In De Pers stond bovenstaande foto. 'Ha gezellig was mijn eerste gedachte: allemaal schoentjes gezet voor de Sint en zijn pieterbazen. Toen las ik het onderschrift: ''Een vrouw loopt tussen schoenen die daar zijn neergelegd ter herinnering aan vrouwen die vermoord zijn door hun echtgenoten. De schoenenparade was onderdeel van een demonstratie tegen geweld tegen vrouwen in Vina del Mar city (Chili)''

 

''The work of Chris Gilmour provokes surprise and amazement beyond what could appear to be a mere process of reproduction. In returning to the value of making and strongly emphasising it, these works reveal a process of understanding that lets us see everyday reality with new awareness and appreciation. This practice avoids a withdrawal into the limbo of craft, and implies an intimate and profound quest towards the reason of things.

Gilmour has imposed a strict logic on his works he makes objects using only cardboard and glue. There is no supporting structure, no wooden or metal frame. His interpretations of everyday objects are created in adherence to the use of a pure and single material, but instead of the marble or bronze of classical statues, he has chosen one of the most humble and commonly found of our industrial times.

Packaging cardboard is, by its very nature, intended to contain but it is then discarded. Gilmour, however, uses it to contain the work’s own identity and to highlight the displacement between the original object and the one made in cardboard. This displacement is marked by difference: his sculptures (and apart from the use of such a poor material, they conform to all the accepted precepts of sculpture) are not mere copies, but rather translations from life. This translation brings with it a process of knowledge- the knowledge of the small things within which the sense of daily existence is hidden.''

Chris Gilmour

 

 

''In sommige gevallen verlies ik mijn respect voor een man als hij zo graag mijn poesje wil likken dat ik weet dat hij eerder bezig is met het bevredigen van zijn eigen behoefte om te behagen dan dat hij werkelijk van beffen houdt. Dat leidt af. De drijfveer is het allerbelangrijkste - ik voel het aan mijn kittelaar. Het is voor mij belangrijker dat een man van beffen in het algemeen houdt dan van mijn poesje in het bijzonder. Tenslotte is het mijne een makkie als hij van poesjes in het algemeen houdt. Maar als een man alleen op het mijne valt en aan de andere geen lol beleeft, dan vertrouw ik hem gewoonweg niet. Ik heb geleerd om mijn orgasme bij zo'n type man aan te sturen door mijn fantasie en hem te gebruiken zoals hij mij gebruikt.'' (Uit 'Overgave - een erotische ontdekking' van Toni Bentley) De afbeelding is een filmstill uit Ken park.

 

 

 

Drie en een half uur duurde het steentjespektakel. Ik schat dat je een kleine drie kwartier daadwerkelijk steentjes om ziet vallen. ''Jonge Jonge jullie als SBS 6 moeten jullie schamen. Het record is niet gelukt alleen vanwege die klote reclame van jullie en weet je waarom, dan hadden ze die risico blokken er niet in hoeven te passen en hadden die stenen in 1 toer kunnen vallen. Alles is gebaseerd op die klote reclame en die domme muts met haar belspel. Foei foei wat zijn jullie een klote zender weg ermee en dan vraagt die sukkel van een kraai ook nog aan de bedenker wat hij fout heeft gedaan. En dan te bedenken dat er 80 miljoen mensen naar keken, het hadden er 80 moeten zijn. Bah!,'' aldus Jimbo. Daarom nam ik Domino Day 2007 op zodat ik 's nachts die reclamezooi kon doorspoelen, mij niet onnodig hoefde te ergeren. 

Bolhome: ''Inderdaad; wat een waardeloze uitzending. Dit doet zeker geen recht aan de bouwers..! Voorgaande jaren was het ook niet echt goed, maar deze belspelletjes komen je nu toch echt de keel uit. En voor wat betreft mijnheer Paul: bedenk eens niet van die ingewikkelde omvalconstructies, want die hebben je eindelijk de das om gedaan. Eigenlijk vind ik het wel goed dat de record-poging is mislukt. Sorry bouwers. Misschien volgend jaar met een andere coach bij de VARA ofzo; presentatie Paul de Leeuw.''

