vlinders vangen is een verademing.
''Kwetsbaar en lief. De regisseuze weet een intiem sfeertje te scheppen.''
Tieners zijn geen slachtoffers van de geseksualiseerde samenleving als zij zichzelf kunnen zijn bij elkaar. Menna Laura Meijer biedt hen die kans. Onzekerheid en schaamte wordt beloond (veel jongeren nemen een pose aan omdat zij bij het tonen van kwetsbaarheid afgestraft worden). In Vrij Nederland stond het volgende: ''Bij SEXY gaat het om de manier waarop jongeren zich uiten als het om sekskwesties gaat. De blossen op de wangen van jongens die uitroepen met hoeveel meisjes ze het wel tegelijk zouden doen. Hoe jongeren wegkijken als het gênant wordt, of hun gezicht juist stoïcijns maskeren. Hoe ze aarzelen in hun woordkeus, steun zoeken bij elkaar, zichzelf grijnzend betrappen op een kromme redenering. Hoe ze het na elke bloedserieuze uitspraak uit kunnen proesten, vooral als er andere jongeren in de buurt zijn. Misverstanden tussen de interviewster en de ondervraagden zijn hier niet weggefilterd.''
''Wie verliefd is komt ervoor uit als het erop aankomt en dat is dan ook de schoonheid van Sexy: de liefde wint het van de lust, die eerste breekbare fase is de rode draad.''
Sexy is schattig en stoer tegelijk. Niet klef. In de eerste aflevering wordt er niet zoveel gesproken over 'wat men precies uitspookt tussen de lakens', maar de beelden compenseren dit ruimschoots (kijk maar eens naar de slotscene die zich onder de lakens afspeelt!). Zoentjes op zijn arm, strelingen op de hare. Vingers verstrengeld. Zijn boxershort uit. Gegiechel. ( zie vanaf de 12 minuut) Wie verliefd is komt ervoor uit als het erop aankomt en dat is dan ook de schoonheid van Sexy: de liefde wint het van de lust, die eerste breekbare fase is de rode draad. Een bed in een hal waarop een meisje nageniet van het knuffelen, terwijl haar vriendje rondjes om het bed maakt met een skateboard: ''Mijn vriend is eigenlijk ook mijn beste vriendin.' Zaterdag om 19.00 op NED 3 Deel 2!
''Ik dacht dat hij een grapje maakte en wilde het afkappen.''
''Als interviewster is Meijer tegen haar eigen grenzen opgelopen. Het idee bijvoorbeeld dat sommige dingen maar beter onbesproken kunnen blijven, is een volwassen notie, zegt ze. ‘Voor jongeren is dat niet relevant. En het is niet aan jou als volwassene om te besluiten waar jongeren het wel of niet over mogen hebben.’ Bij de opnamen voor Meisjes vroeg Meijer de drie mannelijke hoofdpersonen naar de angsten die bij hen opdoemden als ze aan het vrijen met meisjes dachten. ‘Ik dacht meer aan het gedoe met een condoom, maar dat is echt een jaren-tachtig-gedachte. Voor jongeren van nu is een condoom iets vanzelfsprekends. En toen zei Kelvin dat hij zich altijd afvraagt hoeveel gaten een meisje eigenlijk heeft. Ik dacht dat hij een grapje maakte en wilde het afkappen, maar mijn cameraman nam het gesprek over, omdat hij de angst herkende dat je bij het vrijen met een meisje in het verkeerde gaatje zit. Toen realiseerde ik me, dat ik ook als vrouw over mijn eigen grenzen moet stappen. Het grappige is, dat Kelvin binnen zijn school in Amsterdam-Oost juist veel credits heeft gekregen omdat hij hardop zei waar heel veel jongens mee zaten. Dus dan kan ik wel bang zijn dat zo’n jongen zich onsterfelijk belachelijk maakt, maar uiteindelijk werkt het heel anders dan jij als volwassene denkt.’'' Uit Vrij Nederland
|
|
|
|
18 Inzichten in de Vrouw
Relaties | Typisch M/V
|
04 Augustus 2007 | 09:57:59
|
Voortreffelijk idee om de boekjes over de psychologie van vrouwen achterwege te laten en eens het oor te luisteren leggen bij wat vrouwen elkaar nu zo dagelijks toevertrouwen. Sites als Overheard in New York of Overheard Everywhere boden uitkomst voor The Bachelor Guy om 18 inzichten over de vrouw te poneren op grond van hun dagelijkse gesprekjes waarbij ze 'lekker zichzelf konden wezen'.
