Aanstaande zondagavond om 23.15 een documentair portret van dichteres en toneelschrijfster Judith Herzberg op Nederland 2 (Het uur van de Wolf). Vandaag een interviewtje in NRC met Saskia van Schaik, de regisseur.

Wat vond Judith Herzberg van het resultaat?

„We hebben de film twee keer gezien. Ze was blij met de vorm, ook omdat ze geen ontroerende film wilde. Wel zei zei dat haar grappige kanten er niet inzaten.

In de voice-over zegt u dat u per se geen anderen over haar aan het woord wilde laten. Waarom niet?

„Dat is al vaker gedaan. Zij moest centraal staan. Ik kan lang naar haar kijken en zie veel aan haar gezicht. Dat staat haaks op wat ze wil. Ze wil niet dat wij haar zien, ze wil dat wij alleen zien wat zij ziet, en daarover vertellen. Maar dat doet ze al in haar werk”.

„Ze hield de camera scherp in de gaten”.

Wat beschouwt u als een cruciale scène?

„Mooi is die waarin ze voor het eerst dat gedicht Vriendinnen voorleest waarin ze schrijft dat ze graag iets bijzonders zou kunnen geven aan haar vriendinnen, zoals een vader voor een gewenst kind. Dat leest ze voor het eerst hardop en dan raakt ze ontroerd door haar eigen gedicht. Haar gedichten zijn als brieven, verklaart ze dan. Die scène maakt de noodzaak voelbaar voor haar om te weten voor wie ze schrijft”. Bron: NRC - een selectie van de vragen & antwoorden

 

 

 

Kaboutermeisje in de grote stad -  Die vrouw met die SJAAL! - Melkflessen - Doe dat tuttige vestje toch uit!

 

Superwoman met cape die ook echt wappert - Daarvan mogen er meer in het straatbeeld! - Sober doch elegant

 

 

 

'Een Basuto-huisvrouw bouwt haar huis'
Leadertje: wanneer een Basuto-vrouw in Zuid-Afrika in het huwelijk treedt, neemt zij niet alleen op zich het huishouden te besturen, maar ook om de woning te bouwen, af te werken en te meubileren. Dit alles doet zij eigenhandig en met de grondstoffen - klei, gras, hout, stenen - die zij eerst zelf gezocht heeft.'

Of de kop: 'Een blik in 15.000 schriften - wordt ons handschrift steeds slechter? Faalt het schrijfonderwijs?' en een heuse vragenrubriek 'Spiegeltje, spiegeltje aan de wand' met vragen als: 'Tijdens het dansen krijg ik steeds een vuurrode kleur van de warmte. is daar iets aan te doen?' Antwoord: 'Waarschijnlijk is de oorzaak van de kleur niet alleen de warmte, maar ook de inspanning en opwinding. De een bloost nu eenmaal eerder dan de ander. Het is misschien wel erg moeilijk om het wat kalmer aan te doen op een dansavond, maar probeer eens tussen twee dansen door even rustig te zitten en enige keren diep adem te halen. In geen geval heel warme of ijskoude of alcoholische dranken gebruiken. Om de eventuele roodheid te camoufleren is er een heel lichtgroen gezichtspoeder in de handel. Wanneer dit voorzichtig en vluchtig wordt opgebracht, ziet men noch rood, noch groen!'

Wat meteen opvalt bij het doornemen van oude Libelles is het gebrek aan psychologie en welke emoties vrouwen toch allemaal moeten doormaken vanwege met name mannen. Het meeste is praktisch van aard (de taken van de huisvrouw). Het damesblad van nu is het tegenovergestelde en is in vergelijking daarmee een opruiend pamflet om vooral die oude tijden der huisvrouwen te minachten, ervan te gruwen en er desgewenst zorg voor te dragen dat de man het huishouden bestiert en de vrouw de kost verdient. Seksualiteit, ik heb er niets over kunnen vinden. De beperking ervan deed mij deugd, wat was die tijd kennelijk overzichtelijk! Ik zou als vrouw van nu menig glossy gefrustreerd doornemen en mij in zowat alles tekort geschoten voelen: ik moet nog zoveel, nee ik moet van alles!

'Wat was die tijd kennelijk overzichtelijk!'