 

Soewie: ''Pff doe ik daarvoor mijn winkel om 1930 dicht met koopavond? Waar zijn die oude goede jaren van echt domino??? Het wekelijkse progamma over hoe ver ze zijn??? En een leuke uitzending met minder reclame’s en een gokmeid tussendoor?''

 

Comeback: ''Die figuren (bouwers) die in spanning toekijken. Dat vind ik echt geweldig! Het is allemaal van een apart slag soort mensen; ik kan er de vinger niet op leggen. Kan mij van een vorige aflevering herinneren dat er een paar van die figuren gingen dansen op Dancing Queen en dat er allerlei steentjes naar beneden vielen. Kostelijk! Op hun sokjes, heel voorzichtig schuivelend. En dan zit er ook zo’n dikke bij die nog voorzichtiger is. Dan zie je ze wachten. Och God, gaat het lukken? Die handen die op de mond worden geslagen. JAAAAA!!! Ratelende dominosteentjes vallen naar beneden als een waterval. Ze gaan dansen. Geen van hen kan dansen, maar daar gaat het ook niet om. Die nerd die alles organiseert. Ik vind het cult. Kortom: juist die treurigheid maakt het voor mij de moeite waard. Die twee verslaggevers maken het helemaal af.''

 

 

Robert Engel: ''Rot toch op zeg, met die verslaggevers. ‘Er vallen tienduizend stenen niet, maar de lifeline loopt nog.’ ‘We hebben nog marge, en we gaan door.’ ‘En de lifeline loopt, en we hebben marge.’ ‘Ja, en nu gaat het project wasmachine van start. Ik doe ook altijd de witte was en daar zit dan een rode onderbroek in. En een rode sok.’ ‘Nou, dan komt het er zeker rood uit?’ ‘Rose. En er blijft weer een gedeelte van de stenen staan, we hebben marge, maar we moeten uitkijken.’ ‘Maar die lifeline, loopt die nog? JA, die loopt nog.’ ‘En dan schakelen we nu over naar het belspelletje.’ ‘Ow, wat is het spannend en het is ook spannend voor u want u kunt tienduizend euro winnen en dat staat volgende week op uw rekening let u op want we gaan de stenen draaien een twee drie en heeft u het gezien dan draaien we ze nog een keer om drie twee en een en we gaan weer terug naar de dominostenen’ ‘Ja, daar zijn we weer en we zijn inmiddels bij de draak.’ ‘Die draak die moet vallen als de bal gaat. En ze blijven staan. Maar, we hebben nog marge.’ ‘En de lifeline loopt.’ VRE-SE-LIJK.''

 

Comeback: ''Heb het vannacht op video gezien. Die nerd die alles organiseerde zag dat niet alles viel. Toch grappig: die verbeten blik, terwijl zangeres Katie Melua er een beetje bijhangt en voor de vorm verdriet en vreugde speelt afhankelijk van al dan niet vallende steentjes. Die verslaggever die telkens zei: ‘Vanaf nu moeten ze toch echt allemaal gaan vallen.’ En dan stopt ie ergens. Die gezichten van die bouwers!

 

Ja het is VRE-SE-LIJK. Daarom best aardig. Toch waren er wel een paar dingen genietbaar zoals de slang die vervelde. Dat soort ideetjes. Het is spijtig dat het allemaal zo braaf is, politiek correcte plaatjes enzo. Maar als je echt met wat gewaagde dingen komt, er ook wat sex in stopt dan wil ik dat wel zien eens per jaar. Maar dan wel zonder belspelletjes en het liefst in 1 ruk door zonder reclame. Laat dan gebouwen die instorten sponsoren door de GAMMA, een veld waarin tien standjes uit de Kamasutra aan ons worden geopenbaard sponsoren door DUREX.''

DE SLANG DIE VERVELDE (het hoogtepunt wat mij betreft)

 

''Negen thema's. Dus ook negen kleuren. We noemen er maar een paar hoor, want  je ziet ze vanavond nog regelmatig terugkomen. Geel zal een belangrijke rol spelen. Having fun! Het staat allemaal in het kader van het thema van deze Domino Day: falling into live!'' ZIEN?

