Een lief meisje in Praatjesmakers: 'Dat je iets mist... Een trein bijvoorbeeld. Of een bus.' Daphne Bunskoek barst in lachen uit in het programma Room 101

 

 

''This does raise one sticky question in the age-old tension between design and art. Ever since at least Kant, we've been told that one essential characteristic of art is its uselessness. Kant called the aesthetic realm the realm of “purposiveness without a purpose.” He meant that in aesthetics we get to explore the relationship between our ideas and what they actually produce without being held to account for it. That is the “play” of art. It’s the chance to experiment in that hazy zone between the world as it is given to us and the world as we project upon it. This sense of art as being free from the demands of use is also there in the art for art’s sake movement, and in much of 20th-century Modernism and the avant-garde. Modernism demanded to explore and solve problems in form purely for the reason that they were problems in form. "Art is art," said Ad Reinhardt, "and everything else is everything else." The 20th-century avant-garde wanted to monkey around at the limits of reason and sensibility for the sheer sake of it.'' A new exhibit explores our relationship with the mash-up of nature, science, and technology. LEZEN OP THE SMART SET?

Neem bovenstaande flat. Dat is dus geen flat. Nagebouwd, nep. Het zijn casettebandjes. Ik sta er bij en kijk ernaar. Ik word gefopt, ook nadat ik te horen kreeg dat het dus casettebandjes zijn en geen flat, zie ik toch weer een flat.

 

In NRC zegt Edwin Zwakman, terwijl hij naar een grote foto met een graafmachine op de voorgrond en een rij woningen op de achtergrond wijst: ''Ze hebben geen deurbellen, geen huisnummers, geen straatnaamborden. Allemaal niet nodig, want we 'weten' direct waar we naar kijken. Ook Tracy Metz ervaart wat ik ervaar. Weer een ander flatgebouw is gemaakt van een doos kerstverlichting. De brandende kerstlichtjes verlichten de ramen. Het valt Tracy moeilijk om er iets anders dan een flatgebouw in te zien. En zo word je als kijker gedwongen op zoek te gaan naar de grens tussen leugen en verhaal. 'Het is faction wat ik maak.' De maquettes waar hij soms maanden aan zit te knutselen, zijn dan ook geen letterlijke weergave van de werkelijkheid, maar een verzameling archetypes. Te samen vormen ze een volkomen geloofwaardig beeld van Nederland. BRON: NRC 

 

 

 

 

 

 

 

 

Onuitstaanbaar! Na een kwartier was ik het helemaal zat. Dat gehum van Susan Smit! Ze interviewde Marcel Möring in Het Gesprek en bij elk antwoord dat uit meer dan vier zinnen bestond, begon ze prompt te hummen. Korte hummetjes en middellange hummetjes, afgewisseld met lange hummen.

 

Möring: 'Ik vind het helemaal niet erg om lang met een boek bezig te zijn. Er verschijnen genoeg boeken.'

 

Muhmuh.

 

'De eindigheid besef ik nu op mijn vijftigste meer dan op mijn veertigste.'

 

Muh muh.

 

'Maar ik werk nu wel harder.'

 

Muhhhhh.

 

Ze wil te graag een goed gesprek voeren en weet dat wanneer je veel humt je gesprekspartner zich voelt aangemoedigd om (nog) meer te vertellen. Susan probeert tijdens het gesprek een niveau van gelijkwaardigheid te bereiken. Daarin schuilt voor haar de diepgang. Op intiem niveau is dat zeker waar. Alleen in een interview bepaalt de diepgang de mate van frictie, of je moet de spirituele glossy Happinez een vooruitstrevend blad vinden waarin de kern van ons menszijn, de wereld wordt getroffen.

 

Kritische vragen stelt Susan niet. Ze beaamt door te hummen en te knikken. Zij luistert. Zou Susan ook bij haar vriend hummen als hij vertelt hoe hij zich voelt? Op den duur wekt dat volgens mij juist afstand en geen betrokkenheid. 't Is alsof een derde, onzichtbaar persoon Susan aanspoort. Bij elke hum geeft hij een schouderklopje of nee, bij elk schouderklopje geeft Susan een hum.