Nee, dan die Libelle uit Juni 1953. Het verhaal 'Tussen stokbrood en Samedi soir - een Nederlandse huisvrouw in Frankrijk' 'Lees mee: 'O ja, weet je wat ze hier fantastisch doen! Ladders ophalen in je nylons. Je vindt ze gewoon niet terug en daarom doen ze er expres een draadje in om te controleren. Bloemen zijn hier onbetaalbaar. Trouwens, vensterbanken hebben we ook niet. Eerst wilde ik ze laten maken, maar de ramen gaan allemaal naar binnen open en dus kun je er toch niets opzetten. Toen we hier pas woonden, vroeg men in de winkels elke dag, hoe het met de baby ging. We waren net een maand getrouwd, dus dacht ik dat het een grapje was en bloosde meestal. Maar later ontdekten we, dat het de mensen ernst was. Ik haal elke dag een fles melk en zo iets doe je volgens Franse begrippen alleen maar als je een zuigeling hebt. Pas had ik een vierjarig joch op visite met z'n moeder. Hij wilde geen thee. Geef 'm maar wat wijn of bier, zei z'n ma. Tja, 's lands wijs, 's lands eer.'

 

Meer Olivia Gay? EXTRA: Army of Angels van (House of Darkness - Night Photography)

 

Aandoenlijk betoog van Stephen Elliott: het gaat om het geschrevene, wie de schrijver is dat dondert niet. Of het tij te keren valt, waag ik te betwijfelen. Neemt niet weg dat Elliott gelijk heeft, maar het niet krijgt. Ik hoorde onlangs de verschrikkelijke woorden: 'In het eerste boek gaat Kluun vreemd, maar in het tweede boek gaat hij het weer goed maken en leert hij wat echt belangrijk is in het leven. Hartverwarmend!''

''The problem is not with the author's personality (or appearance), it's with the readers and critics who pay too much attention to it. Focusing on a writer for not "humping his ego" has the same effect as focusing on writers who are outspoken, or attractive; they're two sides of the same coin. What matters is the book, and the book has to stand on its own merit. What the author accomplishes, or doesn't, outside of the book is fine for the gossip pages, but it doesn't merit mentioning in a book review.

Narcissism does not equate with bad writing, or good writing, for that matter. Charles Bukowski wrote about himself so well because he always remembered, in his own words, that "the reader doesn't give a s- about you." Bukowski's rarely discussed focus on the reader is part of the power of his work. The problem is not that we need more Denis Johnsons; a culture could never have too many writers with that level of ability, and we're lucky even to have one. The problem is with the readers (and writers) who are being encouraged to judge books on things other than their contents. Many of our best novelists will always be narcissists, or, God forbid, pundits.'' Focus on the words, not on the writer  

Poen zat (producent dokt) om in een fijn appartement uit te rusten van al die activiteiten zoals op je luie kont zitten op een dakterras - waarvoor je normaliter twee jaar op de lijst staat - en een drankje doen plus - de reden van het zitten op je luie kont op dit exclusieve dakterras: vernemen welke beroemdheden - Heidi Klum, Sarah Jessica Parker - hier allemaal borrelen.

 

'Wat vind je van het uitzicht?' 'Te gek! Geweldig!' 'Op elke verdieping zijn er koellades dus er is altijd reden om te drinken.' 'I like that part!' Dus veel shots van van een drinkende 'diva' voor wie Holland zogenaamd te klein zou zijn, want erkenning bleef uit na 'Woef! Hoe word ik een beroemde hond?' en 'Het land van Maas en Geel'. De azijnpisserij van Nederland ruilde ze in voor de champagnepisserij van New York; hier zou ze daadwerkelijk op (hoge) waarde worden geschat met de cameraploeg in haar kielzog. Bridget zelf zei na haar verblijf in The Big Apple: "Hoe moeilijk het gaat als je een vergunning ergens voor nodig hebt of iets wil, zo makkelijk kan het gaan als je maar een camera en een verhaal hebt. 'Fake it till you make it', zo gaat het echt."