 

Nog meer vallende dominosteentjes o.l.v. klassieke muziek

 

 

 

 

Matthew Clowney’s fotografeert het liefst families die iets 'non-traditional' hebben. Hierover zegt hij: ''I'm stretching this concept extremely thin, so this may not apply to every family who participates, but it could mean: mixed-ethnicity families, same-sex parents, unmarried couples with children, unusually large families with many adopted children, families with more than two parents, groups of people who aren't legally recognized as family but who consider themselves family, or just about anything else that might set a family apart from what someone else (anyone at all) might consider a "normal" family.  Now, I know there's no such thing as a real "normal" family. That's kind of the point. I am interested in considering what makes a family, though - particularly in the greater social context of contemporary American society.''  

 

 

1. Beachbabe. Ze is net zo blond als ze bruin is. Ze draagt eigenlijk niet veel make-up behalve 's avonds, dan gooit ze wel eens een smokey-eye en een dikke laag lipgloss ertegenaan. Voorbeeld: Pamela Anderson

 

Aanvankelijk luidde de titel van het kunstwerk Hotel voor de Vogels maar bij nader inzien doopte Schütte zijn sculptuur Model for a hotel 2007. Een kleine concessie wellicht aan de Londense burgemeester Ken Livingstone, een verklaard duivenhater, die het kunstwerk woensdag onthulde. Bereidwillig bood de burgervader alvast een havik aan voor het geval de pleinduiven Schüttes werk te zeer zouden bevuilen. VERDER LEZEN IN NRC?

 

 

 

De stand van de literaire kritiek is natuurlijk niet alleen maar af te meten aan The New York Review of Books of The New Yorker, maar ook aan de ontelbare boekenpagina's van de regionale en stedelijke massakranten. Dubieus te noemen volgens Gail. ''Vaak hebben die maar één redacteur die de boeken niet binnenhalen, selecteren en distribueren onder niet goed gekwalificeerde en onderbetaalde recensenten.''

 

Meerdere boeken worden besproken in stukjes van 500 woorden waarvoor ze hoogstens 200 dollar krijgen. Toch goed betaald vind ik, mits je recensies er effe bijdoet. Je hoeft niet alles uit de kast te halen en het zelfs de bedoeling is dat je positief bent (dan kun je het ook algemeen houden en oppervlakkiger waar dit soort recensies door de beperkte ruimte toch al in uitblinken), anders wijkt de uitgever uit naar nihilistische glossies of speciale magazines en sites die de lezers voorliegen, maar die wel massaal gelezen en bezocht worden. Stroop op de mond smeren kortom. Iets wat trouwens ook gebeurt bij de gerespecteerde boekenbijlagen als die van The New York Times. Die vermijdt liever negatieve kritieken (tenzij het echt onvermijdelijk is) in verband met advertentie-inkomsten. Belangenverstrengeling, daar wordt niet op gelet. Vriendjespolitiek is schering en inslag.

 

Al met al dus geen opbeurende boodschap in Faint Praise ook al pleit Gail Pool (voorspelbaar!!!) voor een ethisch reveil waarin kwaliteit weer de boventoon voert en angst om elitair te lijken als sneeuw voor de zon verdwijnt zodat er weer een belangrijke bijdrage kan worden geleverd in het debat. Realistisch? De boekenbijlagen van NRC, de Volkskrant, De Groene en Vrij Nederland; in hoeverre leveren die nu een bijdrage aan het debat? Zit Elsbeth Etty straks bij Pauw & Witteman als hoedster van de kwaliteit van de Nederlandse literatuurkritiek, terwijl Thomas Roosenboom in diezelfde uitzending over de dood van zijn konijn vertelt? Jeroen Pauw en Paul Witteman die de genomineerde schrijvers voor de AKO-Literatuurprijs bij het publiek zette en een paar BNérs aan tafel uitnodigden om iets te zeggen over hun boeken?  

