 |
Use the Public Place (30): Breien voor Steden
Design | Customize!
|
28 April 2008 | 19:47:43
|
|
|
|
Een sok is meer dan een sok
Design | Customize!
|
28 April 2008 | 11:47:34
|
 In Wie is de slimste? werden zeven superbegaafde mensen op velerlei terreinen getest. Een van de opdrachten was: 'Bedenk zoveel mogelijk gebruiks-toepassingen van een sok.' De wiskundige kwam er bekaaid vanaf, omdat hij niet zijn verbeelding maar zijn geheugen gebruikte en dacht aan zijn moeder die soms met een sok de boel afstofte.
Mijn twaalf gebruikstoepassingen:
1. Afstandsbedieninghoes zodat er geen stof tussen de knopjes komt.
2. Een hangmatje voor een klein huisdier.
3. Als het een hele dikke gebreide sok is: als bagagedragerkussentje zodat je geen stijve kont krijgt op de fiets.
4. Omhulsel voor je mobiele telefoon.
5. Webcambeschermer (wanneer je webcam 24 uur per dag aanstaat en je effe behoefte hebt aan privacy (kan ook voor videocamera's gebruikt worden door de dief).
6. Zorromasker (als het een lange zwarte sok betreft - maak er twee gaatjes in voor de ogen).
7. Bidmatje voor de knieën in de katholieke kerk als er geen kussentje is.
8. Spermaopvanger (na masturbereren met sok om je lul).
9. Suikerspinhandschoen (zodat je hand niet kleverig wordt bij het plukken van stukjes suikerspin).
10. Vul een plastic fles(je) met kokend heet water en drapeer daar de sok overheen: een kruik!
11. Wanneer je cavia/rat/hamster enz. stierf is een sok een ideale 'bodybag' voor in een zelfgemaakt grafje.
12. Als martelwerktuig. Een stinkende sok onder de neus houden, terwijl de mond is afgeplakt waardoor diegene gedwongen wordt door zijn neus adem te halen.
Heeft u nog een gebruikstoepassing van de sok? |
|
|
|
Kippevelmomentje (1)
Film | Uitkijken! (?)
|
25 April 2008 | 11:03:23
|
|
Die klappende zweep die je hoort als de titel op het laatst tevoorschijn komt, is briljant! (een hoed en een zweep behoren echt alleen Indiana Jones toe!) |
|
|
|
'I discovered my adult baby side'
Persoonlijk | Hoogst / laagst persoonlijk
|
18 April 2008 | 13:48:01
|
 ''I work at a daycare during the week and spend the weekend with my boyfriend. In my free time I hang out with my friends, go to the movies, spend time with my animals, and visit my family. I'm planning on finishing college as soon as I can but I need to figure out what degree I want first.'' Kailey is 20 en heeft een geheim.
What's your secret? I'm also an adult baby (AB). I wear diapers 24/7 and act like a two year old when I'm at home. I drink from a bottle and sometimes eat baby food. I wear onesies and footed pajamas. I go to bed with a pacifier, a teddy bear, and a blankie. Daddy, my boyfriend, changes my diapers, plays peek-a-boo with me, and takes me to the park. Occasionally I sleep in a crib but when I don't, I use a side board on the bed to keep me from falling out. Tell us about how your secret has changed your life. I feel as if I've changed a lot since I discovered my adult baby side. I feel more comfortable with myself. I'm more confident and happy. I know who I am now. I've also learned how important it really is to be yourself. It's empowering.
Do your friends and family know about your secret? My friends and family know about my secret.
Haar vriend verschoont de vieze luiers. Niet de leukste momenten voor hem, maar hij weet dat zij daar veel emotionele voldoening uit put.
Papa komt zo thuis. Ze heeft een luier om en trekt een roze babypak aan. Papa komt binnen. Ze zit onder een deken op het bed en papa speelt alsof ze niet weet waar Ella is. 'Under the bed?' ZIEN? |
|
|
|
Daarom ben ik liever geen vrouw! (1)
Beauty | Talk to your/his/her body!
|
18 April 2008 | 00:46:12
|
''Mijn haar is sluik en hangt slap langs mijn gezicht. Hoe zorg ik voor volume. Al is het maar een beetje...''