Zoals: Vrouwen hebben een perfecte verklaring voor alles. Dronken chick: ''Zijn penis verdween zomaar in mijn mond. Het gebeurde gewoon!'' Van de week ga ik ook eens wat sites waar vrouwen elkaar ontmoeten bezoeken om mijn analyseertalent erop los te laten. Eens kijken tot welke nieuwe inzichten ik kom. Maar wat zijn de hotspots, the places to be voor vrouwen?
INZICHT N.A.V. een scene in Temptation Island
Vrouwen laten hun sexualiteit afhangen van hem. Ze spreken voortdurend over wat hij deed. Terwijl de mannen het veel meer bij zichzelf houden. Kortom: als het om seksualiteit gaat geven vrouwen, hoe modern ze ook mogen lijken, vaak de verantwoordelijkheid uit handen. Veel uitspraken getuigen daarvan. Logischerwijs zijn ze daarom vaak de partij die spijt heeft, en lijden onder schaamte en/of schuldgevoel. Hieruit kan ook nog eens opgemaakt worden dat vrouwen minder (snel) genieten van sex en dat dit veel meer afhankelijk is van hem, terwijl het bij de man minder afhankelijk is van haar.
Zij: 'Niet zuigen hè. Niet zuigen!' Hij: 'Dat was likken.' (het betrof zuigen) Zij (lachend): 'Rotzak!'
Zij tegen haar medebewoonsters: 'Hij zoog toch die klootzak!'
Hij tegen zijn medebewoners: 'Ik heb haar gezogen. Het was geil!''
Keep in Mind (druk op het pijltje als je niet meer verder kunt) |
|
|
|
Kathryn Hillier heeft geen ghostbusters nodig
Kunst | But is it art?/ But this is art!
|
02 Augustus 2007 | 21:20:44
|
Bijzondere stilte in interieurs en stillevens. De vergankelijkheid treffend fotograferen, dat is wat Kathryn Hillier doet. Haar foto's hangend in het Nederlands fotomuseum tonen plekken met karakter.
Hillier probeert bepaalde details te vangen, die de ruimte kunnen transformeren van 'het alledaagse naar het paranormale' - zonder dat de Ghostbusters (geesten vangen!) er meteen aan te pas hoeven te komen. In de Volkskrant werd een monumentale Franse trap (Royal Stairwell) aangehaald. Niet zomaar een willekeurige Franse monumentale trap: ''Deze trap leidt een eigen leven. De vale loper die de treden bedekt, lijkt haast te hebben, halverwege rolt hij als een waterval een stukje naar beneden.''
Over verlatenheid & vergankelijkheid gesproken: adembenemende fotoseries (echt de bijzondere stiltes zijn overdonderend!! Jaja, superlatieven schieten tekort. Geef het een kans, je weet niet wat je ziet! Let op: soms meerdere pagina's zoals bij het verlaten pretpark & er zijn meerdere files, zie de regel bovenaan de site)
|
|
|
|
Goed leven volgens de stoïcijnen
Persoonlijk | Gefilosofeerd met uw leven
|
01 Augustus 2007 | 22:27:02
|
1. ''Als je je wilt bevrijden van al je zorgen, moet je maar denken dat de dingen waar je bang voor bent, zeker zullen plaatsvinden.'' (Seneca)
2. ''Als je je ergert aan iemands fouten, kijk dan onmiddellijk naar jezelf en bedenk hoe ook jij fouten maakt.'' (Marcus Aurelius)
3. ''Wanneer je geschoffeerd wordt, kun je dat het beste gelaten over je heen laten gaan.'' (Epictetus)
4. ''Ga er bij een conflict niet van uit dat je onrecht is aangedaan.'' (Epictetus)
Bron: Filosofie Magazine
''Eén gedachte die steeds weer opduikt in Paralipomena is de tegenstelling tussen echt en onecht, en vooral onze moeizame omgang daarmee. Een van de fraaiste essays gaat over de fotografie als kunstvorm.'' Filosofie Magazine sprak met Maarten doorman. We hebben het onechte net zo hard nodig als het echte |
|
|
|
|
|