 

De belabberde kijkcijfers van Het Gesprek bewijzen wel dat de behoefte aan objectieve diepgang veel kleiner is dan aan subjectieve oppervlakkigheid. Het hoogtepunt in het gesprek met filosoof Rene Gudé was Remi van der Elzen die opstond en allerlei spulletjes op tafel aanwees alszijnde 'typerend voor de moderne mens'. Op een gegeven moment pakt ze iets uit een bakje. Rene Gudé: ''Proef er 's één?' Remi: ''Dat is een steen schat!'' 

 

Arie Storm is volgens Elsbeth Etty een romanschrijver van het slag waar Gail Pool tegen ageert. Storm probeert zijn Amerikaanse collega Dale Peck te imiteren die zijn onheuse aanvallen op schrijvers bundelde. ''In Het Parool wordt Nederlandse fictie ondergebracht bij de afdeling cabaret'', aldus Etty. Voor wie het niet weet: Kluun, Saskia Noort en Anna Enquist kregen er flink van langs met hun eigen boeken van Arie Storm.

 

Maar wat wil Gail Pool dan wel, wat zijn haar standpunten? Omdat dit nauwelijks aan bod komt in het NRC-artikel citeer ik zelf maar uit dit boek dankzij Jerome Weeks:

Reviewing isn't for everybody: "It is one of the curious aspects of this field that though people deplore the poor quality of reviewing, no one seems to conclude that so many reviews are bad because reviewing is hard to do well. On the contrary, the faults are ascribed to the individual reviewers, and the attitude prevails at all levels of the literary world that reviewing is easy, something anyone can do."

Writing novels or even non-fiction books doesn't make an author a good critic (please inform The New York Times): "[Because the hiring process for reviewers] emphasizes writing as if it were a monolithic skill, editors often end up with reviewers who write well but may not be good critics, and authors whose skills may be entirely inappropriate... Fiction writers don't necessarily have a good analytical sense of why a piece of literature succeeds or fails, which is the most useful aspect of the review for the reader.... In hiring authors because they are authors, review editors are turning to writers whose main interest isn't likely to be reviewing; most fiction writers, poets and biographers are primarily interested in writing fiction, poetry and biography, not devoting the best of their energy and attention to criticism. Still worse, editors run the risk of hiring writers whose motive for reviewing is not to evaluate the books at hand but to promote their own names and their latest works."

Critics need to work on criticism: "Nothing seems to me more revealing about our cultural attitudes toward book reviewing than this question of 'having work of one's own,' [i.e., the critic writing his own books] which seems peculiarly related to the genre of critical journalism. We don't expect the financial journalist to be a banker or the political reporter to be a politician."

The pressures endemic to newspaper reviews: "In an underfunded and underappreciated department, review editors lack clout. They haven't the power to raise reviewer fees, however much they might like to do so. Reviews are assigned little space, or they're given inappropriate space .... Unlike news, which is essential, book reviews are under presure to earn their keep: [newspaper] publishers have sought advertising support, which has commercialized the book page. Confronting hard times in recent years, newspapers cut book pages ... These pressures can lead review editors to seek favorable reviews that will justify the use of space to their own editors, newspapermen who aren't necessarily bookish types and may believe that selecting a book only to find fault with it is to waste valuable column inches.

Equally important, newspapers' focus on news has led American papers in various ways to treat books as news, striving for such qualities as objectivity, newsworthiness and timeliness, which are news values and are not always appropriate, beneficial or even possible in a literary context."

But the Web isn't a paradise for reviewing, either: "Underpaid in print, reviewers and even editors are often unpaid on the Web; a volunteer corps, they can devote even less time and fewer resources to quality, and they have fewer incentives to do so.... Because it's accessible and affordable, the Web does allow for the truly independent reviewer; the individual who sets up a personal Web site for his reviews is, in a literal sense, self-employed and can say precisely what he wants, though whether we can call it 'employment' is dubious [she means "doubtful']... But apart from their own pages, reviewers are writing for particular Web sites and, as with magazines, the editorial aims of an individual site determine the nature of its reviews. ... Reviewers writing for the many genre sites assume and write for an audience of fans, who may be more enthusiastic than discriminating."