 

't Is dat ik niet met mijn derde oog tv kan kijken, maar intuitief lijkt het alsof Susan Smit helemaal niet aanwezig is tijdens het gesprek, terwijl ze alle kenmerken vertoont van 'aanwezigheid'. 

 

Möring vindt elk boekenweekthema keer op keer klote, ook 'Van oude menschen.' Susan: 'Maar de ouderdom is toch heel wezenlijk?' Marcel: 'Naar de wc gaan ook.' Susan giechelt, maar het lijkt alsof iets haar aanspoort om te giechelen. 

 

Een huis wortelt ondergronds in een wereldwijd netwerk van leidingen en kabels. Alles wat wij via die wortels communiceren wordt omgezet in een taal die overal ter wereld gelijk is: ASCII (American Standard Code for Information Interchange). Deze computertaal werd bedacht toen er nog geen plaatjes met pixels via de computer verstuurd konden worden. Het was de eerste vorm van communicatie tussen mens en computer. Een taal net zo universeel als heimwee naar je oude uitzicht. Meubels neem je mee naar je nieuwe huis, die groeiende boom voor het raam helaas niet. Deze gordijnen visualiseren een boom die z'n wortels heeft in dezelfde grond als het huis. Gordijnen

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

Cover van een Cover 1 (160 Kilo van Bart van Lierde)

 

 

Wie weinig tot niet glimlacht omdat zijn hart hem dat niet ingeeft of omdat hij de angst laat regeren (om het zo maar even simpeltjes te zeggen) heeft een boel te compenseren via een vlotte babbel bijvoorbeeld. Een reminder: 80% van onze boodschap wordt bepaald door de lichaamstaal. Lachgrage mensen zijn geliefd gezelschap want wie stelt een vriendelijke (gemeende) glimlach niet op prijs? 'Ons eigen geluk hangt af van de glimlach van de anderen.' zei Einstein. Maar wat als je een grijns hebt op je smoel die er niet meer vanaf te slaan is? Dat je spieren rondom je mond en kaaklijn muurvast zitten? Dat overkomt Arthur Goetgebuur in de roman Smile van Bavo Dhooge.

'Was het een grijns? Goetgebuur durfde het niet met zekerheid te zeggen, maar hoe langer hij naar die glimlach keek, hoe meer het op een grijns leek. Was hij zichzelf aan het uitlachen? Of hield hij zichzelf gewoon voor de gek? Op het eerste gezicht leek die lach normaal en natuurlijk, maar na een tijdje kreeg hij het etiket van gemaakt, geforceerd, onecht. Dat kon ook niet anders. Welk zinnig mens kon een glimlach langer dan twee minuten op zijn gelaat houden?' aldus Arthur in Smile bij wie vervreemding en waanzin toeslaan.

 

Meteen gaan mijn gedachten uit naar Mona Lisa. In de eerste instantie zie je een oprechte glimlach van een mooie vrouw. Blijf je langer kijken dan verdwijnt deze glimlach in een pijnlijke grimas. De lach van de Mona Lisa zou symbool staan voor de verwondering van de nieuwe ervaring. Toch wilde wetenschappers weten wat er toch allemaal schuilging achter dat subtiele lachje van de schapping van Leonardo da Vinci, waardoor deze 'nieuwe ervaring' werd bewerkstelligd. De software bracht uitkomst: 83% is blijheid, 9% afschuw, 6% bang en 2% is boosheid. Is hiermee het mysterie ontrafeld? Welnee. Kunst laat zich niet wetenschappelijk verklaren. Daarvoor is het tenslotte kunst. Het mysterie van de glimlach blijft in stand. Alsof een paar simpele getalletjes deze zouden ontkrachten.

''De wetenschap van hoe we dingen waarnemen zegt meer dan het waargenomene zelf zo blijkt.''