 

De zelfspot (zou het programma nog kunnen redden) gaat Bridget beroerd af: 'De perfecte foto-opportunity!' roept ze als ze voor het huis van Carrie (uit Sex and the City) staat en ja ze maakt ook gretig gebruik van die 'perfecte foto-opportunity'. Even moest ik denken aan Glamourland van Gert-Jan Dröge toen ze in de bus zat die de SATC-toer maakte. Aan uw linkerkant ziet u Tiffancy & Co. Daar kocht Charlotte haar verlovingsring. Wat zei Trey op haar aanzoek?' De hele bus roept: ''Allrighty!'' De tongue in the cheek, de rollende ogen en de charme om de elite 'te kakken te zetten'. Bridget heeft dat niet in haar, daarvoor is ze teveel op de voorgrond, te weinig outsider; niet verwonderlijk want ze wil immers insider worden, erbij horen. 'Nooooo.' 'YESSS!' 'So cool!' Wat die SATC-tour daaraan bijdraagt is me een raadsel; ze doet tot nu toe (2 afleveringen lang) niks anders dan kijkjes nemen bij de welgestelden alsof ze alleen maar wil genieten van de roem en de rijkdom zonder er een flikker voor te doen, nou ja ze opent haar mondje van verbazing. De pik van een welgestelde denk ik er maar bij. 

 

Deze serie gaat niet over het willen maken, maar over het gemaakt hebben. Hoe het zo kwam is blijkbaar irrelevant. En gelijk heeft ze, want ik doe vingers in mijn oren bij afgekloven dooddoeners als 'Geloof in je dromen'. 

 

De bus stopt. 'Hier verkopen ze de Rabbit, de vibrator waar Charlotte verslaafd aan raakte. Die roze.'' Bridget: 'Zo'n één heb ik nodig. Hahahaha.' Gemiste kans om de sneue SATC-fans aan het woord te laten! ''Hij trilt. En hij draait. Ik zit alleen nog te twijfelen tussen de kleine en de grote.'' Het soort twijfel waarmee iemand die 'het wil maken in NY' kennelijk te kampen heeft. Nou ja, een appartement dat naar je zin is, neemt ook heel wat twijfel met zich mee. En de zorgen jegens de do's & don'ts op fashion-gebied zullen ongetwijfeld nog een hele aflevering in beslag nemen. Alleen als Bridget zich hieraan waagt, zeg ik: 'Toppiejoppie, de zelfspot die hard nodig is!'

 

Glitter & Glamour, feestjes, shoppen en mooie uitzichten. En zoveel mogelijk beroemdheden noemen die kwamen op The Places To Be (komen doen ze niet als Bridget er zit). Behoorlijk storend op den duur: ''Hier is de leader opgenomen van Friends, met die fontein.'' De vraag die voortdurend door mijn hoofd spookt: 'waarmee wil Bridget het eigenlijk maken?' Vanavond 21.30 - 22.00 de derde aflevering van 'Hoe word ik een New Yorkse vrouw' op RTL 5. U kunt trouwens liever naar deze serie kijken! (21.25 op NET 5) 

''In de hemel arriveert de ziel van een man die een aantal echtgenotes en minnaressen heeft gehad; en elk van deze echtgenotes en minnaressen heeft een aantal echtgenoten en minnaars gehad; en elk van die echtgenoten en minnaars...

 

Wat zal voor zielen in deze melkweg de hereniging met hun geliefden betekenen? Zal de ziel van de echtgenoten de eeuwigheid niet alleen moeten doorbrengen met de ziel van haar geliefde echtgenoot maar ook met de ziel van de verafschuwde minnares die in het domein van het tijdelijke de andere geliefde van haar echtgenoot was? Zullen zij die velen hebben liefgehad van een rijker leven na de dood kunnen genieten dan zij die maar weinigen hebben liefgehad; of zullen onze geliefden worden gedefinieerd als zij van wie we tijdens onze laatste dag op aarde hielden, en zij alleen? Zullen in dat laatste geval diegenen onder ons die hun laatste dag in pijn en vrees en eenzaamheid hebben doorgebracht zonder de luxe te beminnen of bemind te worden, eeuwige eenzaamheid tegemoet moeten zien?