Nonetheless, book reviews are important -- and not necessarily for book sales: "Although it may seem old-fashioned to say it, and though I'm hardly a disinterested observer, I believe book reviews matter. They matter not only to authors, publishers and critics, those of us in the field whose livelihood and egos are involved; they matter not only to the readers who are trying to use them to guide their reading; they also matter to readers who don't read reviews. They influence reading. Even today, when reviews have been diminishing in number and alternative kinds of book coverage have emerged, hundreds of reviews appear weekly in newspapers, in magazines and on the Web; our most prestigious publications continue to set our literary agenda.... Their commentary influences not only literary standards but also cultural attitudes, helping to shape what we think about many issues and whether we think about certain issues at all." Uit: Faint Praise (Gail Pool)

 

''Europa, vreest Bat Ye’or, is aan het veranderen in een werelddeel dat beter Eurabië dan Europa genoemd zou kunnen worden, vanwege de diepgaande en groeiende invloed die de normen en waarden van de Arabisch-islamitische wereld er uitoefenen. Deze transformatie, meent zij, gaat ten koste van de traditionele westerse normen en waarden van openheid, waarheidsliefde, gelijkberechtigdheid van een ieder, secularisme, vrijheidszin, vrijheid van godsdienst en meningsuiting, mensenrechten, en natuurlijk vooral de scheiding van kerk en staat dan wel godsdienst en politiek.'' Arabist Hans Jansen schreef het voorwoord voor Eurabië. Bat Ye’or beschuldigt hierin Europese leiders ervan dat ze samen met hun Arabische collega's een Eurabia-ideologie geschapen hebben. Een ideologie die Europa kleineert en 'culpabiliseert', wat zoveel wil zeggen als 'in het beklaagdenbankje plaatst'. Een paar fragmenten uit het voorwoord.

''Toen de eerste kruistocht ondernomen werd, hadden de moslims al eeuwenlang jihad gevoerd tegen de volkeren van zowel Europa, Azië als Afrika. De laatste kruisvaarder is bovendien al eeuwen geleden ter aarde besteld, maar jihadisten zijn er tot op de dag van vandaag nog steeds in overvloed. Het van oorsprong judeo-christelijke Europa is ooit onderdeel van het Romeinse rijk geweest. Het is de bakermat en het bolwerk van de Verlichting. Europa is het werelddeel waar de moderne wetenschap uitgevonden en tot bloei is gekomen. Dat (in principe) zo tolerante en vrijheidslievende Europa dreigt haar culturele erfenis te verkwanselen, stelt Bat Ye’or, in een sluipend proces van aanpassingen aan de Arabische en de Islamitische wereld. Dat is niet goed, en dat zal nog tot veel moeilijkheden leiden. Want hoe je het ook keert of wendt, de Arabisch-Islamitische wereld is niet vrijheidslievend en niet tolerant, zelfs niet in principe.

(...) Wat Bat Ye’or in dit boek over de transformatie van Europa wil aantonen is zo ernstig en zo bizar dat ook zij zelf het af en toe haast niet lijkt te kunnen geloven. Maar de aanwijzingen, zie het door haar samengestelde dossier, zijn zo sterk dat het niet verantwoord is de hele zaak met een schouderophalen af te doen. De Eurabië-ideologie heeft ook nu al invloed op cultuur en wetenschap. Die zijn niet altijd even belangrijk, maar soms wel hoogst amusant. Eén voorbeeld uit vele. Een Utrechtse hoogleraar aan de Theologische faculteit, Dr Karel Steenbrink, heeft tijdens zijn oratie in 2005 in volle ernst betoogd dat de Koran (een document uit op zijn vroegst de zevende eeuw van onze jaartelling) een ‘correctief’ vormt op de vier evangeliën van het Nieuwe Testament (documenten uit de eerste twee eeuwen van onze jaartelling). Als bron over Jezus achtte de nieuwe professor de Koran betrouwbaarder. Dat roept beslist vragen op. Betrouwbaarder in welke zin? Als historische bron? Als theologische leidraad? Hoe het ook zij, zonder veel omhaal verving Dr Steenbrink in zijn oratie heel kordaat de joodse Jezus door een islamitische Jezus. Het is ook tegen zulke soms eigenlijk wel komische culturele capitulatie voor de islam dat Bat Ye’or verzet aantekent.