Beautyredacteur Noortje in DAG: ''Het creëren van volume begint al onder de douche; smeer conditioner voortaan niet meer op je hoofdhuid, maar alleen op de onderste delen van je lokken. Dep vervolgens je haar droog en breng een versteviging aan. Vervolgens föhn je je haar lok voor lok en met een ronde borstel. Plaats die vlak tegen de haaraanzet, föhnen, laten afkoelen en borstel weghalen. Tenslotte droog je je haren nog even met je hoofd ondersteboven. Een volumespray zorgt dat je lokken de hele dag voloptueus blijven.''
|
|
|
|
Tati had het bedacht kunnen hebben!
Film | Uitkijken! (?)
|
17 April 2008 | 00:51:32
|
Een treinstation in de vakantieperiode. Mensen met volgestouwde koffers lopen nerveus op perrons heen en weer, paraplu's en kinderen bij de hand. Een krioelende mierenhoop. Als onverstaanbare mededelingen over het station galmen zie je hen - trap op trap af - in serpentines (die rolletjes gekleurd papier, een soort slingers) van perron wisselen. Zijn ze op het ene station aangekomen, blijkt de trein op een ander spoor aan te komen. Ze rennen van perron naar perron. Trapje af. Trapje op. Net aangekomen, is de trein reeds vertrokken, maar komt er weer een nieuwe aan op een ander perron... Een afgewaaid hoedje ligt er verlaten bij.
Toen ik deze beelden zag, moet ik denken aan de film Les Vacances de monsieur Hulot. Tati had het bedacht kunnen hebben!
|
|
|
|
Als vrouw had ik mijn bikinibroekje uitgedaan
Hardlopen | Talk to your/his/her body!
|
16 April 2008 | 08:41:04
|
 Nu ik best zindelijk ben plas ik niet meer in het zwembad. Vroeger wel, want geen zin om dat water uit te gaan. Als ik onder de douche sta echter dan loos ik mijn plasje met gemak, al druppelt het langs mijn benen het afvoerputje in. Weg is weg.
De plasserijen van vrouwen zitten volkomen anders in elkaar. 'Gatverdamme' roepen ze. 'Viespeuk!' Nee, dat is volgens hen niet zindelijk. Geen seconde zal ik erover piekeren als mijn pik reeds in mijn onderbroek opgeborgen is maar nog niet uitgedruppeld bleek. Mits ik niet verkeer in mijn onderbroek in aanwezigheid van een vrouw overigens.
Ik trap er telkens in. Als een vrouw naar de wc gaat en ik lang moet wachten denk ik altijd dat ze aan het poepen is, maar het gebeurt regelmatig dat het dus slechts een plasje betrof. Zelfs toen ik de wc-rol driftig en ruimhartig hoorde rollen en het geluid van vegend wc-papier waarnam, bleek er niet te zijn gedrukt! (let wel: druppels urine in en rondom je vagina wegvegen is toch zo gedaan?)
Ooit was een vrouw in hoge nood toen ze in de zee zwom met mij. 'Doe het gewoon hier!' Urine is zout, net zoals de zee. Niemand die het zal merken als jij in je bikinibroekje hebt gepiest.
Okay, je hebt een peperduur bikinibroekje waar je dolblij mee bent en dus zuinig en je denkt dat urinezout voor slijtage zorgt en zeezout niet.
Ik had als vrouw absoluut mijn bikinibroekje onder water uitgedaan, stevig vasthouden in mijn hand en mijn lading lozen. Helemaal omdat een bikinibroekje sneller uit is dan een Hawai-zwembroek die net tot aan je knieeen komt of eroverheen gaat. Als man plas ik gewoon dwars door mijn zwembroek heen, maar zij liep dus de zee uit om naar het toilethokje te rennen.