 

''Op het gebied van de verdovende middelen en de seks zijn de Fransen nu zo duidelijk naar de achtergrond verwezen, dat het baldadige Oh, la! la! ze op de lippen bestorven is. Toch aanvaarden ze hun nederlaag blijmoedig. Anders zouden ze geen verkeersopstoppingen veroorzaken door voor Sylvia Kristel in de rij te gaan staan. Deze vriendin van Hugo Claus is dan ook werkelijk verbluffend in haar creatie van Emmanuelle. Als seksster totaal oorspronkelijk en verrukkelijk nieuw, blijft ze toch, of juist daarom, de beste preutse tradities van ons vaderland trouw. Doordat zij haar Nederlandse oorsprong geen ogenblik verheimelijkt, is zij zo anders en zo overrompelend. Hoe bloot ze er ook bij liep, ik had voortdurend het gevoel dat ze een onzichtbaar Volendammer mutsje was blijven ophouden. Daarbij zette ze een gezicht alsof ze niets anders van plan was dan ons voor te doen hoe je een stukje kaas uit het vuistje eten moet. Ik bedoel dit: als je vroeger een seksster zag van de nu volkomen aftands geworden soort, Brigitte Bardot bijvoorbeeld, dan dacht je: Oh, la! la! Dit is een meisje waarmee van alles gebeuren kan.

 

 

Eenmaal in de bioscoop gezeten bleek het weer grotendeels geld verspillen te zijn geweest. Niet te noemen waren de beloften die door Brigitte's pruilmondje en decollete werden gedaan, maar gebeuren deed er vrijwel niets. Je vroeg je af wat haar veel te nauwe rokje verbergen kon, maar eigenlijk kwam er nooit uit wat de liefhebbers hoopten. Wanneer je daarentegen Sylvia Kristel ziet, haal je het geen ogenblik in je hoofd aan ondeugende dingen te denken, ook al is ze poedelnaakt. Dit is, zeg je bij jezelf, een braaf meisje dat haar nachtjaponnetje toevallig niet vinden kan. En: het moeten gemene lui zijn die haar stiekem hebben gefilmd met een verborgen kleurencamera. Als ze wist dat de hele bioscoop nu naar haar blootje zit te loeren, zou ze in schreien uitbarsten. Zoveel reinheid. Zoveel onschuld! Ze is precies Eva in het Paradijs, geschilderd door Lucas Cranach of een andere vrome penseelvoerder uit oude tijden, toen de deugd nog bestond.'' De weerspanninge slaper - Parijse notities (W.F. Hermans)

 

''Om te beginnen mijn oprechte dank aan u persoonlijk omdat u op mijn verjaardag vandaag een debat over de islam heeft gepland. Een mooier cadeau had ik mij niet kunnen wensen! Voorzitter, ongeveer 1.400 jaar geleden is ons de oorlog verklaard. Door een ideologie van haat en geweld die toen ontstond en werd verkondigd door een barbaar die zichzelf Profeet Mohammed noemde. Ik heb het over de islam.

Voorzitter, laat ik beginnen met het fundament van de islam, de Koran. De plicht voor alle moslims om strijd te leveren tegen niet-moslims, vormt het kernthema van de Koran, de islamitische Mein Kampf, en met strijd wordt bedoeld: oorlog, jihad. De Koran is vooral een krijgsboek - waarin opgeroepen wordt niet-moslims af te slachten (2:191, 3:141, 4:91, 5:33), te braden (4:56, 69:30-69:32) en om bloedbaden onder hen aan te richten (47:4). Joden worden vergeleken met apen en zwijnen (2:65, 5:60, 7:166). Mensen die geloven dat Jezus Christus de zoon van God is, moeten volgens de Koran bestreden worden (9:30).

Voorzitter, het Westen kent geen problemen met het joden- en christendom, maar wel met de islam. Moslims kunnen de teksten in de Koran, die eeuwig gelden voor alle moslims, ook vandaag de dag nog beschouwen als een license to kill. En dat gebeurt ook. De inhoud van de Koran is zo geformuleerd dat de bevelen gericht zijn aan moslims van alle tijden, dus ook aan moslims van nu. In tegenstelling tot de teksten in de Bijbel, die juist zijn geformuleerd als historische verhalen waarbij de gebeurtenissen in een ver verleden zijn geplaatst. Het waren dan ook moslims, en geen joden of christenen, die de catastrofale terroristische aanslagen in New York, Madrid en Londen pleegden en niet voor niets werd Theo van Gogh door de moslim Mohammed Bouyeri op beestachtige wijze afgeslacht.