(...) De visies, of eigenlijk nachtmerries, van Bat Ye’or zijn uiteraard niet onomstreden. Er zijn serieuze gezaghebbende waarnemers en commentatoren die het niet met haar eens zijn. Een van de welsprekendste tegenstemmen is de Amerikaanse commentator Ralph Peters, een weinig sentimentele militair. Hij is eigenlijk de volstrekt tegenovergestelde mening toegedaan. Europa wordt volgens hem niet bedreigd door Eurabië, maar de moslimse minderheden in Europa leven volgens hem in geleende tijd. Dit omdat de Europeanen naar het oordeel van Ralph Peters ‘tot genocide geneigde maniakken’ zijn, die met ‘verbijsterende hardheid’ zullen terugslaan wanneer ze zich inderdaad door hun moslimse immigranten bedreigd zullen gaan voelen.

Ralph Peters verwijt de Europeanen dat zij verwend en lui zijn, en niet bereid, of bij machte, om migranten te accepteren en te absorberen. Hij voorspelt dat er een moment zal komen dat Amerikaanse schepen ‘in Bremen, Bari en Brest’ de moslimse vluchtelingen uit Europa zullen moeten komen ophalen. Ook dat is geen toekomstperspectief dat vrolijk stemt. Maar geen enkele criticus van Bat Ye’or bestrijdt dat de stroom van feiten die zij heeft aangedragen in principe juist is. Er is uitsluitend meningsverschil mogelijk over de interpretatie van het belang van de gebeurtenissen, de memoranda en de verklaringen, en over het toekomstperspectief dat deze driftige diplomatieke Euro-Arabische bedrijvigheid oproept.

Tegenover geluiden als die van Ralph Peters staat brede bijval van waarnemers, journalisten en historici die recht van spreken hebben. Dr. Salim Mansur, een Canadees academicus met een islamitische achtergrond, noemt Bat Ye’or een moderne Cassandra, naar de mythologische prinses uit Troje die de gave had voorspellingen te doen die uitkwamen. Alleen, de goden hadden Cassandra er toe veroordeeld om niet geloofd te worden. De historicus Sir Martin Gilbert, vooral bekend van zijn Churchill-biografie, behoort tot de bewonderaars van Bat Ye’or, evenals de Italiaanse journaliste en schrijfster Oriana Fallaci. Maar hoe gezaghebbend voor- of tegenstanders ook zijn, oordeel zelf.

In 1986 heeft Bat Ye’or vriend en vijand verrast met haar boek The Dhimmi: Jews and Christians under Islam. Het Arabische woord dhimmi is de aanduiding voor een christen of jood die het oppergezag van de islam erkend heeft. Tegen de toenmalige gangbare meningen in laat Bat Ye’or in dit boek zien dat de dhimmi’s het door de eeuwen heen onder het bestuur van de islamitische overheden beslist niet makkelijk hebben gehad. De invloed van dit boek is groot geweest. Voordien werden de meest idyllische voorstellingen van hoe harmonieus moslims, joden en christenen onder de islam geleefd zouden hebben, zo goed als kritiekloos geaccepteerd. Na de verschijning van dit boek zijn steeds meer geleerden gaan beseffen dat deze idyllische voorstelling van zaken propaganda was die als geschiedschrijving werd vermomd.

Sinds 1983 gebruikt Bat Ye’or het woord ‘dhimmitude’ als benaming voor de houding van verinnerlijkte onderwerping aan de islamitische superioriteit die van een dhimmi verwacht wordt, zie www.dhimmitude.org. Het woord is inmiddels grotendeels ingeburgerd, en gaf in de zomer van 2007 op Google ongeveer 650.000 treffers.

Bat Ye’or is niet alleen door haar jarenlange onderzoek maar ook door haar opvoeding in het Cairo van haar jeugdjaren uiteraard goed bekend geraakt met de formele en informele kanten van het leven als dhimmi. Een dhimmi laat zich maar al te gemakkelijk ‘culpabiliseren’, vooral wegens vermeend gebrek aan respect voor de islam en de moslims. Bat Ye’or waarschuwt nadrukkelijk voor de internalisering van de positie van dhimmi. Een jood of christen, of een ongelovige, die maar lang genoeg met de mond de superioriteit van de islam beleden heeft, gaat immers op de lange duur zichzelf als minderwaardig beschouwen.