Ik schudde mijn hoofd: 'vrouwen?'
|
|
|
|
Gewichtheffen (Use the Public Place 28)
Omkat | Customize!
|
16 April 2008 | 07:54:47
|
|
|
|
Een relatie als een puzzel, de liefde als puzzelen
Film | Uitkijken! (?)
|
14 April 2008 | 18:28:56
|
 Kabbelend en babbelend jaagt Paris J' taime er maar liefst achttien films doorheen in krap twee uur. Grote verhalen vertellen in korte tijd is een gave die de meeste regisseurs (ook van faam!) niet onder de knie hebben.
En de kleine verhaaltjes vielen te vaak tegen om op te vallen. Loin du 16e van Walter Salles en Daniela Thomas betrof een vette uitzondering. Een alleenstaande moeder laat haar kind achter bij de opvang om vervolgens met de trein naar een oppasadres te gaan en voor een ander kind te zorgen. Ze vertrekt, haar kind huilt. Ze troost ter afscheid door te zingen. Als ze op haar oppasadres is, zingt ze voor het oppaskind ter troost. Ze kijkt naar buiten. Klaar! Omdat karakterontwikkeling onmogelijk is binnen een tijdsbestek van een paar minuutjes, is het knap om een wereld van emoties op te roepen zonder woorden. Een zijweggetje dat stopt bij de hoofdweg.
Tom Tywker (een van mijn lievelingsregisseurs) levert de meest geslaagde van allemaal af. Faubourg Saint-Denis is een hoofdweg die je in een noodtempo wegkijkt.
Francine door de telefoon: ''Thomas, luister. Er zijn momenten dat het leven om verandering vraagt. Een overgang. Zoals de seizoenen. Onze lente was prachtig, maar nu is de zomer voorbij. Onze herfst hebben we gemist en nu is het opeens koud. Zo koud dat alles bevriest. Onze liefde is ingedommeld en de sneeuw heeft ons verrast. Maar als we in de sneeuw in slaap vallen, voelen we de dood niet komen. Hou je goed!''
Thomas gaat terug in de tijd. De allereerste ontmoeting staat hem nog helder voor de geest. Daarna stapelen alle melancholisch vergankelijke momentjes zich op elkaar. De kijker is getuige van een puzzel die voor een deel gemaakt was en nu uit elkaar wordt gehaald. Tenslotte weet regisseur Tom Tywker razendsnel via een verrassende wending de uit elkaargehaalde puzzelstukjes weer in elkaar te schuiven.
Alsof er niets gebeurt is.
Faubourg Saint-Denis maakt toch wel weergaloos duidelijk dat een relatie als een puzzel is die nooit af is en dat de liefde voortdurend puzzelen is. 'Shit, dit moet passen maar het past niet!' Dan een puzzel van 100 stukjes, honderden, soms van duizenden. Eerst dagenlang ploeteren op twee stukjes gras en dan binnen een uurtje 110 stukjes lucht! Blij met de momentjes waarop puzzelstukjes passen, wat opgevat wordt als toeval. Alle inspanningen die je er voordien voor deed vergetend. Alle noodzakelijke pasmomentjes die voorheen mislukten. Daarom ben je nu zo blij! Nog meer gras! Nog meer lucht! En beginnen aan dat schitterende gebouw...
|
|
|
|
Het heden telt, het verleden is uitgeteld!
Gezondheid | Op de divan
|
14 April 2008 | 10:48:00
|
 Noem het cliënt en niet patiënt en het drama van de psychiatrie ontvouwt zich voor je ogen. Psychiater Rene Kahn heeft het in zijn boek over een man die tien jaar moest wachten alvorens de diagnose werd gesteld: 'manisch depressief'. Hoe is dat toch mogelijk?
In Boeken (VPRO) vertelde Kahn dat het heel vaak voorkomt dat de persoon die lijdt onder psychische problemen en na wat praten in een slecht huwelijk blijkt te zitten, dit als oorzaak wordt aangewezen.
De psychische problemen onstonden vanwege het slechte huwelijk. Advies: huwelijkstherapie. Het foute spoor. Ik wist niet wat ik hoorde! Oorzaak en gevolg worden omgedraaid; dat het huwelijk onder druk kwam te staan door veranderingen in de hersenen en de daarbijbehorende psychische problemen, komt bij een hoop psychiaters niet op.