Voorzitter, er zijn zeker gematigde mensen die zichzelf moslim noemen en onze wetten respecteren. De Partij voor de Vrijheid heeft natuurlijk niets tegen hen, maar de Koran heeft dat wel. De Koran zegt namelijk in Soera 2, vers 85 dat gelovigen die een deel van de Koran niet geloven, vernederd zullen worden en de hevigste bestraffing zullen krijgen; met andere woorden zullen braden in het Hellevuur. Dus mensen die zeggen dat ze moslim zijn, maar bijvoorbeeld niet in Soera 9, vers 30 geloven, dat zegt dat joden en christenen bestreden moeten worden of niet in Soera 5, vers 38 geloven, dat zegt dat de hand van een dief moet worden afgehakt, die mensen zullen worden vernederd en gebraden. Dat verzin ik niet, maar dat zegt de Koran. Volgens de Koran zijn moslims die slechts een deel van de Koran geloven in feite afvalligen en we weten wat er volgens de Koran met afvalligen moet gebeuren. Zij moeten worden gedood.

Voorzitter, de Koran is een opruiend boek en het verspreiden van een opruiend geschrift is op grond van artikel 132 van ons Wetboek van Strafrecht verboden. Daarnaast zet de Koran aan tot haat en roept het op tot moord en doodslag; verspreiding van dergelijke teksten is door artikel 137e strafbaar gesteld. De Koran is levensgevaarlijk en volledig in strijd met onze rechtsorde en democratische rechtsstaat. Ter verdediging en versterking van onze rechtsstaat en beschaving is het dan ook bittere noodzaak, de Koran te verbieden, en ik zal daartoe in tweede termijn een motie indienen.

Voorzitter, er bestaat geen gematigde islam. Zoals de Turkse premier Erdogan onlangs letterlijk zei: "There is no moderate or immoderate islam. Islam is islam and that's it". De islam is uit op dominantie. De islam wil haar imperialistische agenda met geweld wereldwijd afdwingen (8:39). En dat blijkt ook uit de Europese geschiedenis. Gelukkig werd de eerste islamitische invasie van Europa in 732 bij Poitiers gestuit en werd de tweede in 1683 bij Wenen gestopt. Voorzitter, laten we er voor zorgen dat ook de derde islamitische invasie, die nu volop gaande is, tot stilstand wordt gebracht. Nu sluipend en in tegenstelling tot de 8e en 17e eeuw zonder islamitisch leger omdat de bange dhimmi's in het Westen zoals ook de Nederlandse politiek, de deur voor de islam en moslims wagenwijd openzet.

Naast verovering, voorzitter, is de islam ook uit op het installeren van een totaal andere maatschappelijke orde en rechtssysteem, de Sharia. Daarmee is de islam behalve een religie voor honderden miljoenen moslims vooral ook een politieke ideologie (politiek/rechtsstaat/islamitische normen en waarden etc). De islam is een ideologie die geen respect heeft voor anderen, niet voor christenen, niet voor joden, niet voor ongelovigen en niet voor afvalligen. De islam wil overheersen, onderwerpen, doden en oorlog voeren.

Voorzitter, de toenemende islamisering moet worden gestopt. De islam is het paard van Troje in Europa. Als we de islamisering niet stoppen zijn Eurabië en Nederabië slechts een kwestie van tijd. Een eeuw geleden woonden er in Nederland ongeveer 50 moslims. Maar vandaag de dag wonen er zo'n 1 miljoen moslims in ons land. Waar gaat dat heen? We stevenen af op het einde van de Europese en Nederlandse samenleving zoals we die nu nog kennen. Maar de minister-president antwoordde deze week doodleuk op mijn kamervragen dat er van islamisering van ons land geen sprake is. Een nu al historische vergissing. Heel veel Nederlanders, meneer de minister-president, zien de islamisering van Nederland echter elke dag, en heel veel mensen hebben genoeg van boerka's, van hoofddoekjes, van het ritueel slachten van dieren, van eerwraak, van schallende minaretten en krijsende imams, van vrouwenbesnijdenis, van maagdenvlieshersteloperaties, van de mishandeling van homo's, van het Turks e! n Arabisch in de bus en trein en op de folders in het gemeentehuis, van halalvlees bij Albert Heijn en El Hema, van shariatestamenten, van de shariahypotheken van Wouter Bos en van de enorme oververtegenwoordiging van moslims in de misdaad, zoals de Marokkaanse straatterroristen.