De overstap naar de godsdienst die zichzelf als superieur beschouwt, gaat dan steeds meer voor de hand liggen want alleen die overstap lost het probleem van de eigen minderwaardigheid op. Zulke (psychologisch ongezonde) ‘minderwaardigheid’, of die nu is opgelegd of geïnternaliseerd, is in strijd met de gangbare opvattingen over mensenrechten. De discussie over dhimmitude hoort dan ook thuis bij de discussie over de universele rechten van de mens, en heeft op de keper beschouwd weinig met de islam en de moslims te maken. Wie zichzelf vernedert, doet dat zichzelf aan.

Dhimmitude is ook in Nederland een, helaas, reëel bestaand verschijnsel. Een burgemeester die na de moord op een islamcriticus thee gaat drinken in een moskee, gedraagt zich als een dhimmi. Een Nederlands bedrijf dat uit voorzorg de te koop aangeboden kleding, drank of spijs maar vast wil gaan aanpassen aan de eventuele islamitische eisen, heeft de facto voor een voortbestaan als dhimmi gekozen. Bat Ye’or kent als geen ander de gevoeligheden van dhimmitude, en ze weet als geen ander de culturele, psychologische, sociale en religieuze consequenties van dhimmitude te herkennen en aan het licht te brengen.

De term Eurabia had in de zomer van 2007 ongeveer 819.000 treffers op Google. Anders dan bij dhimmitude het geval is, heeft Bat Ye’or dit woord niet zelf bedacht. Wel heeft zij er de huidige inhoud aan gegeven.'' Hans Jansen in het voorwoord van Eurabië (Bat Ye' or) 

Op Hoeiboei kunt u het hele voorwoord tot u nemen

 

 

 

 

De camera's volgen hondenbeschermers in Amerika. Deze dragen zorg voor het welzijn van honden. Op een gegeven moment komt een hondenbeschermer langs bij een man die onlangs uit z'n huis is gezet. Hij zwerft nu met zijn honden over straat. De hondenvanger somt van alles op waarom die honden niet bij de baas konden blijven. Zonder ook maar een moment bij de situatie van de baas stil te staan. Dat reikt immers buiten zijn taakomschrijving. Eind van het liedje is dus dat die honden naar het asiel gaan en de baas blijft rondzwerven.

 

Enige boosheid klonk door in het onbegrip van de hondenbeschermer. Dat die dakloze baas z'n honden niet allang naar het asiel bracht, begreep hij niet. Eigenaardig werd het toen een andere hondenbeschermer z'n beklag deed over honden die in een huis verbleven vol met mensendrollen. Tot z'n knieen zat hij, naar eigen zeggen, in de mensenstront. Terwijl we gerust mogen aannemen dat dat gewoon drollen van de honden waren, want die zaten daar opgesloten! De hondenvanger echter was zo gefocust op de vijand mens dat hij meer vanuit de hond dan vanuit de mens dacht. Maar stel dat het wel mensendrollen waren, dan mogen we gerust spreken over een schrijnende toestand van een mens in ernstige nood. Maar nee, de hondenvanger kwam op voor de rechten van de hond. Dat deze tussen mensendrollen moest vertoeven zei volgens hem alles over de erbarmelijke situatie van de hond. Dat ook de baas zich in een erbarmelijke situatie bevond, leek niet in hem op te komen.

 

Marcel van Dam las een fragmentje voor bij Pauw & Witteman over zijn hond die hij moest in laten slapen. De tranen stonden hem wederom in de ogen. Ook Gordon was ontroerd omdat hij twee weken terug zijn hondje verloor. Dat zo'n beest compleet afhankelijk van jou is, zorgde er bij Van Dam voor dat hij meer verdriet had over hem dan over welk mens ook. Youp van 't Hek maakte inzichtelijk met een grap dat dierenleed vaak hoger kan worden aangeslagen dan mensenleed. Hij had het over een man die van een rots sprong, zelfmoord pleegde. Zaal was muisstil. ''En hij nam zijn hond per ongeluk mee!'' (riem was verstrikt geraakt aan zijn been) Hele zaal: ''AAAAAAHHHH'' (Youp wees de zaal hierop).