Grootste bezwaar van Rene Kahn is dat er geen (goede) diagnose wordt gesteld. De behoefte om alle gedrag te verklaren (een naargeestig maar wel logisch trekje, want je hebt niet voor niks gestudeerd) wijst hij af. Daarmee schakel je het verstandige observatievermogen uit.
Zoektochten naar onderliggende conflicten of prille jeugdervaringen zijn niet aan hem besteed: ‘Psychiatrische patiënten met echte ziekten. Aandoeningen die het gevolg zijn van het orgaan dat hun gedrag en gevoelens stuurt, de hersenen.' Daarom pleit hij voor psychiatrie die op medische leest is geschoeid. Zijn motto: 'psychiatrische patiënten zijn ziek, ze hebben een ontspoorde hersenfunctie.'
Goed voorbeeldje van een diagnose waarin men het gedrag wil verklaren: een autistisch kind? Dat komt door een kille, kouwe, liefdeloze moeder!
''Jezelf verklaren leidt tot zelfoverschatting of zelfonderschatting; je eigenwaarde blijft onvindbaar.''
Kahn: ‘Paniekstoornis is een psychiatrische ziekte die binnen vijf minuten te diagnosticeren en binnen vijf dagen te behandelen is.’ Wel zegt hij dat lang niet alles wat in de hersenen ontstaat meteen 'pillen slikken' betekent. Integendeel: door gedachten kun je je angsten onderdrukken en zelfs doen laten verdwijnen waar gedachten diezelfde angsten natuurlijk ook kunnen verergeren. Ik denk inderdaad dat het verklaren van je gedrag niks te maken hoeft te hebben met het succes van de behandeling vooral ook omdat mensen die al zo labiel zijn doorslaan. Trauma's doorvoelen is volgens mij ook achterhaald, zoiets is tegenwoordig meer aan de orde in de spirituele branch dan in de psychiatrie.
Trauma's doorvoelen kan schade aan de hersenen berokkenen en maakt je nog machtelozer dan je al was. Het heden telt, het verleden is uitgeteld! Jezelf verklaren leidt tot zelfoverschatting of zelfonderschatting; je eigenwaarde blijft onvindbaar. Merendeel denkt dat een psychiatrische ziekte de eigen schuld is, of dat het je overkomt en dat je daar geen invloed op hebt. Beiden verklaringen zijn tot het uiterste doorgevoerd. Schaamte en/of schuld is het gevolg.
Het wonderlijke is dat wanneer ik iemand meemaak die 'gek gedrag' vertoont maar zich daar niet voor schaamt en zich daar ook niet schuldig over voelt ik geen enkele behoefte voel om dat 'verklaard te willen hebben.' Juist de reden waarom hij/zij dat onderdrukt maakt nieuwsgierig! Neem Monk, de neurotische detective. Wordt steevast ingeschakeld als het politieonderzoek vastloopt. Hij heeft last van een obsessief-compulsieve stoornis en meerdere fobieën.
Het waarom interesseert mij geen sikkepit.
Hij lost de ene na de andere misdaad op. Daar gaat het om! U denkt misschien: ja ondanks zijn ziekte. Ik zeg: dankzij! Enige ongeloofwaardige van deze Amerikaanse serie is dat hij ziek blijft. Dat is immers het format, maar wanneer je jezelf vrijelijk tot expressie durft te brengen en je niet laat leiden door je ziekte maar deze zo goed en zo kwaad als dat gaat verslaat, ben je er spoedig van verlost. Slechts de schaamte en de schuld houd je in de greep. |
|
|
|
Don't call me lady! (uit Magnolia - KLIK)
Film | Uitkijken! (?)
|
13 April 2008 | 15:38:15
|
|
|
|
Come Back Kate
Muziek | Music sounds better with you! (?)