Ik heb meer vrede met de verklaring van de Amerikaanse wetenschapper Margaret Livingstone (Harvard Universiteit). Zij keek en keek en keek en baseerde daar haar uitkomsten op. Het raadselachtige ontstaat volgens haar vanwege de kijkrichting. Als je niet rechtstreeks kijkt wordt het lachje pas zichtbaar. Sta je er bovenop met je neus dan verdwijnt deze. Mensen hebben een geconcentreerde manier van kijken. De details worden opgepikt maar de schaduwpartijen niet of een wat meer globalere manier waardoor de schaduwen juist wel worden waargenomen. De glimlach van Mona Lisa bestaat voornamelijk uit donkere tinten verf. Schaduwpartijen dus die we pas waarnemen door er niet direct naar te kijken. De wetenschap van hoe we dingen waarnemen zegt meer dan het waargenomene zelf zo blijkt. Zeker is dat een glimlach meer is dan een glimlach alleen. Er gaat van alles in schuil en dat verandert met de seconde. Tot slot de verklaring van Frans De Waal (die apen onderzocht). Onder een foto van ee naap die een vrucht eet legt De waal uit hoe de grijs en de glimlach ontstonden. Om een stekelige vrucht te kunnen eten moest een aap zijn lippen krullen, die handeling werd later geritualiseerd en omgezet in communicatie: de glimlach.

 

 

 

 

 

 

 

Simone White - The Beep Beep Song & The Making of LEGO & Filmrecensie The Science of Sleep

 

 

WORDT VERWACHT: Ik heb een autootje gemaakt van afvalmateriaal, de passie van Henk Hofland. Eens kijken of ie vooruit komt als het waait (en niet regent)

 

Rijkelijk laat zag ik dan eindelijk gisteren de briljante film Das leben der anderen die de ene na de andere prijs binnenhaalde en eigenlijk overal en door iedereen als 'de beste film van 2007' werd beschouwd. Terzijde: Christa-Maria stond onder de douche en ik zag dat ze kuiltjes had boven haar billen. De ontstaans-geschiedenis van deze film begon met een sonate, zo las ik in De Filmkrant.

 

''De Stasi-officier Gerd Wiesler is een machine. Al jaren heeft hij een onwankelbaar vertrouwen in het Oost-Duitse socialisme en een heilig geloof in het nut van de Stasi, de voormalige Oost-Duitse geheime dienst, die in haar hoogtijdagen naar verluid 100.000 betaalde medewerkers en 200.000 'vrijwilligers' gebruikte om de Oost-Duitsers af te luisteren en elke zucht te noteren.

 

De automaat Wiesler wordt ingeschakeld door zijn chef, Oberstleutnant Anton Grubitz, die weer in opdracht werkt van Minister Bruno Hempf om de succesvolle toneelschrijver Georg Dreyman en zijn inwonende vriendin Christa-Maria Sieland af te luisteren. Omdat Dreyman misschien niet zo gehoorzaam is als lijkt. De werkelijke reden is een andere. Wiesler gaat minutieus te werk, zoals altijd, maar door wat hij hoort en ziet, gaat hij langzaam twijfelen aan zijn geloof.

 

Lenin zei ooit dat hij niet meer naar zijn favoriete muziek wilde luisteren. Dat was Beethovens Appassionata. Hij zei: 'Als ik dat doe dan wil ik mensen over hun hoofd aaien. Terwijl ik die hoofden juist moet inslaan om de revolutie af te kunnen maken.' Eigenlijk zei Lenin dat hij niet wil dat gevoel mee gaat wegen in zijn beslissingen. Hij wil morele beslissingen maken op basis van zijn principes. Ik denk dat als hij echt naar die muziek was blijven luisteren, dat hij zijn revolutie niet had kunnen afmaken."

Het Dreyman-personage stelt in de film een fascinerende vraag, die veel mensen zichzelf waarschijnlijk wel eens hebben gesteld. Een vraag die Henckel von Donnersmarck het idee voor Das Leben der Anderen gaf, vertelt hij. "Kan iemand die deze muziek echt hoort, een slecht mens zijn?" "Misschien had ik het 'wreed' moeten noemen in plaats van 'slecht'", zegt de regisseur. "Wreedheid ontstaat vaak door een vorm van ideologie."