Maar, voorzitter, er is hoop. Gelukkig. De meerderheid van de Nederlanders is inmiddels namelijk doordrongen van het gevaar en ziet de islam als een bedreiging voor onze cultuur. De PVV neemt die mensen wel serieus en neemt het voor hen op.

Veel Nederlanders zijn het spuugzat en hunkeren naar actie. Maar de Haagse politiek doet helemaal niets, tegengehouden door angst, politieke correctheid of simpelweg electorale motieven: bang om moslimkiezers kwijt te raken zoals overduidelijk bij de PvdA het geval is. De minister-president zei in Indonesië dat de islam geen gevaar is. Minister Donner vindt dat de sharia rustig in Nederland ingevoerd kan worden als de meerderheid dat wil. Minister Vogelaar kwekt dat Nederland in de toekomst een joods-christelijk-islamitsche zal kennen en dat ze de islam wil helpen wortelen in de Nederlandse samenleving. Deze Minister toont daarmee aan dat ze knettergek is geworden. Zij pleegt verraad aan de Nederlandse cultuur en beledigt de Nederlandse bevolking. Voorzitter, de Partij voor de Vrijheid eist dat minister Vogelaar haar woorden terugneemt. Als de minister dat niet doet dan zal de fractie van de Partij voor de Vrijheid het vertrouwen in haar opzeggen. Nederland mag nooit een islamitische traditie kennen, nu niet en ook niet over een paar eeuwen.

Voorzitter, dan kort de reactie van het kabinet op het WRR-rapport. Op pagina 12 van haar reactie meldt het kabinet dat de islam niet strijdig is met de democratie en mensenrechten. Veel gekker kan het toch niet worden.

Voorzitter. Het is een paar minuten voor twaalf. Als we zo doorgaan zal de islam het einde betekenen van onze Westerse beschaving en Nederlandse cultuur.

Ik zou mijn bijdrage in eerste termijn willen eindigen met een persoonlijk beroep op de minister-president namens heel veel Nederlanders: stop de islamisering van Nederland!

Er rust een historische taak op uw schouders meneer Balkenende. Wees moedig, en doe waar veel Nederlanders om schreeuwen, doe wat Nederland nodig heeft. Stop de immigratie uit moslimlanden, sta geen enkele nieuwe moskee meer toe, sluit alle islamitische scholen, verbied de boerka en de Koran. Zet criminele moslims zoals die Marokaanse straatterroristen waar de mensen in het land gek van worden, het land uit. Neem uw verantwoordelijkheid! Stop de islamisering! Genoeg is genoeg meneer Balkenende. Genoeg is genoeg.'' Geert Wilders

Veel vrouwen schijnen te zwijmelen bij de pittoreske humor van Men in trees en ik wilde weten of er voor mij - als man - ook wat te zwijmelen viel. Een blijvertje of een one night watch? Tricky om al na één aflevering een oordeel te vellen, maar de eerste indruk telt nu eenmaal. Word ik niet gegrepen dan haak ik keihard af.

 

Laat ik u niet langer in spanning houden: volgende week maandag zit ik weer om 21.30 op NET 5 braaf voor de buis in afwachting van onze tweede ontmoeting (en daarna is het wachten op seizoen 2).

 

Superenthousiast ben ik niet (maar da's een bekend verschijnsel, want eerst wennen dan genieten is de enige juiste volgorde; de karakters ontdekken en de onderlinge verhoudingen, daarbij: mijn ventzijn blokkeert enorm), maar het is moeilijk om niet te glimlachen bij de romantische tafereeltjes die plotsklaps aan romantiek verliezen en de onromantische tafereeltjes die aan romantiek winnen. Geen sexy jurkjes en naaldhakken zoals in SATC, Men in trees kent lange truien en bontlaarzen; geen rooie wangetjes door een imposante vibrator als cadeau maar door de kou. Hierdoor is er veel meer ruimte voor sentiment, want warmte is van harte welkom in dat kouwe klimaat.