|
13 April 2008 | 14:59:34
|
Julie Hendy: 'Als ik meezong, zei iedereen dat ik op haar leek. (...) Toen dacht ik: waarom niet? Ze zeggen dat ik op haar lijk en net zo'n stem heb. Dus toen was de volgende stap om net als Kate Bush op te treden. Ik heb een cd opgenomen en mee naar huis genomen om aan mijn moeder te laten horen. Ik zette hem op en ze zei: dat ben jij niet. Ik zei: ja hoor. En zei: nee dat is Kate Bush. Ik zei: nee dat ben ik. Het duurde heel lang om haar te overtuigen. Ik had het ook op de website gezet. En iedereen zei: wat leuk, Kate Bush zingt op je site. En ik zei: nee dat ben ik.' Come Back Kate (Het Uur van de Wolf) Julie Hendy is te zien vanaf de 6e minuut...
|
|
|
|
Gisteravond op straat...
Spel | Talk to your/his/her body!
|
12 April 2008 | 11:23:33
|
Een meisje draaide een springtouw in het rond. Bij elke ronde die ze zwaaide noemde ze een maand en was het de bedoeling dat haar twee vriendinnetjes net op tijd sprongen. Door de stijgende vaart ging het springtouw steeds meer omhoog.
'April... Mei...Juni...Juli...Aug...'
'AU!' 'Sorry.'
''As a child, I knew that the stars could only get brighter. And we would get closer. Get closer. Oooooh. As a child, I knew. That the stars could only get brighter. That we would get closer. Get closer. Leaving this darkness behind.' Hercules and love affair - Blind
|
|
|
|
Wij van NOC*NSF
Sport | Ministerie van Politieke Zaken
|
07 April 2008 | 20:40:33
|
Erica Terpstra is een lachebekje. Herstel: een LACHEBEK! In de inleiding van Het Elfde Uur beklaagt ze zich over de respectloosheid in het debat over Fitna. EO-icoon Andries Knevel vult aan: 'U bent nog van de oude stempel...en dat betekent: respect?' GOED GERADEN: een volmondig 'ja' met een gulle lach. Ze is aan de beurt.
'Ik wilde het met u hebben over sport en Peking en over de mensenrechten.' Terpstra: 'Nou ik wilde het eerst hebben over de gehandicaptensport. Hihi. Er wordt altijd gekeken naar de onmogelijkheden, en niet gekeken naar de mogelijkheden. En we zijn nu bezig met de organisatie dat gehandicaptensport gewoon onderdeel wordt van de gewone sport.' Ze straalt en komt met een primeur: de NOS zal ook aandacht besteden aan gehandicaptensport. 'Dat is een absolute doorbraak!' Ze maakt een YES-gebaar.
Zo die zit!
'Spectaculair! En ze spelen zo vals die basketballers op rolstoelen. Dan komen ze aan en zetten ze dat plankje zo tegen die wielen. PLOK! HAHAHAHA.' Andries Knevel: 'U lacht nu wel maar we gaan het over de mensenrechten hebben.'
De dictatuur is in zekere zin ook gehandicapt, maar met het oog op integratie met de democratie horen ze er gewoon bij, mogen ze niet buitengesloten worden want dan worden ze nog gehandicapter misschien.
'We moeten niet kijken naar wat niet mogelijk is, maar naar dat wat wel mogelijk is. Ze spelen zo vals die politie, dan pakken ze iemand op die een eigen mening heeft en dan krijgt ie klappen.
PETS! BAF! KRAK! VROEMMMM (geluid van kettingzaag)
Maar als diegene dan gehandicapt raakt dan kan diegene dankzij ons, het NOC*NSF, toch blijven sporten. Zonder benen hardrennen is geen probleem meer tegenwoordig joh! Je meet gewoon nieuwe benen aan en het is spectaculair: ze rennen net zo hard als topsporters met benen.
HAHAHAHA! Kijk ze rennen. Dat geluid van die kunstbenen: PLEP PLEP PLEP. Hihi.