 

Hij zet een tenorstem op: "Ik ga het communisme verspreiden en daarom zijn alle middelen, alle maatregelen gerechtvaardigd. Of: ik laat Amerika zien dat het een verrotte cultuur is en daarom bombardeer ik zijn meest krachtige symbolen en mag ik duizenden mensen vermoorden." Dan weer met normale stem: "Dat is het soort wreedheid die volgens mij door kunst kan worden ondermijnd. Het is het soort wreedheid dat alleen uitgaat van principes en alle gevoel en compassie buitensluit. Volledig. Muziek kan daar doorheen breken."

(...) Dat de film zoveel mensen raakt, is ook omdat hij niet in de eerste plaats over een politiek systeem maar over mensen gaat, denkt de regisseur. "En omdat er dingen in gebeuren die mensen herkennen, dreigingen die nu nog bestaan: schending van privacy en een ideologie die je wordt opgedrongen. Of gewoon simpele vragen over vertrouwen en liefde en verraad. Dat zijn universele vragen. Hoop ik. Ander gaat het alleen maar om onderwerpen. Dan zou een kind een videocamera kunnen pakken en tegen mensen zeggen 'jij bent die Stasi-figuur en jij bent zijn baas'. Maar mensen zoeken niet naar onderwerpen. Ze zoeken naar zichzelf." BRON: DE FILMKRANT / Illustratie: De Stasi-archieven

''Het stuk dat Beethoven onder handen had, was de Pianosonate op.57 bijgenaamd 'Appassionata', wat 'De hartstochtelijke' betekent. Die bijnaam werd niet door Beethoven bedacht, maar door uitgever Crantz die in 1838 (dus elf jaar na Beethovens dood) het stuk publiceerde in een versie voor twee pianisten. Wie de sonate beluistert snapt hoe Crantz daarbij kwam. De eerste luisteraars waren sprakeloos over de kracht, energie en passie. Toen Beethoven het stuk voorspeelde aan zijn kameraad Anton Schindler en die vroeg wat het voorstelde, zei Beethoven kortaf: 'Lees maar The Tempest van Shakespeare.' Deze sonate schildert het bekendste beeld van Beethoven, namelijk dat van een held en strijder tegen de elementen en het noodlot, net zoals in de Vijfde Symfonie, de 'Noodlotssymfonie'.

 

Vanaf een afstand lijkt de 'Appassionata' traditioneel. Ze bestaat uit drie delen, achtereenvolgens een snel, een langzaam en weer een snel deel. De twee snelle delen zijn doortrokken van een enorme onrust en stormachtigheid. Het langzame middendeel schort het beklemmende gevoel van wanhoop even op, maar dat is slechts tijdelijk. En ook de hectische finale brengt geen oplossing. Daar wordt een stortvloed van razendsnelle noten ontketend die zich nauwelijks laat temmen. In de Presto-coda wordt de spanning nog eens extra opgevoerd  Maar dan is de sonate voorbij. Even plotseling als ze begon.'' BRON MUZIEKWEB

 

''The crotch grab or corno might come in handy when Italians come across traditional bad omens, like nuns or the number 17. Women of the cloth are associated with two inauspicious places—cemeteries and hospitals. There are a couple of plausible theories for the 17 superstition: If the 1 is penciled in slightly below the 7, then the number looks a bit like a man hanging, where 1 is the man and 7 is the gallows. Written out in Roman numerals as XVII, 17 becomes an anagram for the Latin word vixi, which is the past tense of to live. As it happens, many tomb inscriptions start with vixi, so the word and, by extension, 17 became connected with death.'' Why Italians grab the their crotches to ward off bad luck (SLATE)

 

Compilatie van 'Falling Catwalkmodels' & Tuurlijk: Carrie uit SATC

WHO SAYS THAT WOMEN AREN'T FUNNY?

''There is obviously a difference between witty writers (Mme. de Staël, Nora Ephron, Fran Lebowitz) and stand-up comics. Stand-up comedy was always harder for women, because it is aggressive—comedians have to dominate their audiences and “kill,” by common metaphor. Male listeners might make allowances for sparkling repartee—which is, after all, instinctive and responsive and manslaughter at the very worst. But a premeditated joke or routine can be murderous in the first degree.