Premisse: Marin Frist is mannen beu en besluit - mede door het lot - een tijdje te gaan wonen in het gehucht Elmo in Alaska. Wat ik oprecht énig vind aan Men in trees? Ja nu al. De aandoenlijke man (kan ook een vrouw zijn trouwens) wekt vertedering bij het hoofdpersonage wat ongetwijfeld vertedering opwekt bij de vrouwelijke kijker wat uiteindelijk weer vertedering bij mij opwekt: de aandoenlijke vrouwelijke kijker die zich verkneukelt bij zoveel aandoenlijkheid. Een vrouwenserie is een vrouwenserie; dus nee ik herken mijzelf niet, maar ik herken er wel degelijk de vrouw in. Die afstand blijft. Ik wil omhelzen zonder dat ik omhels en tsjongejonge juist daardoor is het bij tijd en wijle best hartverwarmend. Je bent wel een ijskouwe kikker als de scene waarin een stelletje met elkaars tatoeages op de arm en schouder opzichtig in beeld,  je totaal onberoerd laat als ze toenadering tot elkaar zoeken, maar dit niet echt wil lukken.

 

''Ik wil dat we een echt stel zijn. We hebben samen tatoos laten zetten en we hebben een huis.'' Er hangt een beetje een Peter van Straaten-sfeertje.

 

 

De verzuchting van een zekere Jane: ''Ze probeert de nacht door te komen'' is om te zoenen! ''Ik voel mij schuldig op een gestoorde en afhankelijke manier. Nu heb ik een vriend. (...) Lieverd?'' Gaf hij haar eerst nog kusjes bij wijze als voorspel, nu is die lieverd in slaap gevallen. Een dag later wordt Jane gebeld terwijl ze aan het vrijen is. Marin: 'Lag je te vrijen?' Jane: ''Don't be silly!'' Marin: 'Bye!'  Als Jane uiteindelijk als hartsvriendin in bed ligt bij Marin na het verjagen van een vleermuis zegt Marin: ''Je hoort bij Sam in bed te liggen.'' En dan horen ze gerommel in de keuken: een beer eet taartjes op. Het blijspel dat volgt is voor mij wat al te koddig, maar ik zie de vrouwtjes al lachen als Marin de deur angstvallig dichthoudt, terwijl de beer erop bonst. Tuurlijk redt een man hen uit deze hachelijke situatie.  

 

Eén van de dames (de naam is mij ontschoten) kan zich niet binden (Als hij het woord 'vriendje' wil uitspreken, legt ze haar hand op zijn mond). ''Hij is niet mijn vriend. Ik ben uit eten geweest. Hij is mijn eetvriend.'' ''Je eetvriend heeft zijn T-shirt uit zijn broek.'' Jack (bezet) flirt met Marin: ''Zo ik heb een boom in je tuin geplant. Dan kun je 'm zien groeien vanuit je raam. De wortels zorgen ervoor dat de grond stabiel blijft.'' Hij gaat op huis aan. 'O.' Zijn vrouw is zwanger. 'Och ja, alles gaat verder he' reageert Marin (zogenaamd) nuchtertjes. Maar ze neemt wel de beslissing om meteen in dat huis wonen, veel eerder dan verwacht.

 

Later zegt Marin tussen neus en lippen: 'Die boom die ik van Jack heb gehad.'' De vriendin van Jack: ''Van Jack? Van ons!''

's Avonds een discussie in de slaapkamer, einde van het liedje: ''Dus je kwetst liever mij dan haar?'' Die vrouwenpsychologie zit er volop in en zorgt voor de uitzonderlijke vertedering: het ongezegde dat later toch naar buiten komt hetzij verwrongen of knullig en als het er nuchtertjes uitkomt levert dat vaak een glimlach op. De vertederende teneur ontbreekt bij Sex and the City. De New Yorkers flappen er van alles uit, omdat tradities daar niet gelden (in tegenstelling tot in Elmo). En dan is in SATC altijd nog een voice over die verwoordt wat ze écht ervaart. Gevoelens zweven wiegend in de Alaskaanse lucht. Daar zijn vrouwen dol op! 