Wij van NOC*NSF subidieren nu een sportcentrum in Peking waarin topsporters die hun benen of armen zijn kwijtgeraakt vanwege het regime leren omgaan met nieuwe benen of armen. Er zijn zelfs topsporters die nieuwe benen én armen krijgen en toch het topniveau blijken aan te kunnen. Spectaculair!'' |
|
|
|
Functionele naïviteit in SMAK (Nick Hornby)
Boek | Let's Love Literature! (or not?)
|
07 April 2008 | 12:59:00
|
 ''Ze zei dat ze naar Grind City wilde komen om me te zien skaten en daarna vroeg ze of ik met haar naar de film wilde. Dit keer kreeg ik vlinders in mijn buik. Het klinkt alsof het voor haar al vaststond dat we iets met elkaar zouden gaan hebben, maar zo eenvoudig gaan die dingen natuurlijk nooit. Trouwens, waarom had ze eigenlijk geen vriendje? Alicia kon iederen krijgen die ze maar wilde, volgens mij. Of liever gezegd, dat was gewoon een feit. Dus toen ze over die filmafspraak begon, probeerde ik zo cool mogelijk te zijn, weet je wel, gewoon om te kijken hoe ze zou reageren.''
Sam Jones is een 16-jarige skater in SMAK van Nick Hornby die mij direct charmeerde. Hij praat met een poster van Tony Hawk, een skatelegende waarvan hij het boek al tig keer heeft gelezen en omdat hij hele stukken uit zijn hoofd kent, zijn dat ook de antwoorden van TH ('Van nu af aan wordt Tony Hawk hier trouwens TH, want zo noem ik hem.')
Sam: 'Naar mijn mening is het het beste boek dat ooit is geschreven. Niet alleen voor skaters, trouwens. Iedereen zou het moeten lezen, want zelfs als je niets om skaten geeft kun je er van alles van leren. (...) Als er in het boek niet iets stond wat precies klopte moest ik bepaalde zinnen zo passend mogelijk maken. Het verrassende was dat ze, als je ze eenmaal passend had gemaakt, altijd klopten, als je maar hard genoeg nadacht over wat hij zei.''
Op de eerste bladzijde somt hij wat goeie dingen op die waren gebeurd waaronder: 'Ik had plotseling twee nieuwe skate tricks onder de knie gekregen, nadat ik wekenlang onder het oog van iedereen had lopen klungelen. (Jullie zijn vast niet allemaal skaters, daarom zeg ik het maar meteen zodat er geen vervelende misverstanden ontstaan: skaten = skateboarden. Wij zeggen normaal nooit skateboarden, dus dit is de enige keer in dit verhaal dat ik dat woord gebruik. Als je dan nog steeds denkt dat ik rondjes draai op het ijs dan is dat je eigen stomme schuld.)'
Nick Hornby's grote thema is de volwassenwording (denk aan: 'What about a boy'). En als er iets is wat Sam Jones zal dwingen om zich volwassen te gedragen is het wel: een kind krijgen. Dat vooruitzicht geeft een aangename spanning. Zal hij ook praten met de poster van TH over de zwangerschap, de geboorte, de baby en alles wat daarbij komt kijken? Daar verheug ik mij op! Gaat papa nog gevaarlijke skatetricks doen? Ik ben inmiddels op pagina 58 beland en zover is het nog niet. Wel heeft hij al onveilig gevreeen met Alicia.
'Tada!' zei ze en hield het in de lucht. 'Weet je zeker of hij, weet je wel, of hij nog goed is? Is hij niet over de houdbaarheidsdatum heen?' Ik weet niet waarom ik dat zei. Ik bedoel, ik zei het natuurlijk omdat ik een smoesje probeerde te verzinnen. Maar ik had allerlei smoesjes kunnen bedenken en dit was niet bepaald het beste. 'Waarom zou hij niet goed zijn' zei ze. 'Weet niet.' Ik wist het echt niet. 'Bedoel je omdat hij van mijn ouders is?' Dat bedoelde ik waarschijnlijk.
Knap hoe Hornby de naïviteit functioneel maakt. Zelden kinderachtig tot nu toe. Maar ook niet al te wijs waardoor het geloofwaardig blijft. De sterkste passages zijn die waarin Sam de communicatie interpreteert en waarin hij erachter probeert te komen wat er schuilt achter het gedrag en het gezegde. In de lead memoreerde ik hoe Alicia een eerste afspraakje maakt met Sam.