 

Women either had to compete—head-on, in the aggressive style of Paula Poundstone or Lisa Lampanelli—or subvert the form and make themselves offbeat and likable, the way that Whoopi Goldberg and Ellen DeGeneres do. As Elaine May used to say regarding improv, “When in doubt, seduce.” By and large, however, stand-up comedy is tougher and meaner, and the women who do it play by men’s rules.'' LEES HET ARTIKEL IN VANITY FAIR

 

 

Een tijdmachientje waarmee je 1 seconde terug naar het verleden of vooruit naar de toekomst kunt. Een seconde later omhelst hij haar als ze op het knopje naar de toekomst drukt (helaas nagesynchroniseerd, kwalijk vind ik dat!). Dat is wat er een seconde later gebeurt. Zo kun je de werkelijkheid manipuleren: via de fantasie voor elkaar krijgen wat je in de werkelijkheid niet voor elkaar krijgt, omdat je stom bent, saai en verlegen.

 

En Gondry manipuleert mee, want door zijn 'vonken' lijkt het net echt: die secondes waarin er door de tijd wordt gereisd.

 

't Zou allemaal erg flauw en kinderachtig zijn ware het niet dat de schattigheid overrompelend liefdevol is. Stéphane vlucht weg uit de werkelijkheid, in de fantasie. Ook al heeft zijn fantasie weer invloed op de werkelijkheid. En vice versa. Keer op keer.

 

In bad schrijft hij - in een droom want het water is van blauwe en witte snoeppapiertjes - een briefje naar Stéphanie: ''I am your neighbor and a liar. By the way, do you have Zoe's number?' Hij schuift het onder haar deur.

 

Dan wordt hij wakker in een bad met echt water, hij ziet natte voetstappen en haalt paniekerig met een klerenhanger dat papiertje terug. Later blijkt dat ze het gelezen heeft, maar weer heeft teruggelegd.

 

''Look, I'm sorry if I came off a little nutso, I'm not really.'' zegt Clementine in Gondry's vorige film Eternal Sunshine of the Spotless Mind. Antwoord van Joel: ''That's okay, I really didn't think you were.''

 

De gekkigheid accepteren en daar lol mee beleven is vaste kost bij Gondry. Clementine: ''You know me, I'm impulsive.'' Joel: ''That's what I love about you.''

 

De saaie werkelijkheid heeft niks van doen met de fantasie en dient buiten de deur te worden gehouden wat natuurlijk een hele opgave is waarbij je vol aan de bak moet. In dromen is het daarom ook niet pais en vree. In deze film gebeurt dat weer volop: ''Distraction is an obstruction to the construction.''

 

Af en toe hoor je dromerige zinnetjes, dingen die je zegt als je de draad even kwijt bent, je je verstand kwijt bent of aan het zoeken. Ik herinner me ze niet eens meer, maar wel dat onderliggende gevoel van 'je in een schemertoestand bevinden als je zenuwachtig wordt, sterk moet zijn maar op dat moment kwetsbaar bent'. Laten we het 'de controle kwijtraken noemen'.

 

Vroeger deed ik weleens alsof mijn bed een boot was, dat levensgevoel zit in deze film die ik geen dikke negen vind, maar een dikke acht.

 

Als iemand zegt (wat in Eternal Sunshine gebeurt): 'Mary hates me. I've never been popular with the ladies.' En de ander antwoordt: 'Maybe if you stopped stealing their panties.' Dan hoef je Gondry maar een paar panty's te geven en hij laat ze in een nachtmerrie als slangen tevoorschijn komen. Daarna is de pantysteler zo bang voor panty's dat hij ze nooit meer zal stelen. Panty's doen lief als hij ze even streelt, maar hij moet ze wel bij het bazinnetje laten. En dan koopt hij panty's voor zichzelf en in een droom beleeft hij daar allemaal vrolijke avonturen mee.

 

Hij is superpopulair nu bij de dames.