 

Het sentimentele is door het provinciale en het idyllische landschap te verdragen (er kan zich meer veroorloofd worden) waar het in de stad New York bij Carrie en haar vriendinnen dood zou slaan. Annie over de bruiloft: 'We houden het klein en praktisch.'' Even later zit haar toekomstige man aan de bar met zijn vriend: 'Ik heb geld nodig.'' ''Maar je houdt het klein en praktisch.' 'Ja dat wil ik.'' 

Laat mij maar achter de coulissen, tussen het gordijn zitten kijken naar al die ontroerde en schaterende vrouwen; terwijl ik schakel tussen hen en het getoonde. Men in trees heeft in ieder geval zat omhelsmomentjes waarvoor geldt: Ik wil omhelzen zonder daadwerkelijk te omhelzen, anders krijg ik het te benauwd. Iedere vrouw verlangt er natuurlijk naar dat een behulpzwame man zegt: ''In dit tempo ben je nog bezig als je hoogbejaard bent'' als je in je eentje aan het schilderen bent. En dat een team mannen met kwasten in de aanslag je te schilderen huis vervolgens 'schilderfeest' noemen. Dan wrijf ik niet in mijn handen: ''Oooch jeetje wat dolletjes!' Maar dan wrijf ik in mijn handen alsware ik mij aan het voorbereiden op de schilderklus en dan kan zij mij er op wijzen als ik verhit aan het verven ben dat mijn T-shirt uit mijn broek hangt.  

 

Men in Trees (afleveringen zien?) & binnenkort ga ik nog wat Men in Trees-fragmentjes bekijken.

 

 

MEER GREG LOTUS? - EXTRA: Doberman heeft waterpret

 

De koppels van Jon Huck - EXTRA: Shoe Project

Warhol is een van de meest ongrijpbare kunstenaars uit de geschiedenis. Iedereen kende een andere Andy, en dat beeld cultiveerde hij tot in het extreme. In de Volkskrant las ik dat hij zich niets aantrok van traditionele artistieke waarden en normen, maar dat deed hij evenmin het het dagelijks leven.

 

''Aan de ene kant was hij warm, gastvrij en belangstellend, bood hij verschoppelingen onderdak in The Factory en gaf hij mensen zomaar een schilderij als ze in geldnood zaten; anderzijds liet hij mensen zonder problemen vallen. Toen hij met schilder Jean Michel Basquiat gebrouilleerd was geraakt, maakte Warhol zonder  gêne diens portret met een zogenaamde Oxidation painting, waarbij hij zijn assistenten over het schilderij liet pissen. Ook weigerde hij verantwoordelijkheid te nemen voor het overvloedige drugsgebruik in The Factory en de sterfgevallen die daaruit voortkwamen.

 

 

Sterker nog: toen Andy hoorde dat Freddy Herko, een van de eerste Superstars, uit het raam was gesprongen en was overleden, zei hij op verongelijkte toon: ''Waarom heeft hij ons niet eerst gebeld? Dan hadden we het kunnen filmen.'' Hoe hard ook, zo'n opmerking geeft precies aan waarom Warhol een belangrijke kunstenaar is. Warhol was meedogenloos modern: zowel in zijn leven als in zijn werk weigerde hij te filosoferen, weigerde hij te verheffen. Hij predikte niet ('I want to be a machine', is een van zijn beroemdste uitspraken'), hij moraliseerde niet, hij sloot alle ethiek buiten. Bij Warhol is alleen maar buitenkant. De buitenkant is de kern. De buitenkant is het leven. En precies dat idee heeft hem zo invloedrijk gemaakt.'' Bron: de Volkskrant

 

Warhol eet een hamburger & 64 min documentary on Andy Warhol's cinema of the sixties, made for Channel 4 in association with THE FACTORY, MOMA and the Whitney Museum of Art and in collaboration with Simon Field. Directed & Produced Keith Griffiths.  HIER TE ZIEN (via UBUWEB)

EXTRA: Multinational op de divan

 

 

 

 

Goldfrapp - Lovely Head (hiermee zou ook zomaar een James Bond-film kunnen beginnen) In mijn fantasie zie ik allemaal dames gezamenlijk met hun benen omhoog gaan (daar komen ze tevoorschijn: sexy pistooltjes in schattige holstertjes onder hun rokjes) tijdens de 'James Bond titelsong' Utopia (van dezelfde zangeres).

EXTRA: Touringcar te water in Rotterdam