HET VERVOLG:
'Ik kijk wel of ik tijd heb,' zei ik. 'Wat bedoel je daar nou mee?' 'Ach, je weet wel. Soms moet ik 's avonds huiswerk maken. En in het weekend skate ik meestal nogal veel.' 'Zie maar.' 'Trouwens. Moet ik dan iemand anders meenemen?' 'Hoe bedoel je?' 'Ik heb geen zin om met jou en je vriendje naar de film te gaan,' zei ik. Zie je hoe slim ik het aanpakte? Zo probeerde ik er dus achter te komen of ze al iemand had. 'Als ik een vriendje zou hebben, zou ik jou toch niet vragen? Als ik een vriendje zou hebben, zou je hier nu ook niet zitten, en ik ook niet, waarschijnlijk.
'Ik dacht dat je een vriendje had.' 'Waar haal je dat vandaan?' 'Weet ik veel. Waarom heb je dan geen vriendje?' 'Het is uit.' 'O. Sinds wanneer?' 'Sinds dinsdag. En zoals je merkt heb ik vreselijk liefdesverdriet.' 'Hoelang hadden jullie dan iets met elkaar?' 'Twee maanden. Maar hij wilde met me naar bed en ik was er nog niet klaar voor om met hem naar bed te gaan.'
'Aha.'
Ik keek naar mijn schoenen. Vijf minuten geleden wilde ze me nog niet eens vertellen wat voor muziek ze leuk vond en nu zat ze me over haar seksleven te vertellen. 'Misschien verandert hij wel van gedachten,' zei ik. 'Ik bedoel, over dat naar bed gaan.' 'Of misschien ik,' zei ze.
'Aha.'
Bedoelde ze dat ze misschien van gedachten zou veranderen en er nu wel klaar voor was om met iemand naar bed te gaan? Met andere woorden, bedoelde ze dat ze misschien met mij naar bed wilde? Of bedoelde ze dat ze misschien toch met hem naar bed wilde? Als ze dat bedoelde, hoe zat het dan met mij? Zou ze verkering met mij willen, maar op elk willekeurig moment kunnen besluiten dat de juiste tijd gekomen was om met hem naar bed te gaan? Dit leek me vrij belangrijke informatie, maar ik wist niet precies hoe ik die moest achterhalen. 'He,' zei ze. 'Heb je zin om mee naar boven naar mijn kamer te gaan? Beetje tv-kijken? Of muziek luisteren?'
Ze stond op en trok me overeind. Wat was dit nou weer? Was ze er nu al klaar voor om met iemand naar bed te gaan? Gingen we daarom naar boven? Stond ik op het punt om ontmaagd te worden? Het was alsof ik naar een of andere film zat te kijken die ik niet snapte.''
Voetnootje: Overigens gaan ze in bovenstaande scene uiteindelijk niet met elkaar naar bed: 'Na een poosje leunde ze achterover zodat haar rug tegen mijn knieeen aan drukte. Dat was wat me later was bij gebleven. Het voelde net als een massage. Toen de film afgelopen was gingen we naar beneden. Mijn moeder was me net aan het zoeken om naar huis te gaan.'' |
|
|
|
'Dit is geen glamour!'
Beauty | Talk to your/his/her body!
|
07 April 2008 | 12:54:48
|
 Beautycoach (zie foto): 'Okay meiden. Jullie krijgen 15 minuten de tijd om er helemaal op en top glam uit te zien.'
De meiden rennen joelend en schreeuwend naar de make-uptafels.
Maj-Britt: 'Het was echt niet makkelijk want het waren kleine spiegels. Het was echt flink duwen en trekken om iets op je gezicht te kunnen smeren. Het maakt niet uit als ik mijn hele hoofd niet kan zien, als ik maar kan zien wat ik erop kan smeren.'
Beautycoach: 'Dames, alleen mascara is niet glamorous hè! Lipglossjes dragen we naar de supermarkt! Tempo! Tempo! Tempo!'