''Ik ben een muziekfreak - helemaal in combinatie met beelden (...). Als ik zelf een film zou maken, zou ik met de muziek beginnen en dan de beelden erbij zetten. Dat zou voor mij de ultieme baan zijn." (Veronicagids)

 

''Toen ik net uit huis was, wilde ik niks met natuur te maken hebben. Dat eeuwige gewandel in dat bos.'' (Vrij Nederland)

"Ik ben van kinds af aan iemand die een beetje in een hoek zit te kijken. Heel observerend en toch wel bang voor ruzie. Ik liet als kind ook heel erg over me heen lopen. Daarna kreeg ik een tegenreactie en had ik zoiets van: 'nu ben ik aan de beurt'. En nu is er een soort van balans. In m'n werk kan ik nu heel goed aangeven hoe ik erover denk, maar in m'n prive-leven is dat toch net iets anders.'' (METRO)

 

''Ik mag ook graag manipuleren, hoor. Ingehouden snikkend loop Je het podium af vanwege de tragische dood van een geliefde, de mensen in de zaal blijven verstikt en ontredderd achter, maar jij staat alweer vrolijk in de coulissen lalalalala te zingen. Nou heb ik ze! Ze zijn geraakt! Dat geeft een machtig gevoel. Maar het kan ook misgaan. Dan denk ik bij een treurige scene: daar ga ik effe lekker inhangen. En ik verlies mezelf. Ik moet écht huilen. Dan ben je niet meer aan het werk. Je bent je eigen ding aan het oplossen,je verliest concentratie. Dat is link, In het dagelijks leven kan ik behoorlijk cynisch en bot zijn. Maar er zijn ook momenten dat ik de drama queen in mij niet meer kan tegenhouden. Dan flip ik de andere kant op — als een echte actrice, zal ik maar zeggen. Ik was een keer in New York met mijn vriendje. Het was mijn verjaardag. Verschrikkelijk. Ik heb dan altijd de kinderlijke verwachting dat alles om mij moet draaien. Dat is eigenlijk grootheidswaan, en dat verafschuw ik dan weer. We liepen over de drukke 42nd Street. Ik trok ‘t niet meer. Huilend leunde ik tegen een billboard van de musical 42nd Street aan. Laat me maar, laat mij maar alleen... Heel dramatisch, alsof ik een danseres was die al duizend keer voor Broadway-audities was afgewezen. Dat wist ik ook. Maar het kan me geen hol schelen.'' (RAILS)

 

''Ik merk om me heen dat dingen gaan verbrokkelen en dat ik geen grip meer heb… Mijn leven is mijn werk geworden. Andere belangrijke dingen schieten er gewoon bij in waardoor je een soort hardheid krijgt, een andere realiteit of zo. Het is heel lekker om te vluchten door te blijven werken, maar ik dacht: het wordt nu tijd om dat maar eens aan te pakken.'' (CARP)

 

''Ik heb een soort stamcafeetje en ik zit het liefst in de kroeg of lekker thuis met vrienden. Ik ben geloof ik een beetje een huismus. Eten en spelletjes doen. En dan het liefst een spelletje met veel gebaren en geschreeuw. Ik trek dat hippe gewoon echt niet. Waarom moet dat? Ik vind het gewoon leuk als ik de nerd in iemand kan zien, maar die zijn gewoon weg. Het is allemaal zo opgepoetst." (METRO)

 

 

Martin Koolhoven (regisseur): ''Zodra ze op het scherm verschijnt, zegt Koolhoven, „ga je spontaan emotioneel met haar mee. Telkens word je opnieuw verliefd op haar en op haar personage. Daarbij is ze mooi. Niet modellerig, maar een schoonheid waarachter iets intrigerend ondoorgrondelijks zit. Er gebeurt iets in haar hoofd waar je als kijker net niet bij kan, maar je vermoedt van alles. En ze is ook nog een uitzonderlijk goed actrice.”

 

 

 

UTPP 19: Gras Graffity