 

Ik verzin het maar, Gondry zou er raad mee weten. Al die verschillende panty's: kleine, grote, moderne, ouderwetse. De overrompelende lieflijkheid die mij in vervoering brengt als twee paar versleten panty's vol ladders het met elkaar kunnen vinden. Alleen is de reden dat iemand je niet mag uiteindelijk slechts gelegen 'in het stelen van panty's'? Bij Gondry wel.

 

En zou er niet iets anders ten grondslag aan de impopulariteit liggen? Bij Gondry dus niet.

 

Het spel verdringt de realiteit en net zoals wanneer ik speel met met een kleuter, ga ik mij op den duur vervelen. Tenzij Gondry natuurlijk met een grote kartonnen politieauto komt aanzetten! Jammer dat deze film wel low budget is, alles is met de handen gedaan. Razendknap, maar als Stephane wil ontsnappen met een kartonnen autootje dan botst hij tegen muren op. Teleurstellend, want ik wil - als een zeurend, verwend kind - groter, beter, meer! Door de Parijse straten met dat kartonnen vehikel!

 

Typisch Gondry is een man die in de fik staat op de stoep. Duidelijk geknutseld nepvuur, maar hij staat in de fik. Stéphane en Stéphanie rennen naar de waterkraan en doen water in een pannetje. Geknutseld water van snoeppapiertjes. Ze gooien het van het balkonnetje naar beneden. De man die in de fik stond is verdwenen, maar een andere nietsvermoedende passant wordt kletsnat. Echt nat dus, niet dat er donkerdere kleding is aangedaan en er zelfgemaakte druppeltjes van karton van hem afglijden. Giechelend gaat het stel weer naar binnen.

 

In het begin gooit Stéphane het volgende in een pan: een beetje verleden, een beetje heden, de ervaringen van de dag, gemengd met gebeurtenissen van vroeger. Wat verlangens, een of twee angsten en een paar geliefden en vage kennissen erbij. 'Dat is het recept voor een droom!'

 

In een voor mij sensationele scene komt het knuffelpaard Golden Pony Boy tot leven. Hij galloppeert over het tapijt met een oog dat (nog) veel te laag hangt, nadat Stéphane 'm voor Stéphanie heeft gemaakt.

 

'Ik noem 'm naar jou.' 'Maar hij heette toch 'Golden Pony Boy?' 'Nee, dat verzon ik terplekke. Hij had nog geen naam.'

 

Later zitten ze allebei op de rug van Golden Pony Boy en springen ze in het bootje dat ze eerder knutselden. The Science of Sleep is een Gondry-film om verliefd op te worden; dat springerige, chaotische gevoel van wisselende stemmingen. Houden van het zelfgemaakte of nee houden van het echte, maar dan moet het echte wel aantrekkelijk zijn, anders maken we het maar zelf.

Gevangen: de meisjesachtigheid van Renske de Greef 

 

''Nee hoor, ik doe helemaal niet aan nostalgie. Ik ben wel dol op herinneringen, zowel goede als slechte herinneringen. En ik vind het ook belangrijk om herinneringen te koesteren en om je verleden, zeg maar, om te bouwen tot een verhaal. Maar nostalgie vind ik sentimenteel.'' Martin Bril in Hart & Ziel dat als thema 'Nostalgie' heeft

 

 

 

 

 

''Iemand heeft trouwens al eens opgemerkt, dat Mann er en face uitzag als een Pruisische generaal, terwijl hij van opzij, met zijn fabelachtige neus, het gezicht van een clown had. Dit zijn vrij precies de twee aspecten van Mann: de ironische ernst - of misschien toch eerder: de dodelijk ernstige ironie. Zag hij er uit als een generaal en een clown, men kan er aan toevoegen dat hij er ook uitzag als een misdadiger. Vooral de foto's van omstreeks zijn vijftigste jaar tonen ons het slechte gezicht van een opgetogen lustmoordenaar. Een buitengewoon boeiend gezicht.'' Harry Mulisch over Thomas Mann in NRC van afgelopen vrijdag (een stukje die hij in de jaren vijftig schreef)