Danielle: 'Het was een heel hectisch gedoe. Ik zag er ook niet uit, eerlijk gezegd, nadat ik er make-up op had gedaan.'
Beautycoach: '5...4...3...2...1! Okay, neerleggen die spullen. We zijn er klaar mee.'
Jennifer: 'Het was één grote ravage toen wij waren geweest.'
Beautycoach: 'Lieverd, je liploss zit overal behalve op je lippen. Dit is geen glamour!' UIT: Holland Next Top Model
Marlies Dekkers (lingerie-ontwerpster) in NRC: ''Het is altijd mijn roeping geweest vrouwen uit te dagen om op een andere manier naar zichzelf te kijken.'' Zo heb ik het nog nooit bezien, maar dat is natuurlijk de voornaamste reden om sexy lingerie te kopen: zodat je zelf ook sexy wordt!
Twee mode-adepten praten elkaar bij in de roman Glamorama (Bret Easton Ellis): 'Uit is in. Snap je wel?' 'In is...niet meer in?', vraagt J.D. 'Is dat het?' (...) 'Nee, in is uit. Uit is in. Simpel toch?' (...) 'Maar wat is dan eigenlijk wel in?' vraagt JD met dampende adem. 'Uit, JD.' |
|
|
|
Twee keer gniffelen bij 'gamende vrouwen'
Spel | Typisch M/V
|
07 April 2008 | 12:51:16
|
Uit onderzoek blijkt dat vrouwen gamen een leuker tijdverdrijf vinden dan seks. Absurde vraag natuurlijk: 'Wat doet u liever: sex of gamen'. In dezelfde orde als 'Liever vrijen in bed of lezen?' In DAG stond een hilarisch artikeltje over gamende vrouwen waar ik toch een tweetal keer bij moest gniffelen.
''Anna Schaaphok (51) is sinds twee jaar elke dag, elke avond, elke nacht te vinden op een van de sites waar de spellen te vinden zijn. 'Ik begin om een uur of drie 's middags. Om vijf uur wordt er gegeten en daarna wast mijn man af. Dan kruip ik weer achter de computer en speel door tot we gaan slapen. Mijn man kijkt ondertussen tv.' Anna's favoriete spel: 'die waarbij je drie of vijf figuurtjes op één rij moet zien te krijgen.'' EERSTE GNIFFEL.
''Vrouwen houden dus van snel. En van spelletjes waarbij ze hun eigen high score kunnen verbeteren. Van Dreumel: 'Puzzelspelletjes als Mahjong bijvoorbeeld, een gouwe ouwe. En de timemanagement-spellen zijn in opkomst. Daarin moet je bijvoorbeeld een kapsalon of een restaurant runnen. Vrouwen vinden het leuk om zichzelf te verbeteren. Mannen vinden het belangrijker om van hun omgeving te winnen. (...) Ouderwetse oerprincipes? Nou nee. Anna Schaapman: 'Vrouwen niet competitief? Mijn zus Thea speelt ook spelletjes op het internet. Ik houd écht wel in de gaten wat haar high-scores zijn.''' TWEEDE GNIFFEL. BRON: DAG |
|
|
|
Sea Organ (Use the Public Place 27 )
Kunst | Music sounds better with you! (?)
|
04 April 2008 | 09:59:38
|
|
Sea Organ is een architectonisch en experimenteel muziekproject in Zadar(Kroatie). ''It's a pipe organ that has a set of 35 musically tuned tubes located underneath a set of large marble steps played by the sea waves. The movement of the sea pushes air through, and depending on the size and force of the wave, it produces a somewhat random but harmonic sound. Designed by architect Nikola Basic in 2005, who recently received the European Prize for Urban Public Space for this project.'' SEA ORGAN & Filmpjes van toeristen
''Reinier Sijpkens vaart al jaren in zijn muziekbootje spelend op zijn draaiorgel en trompet over de Utrechtse en Amsterdamse grachten. Een van zijn thema’s is het inluiden van de lente. Wij nemen een kijkje bij deze bijzondere man.'' VANAF DE 14e MINUUT - en 40 seconden - (OMROEP MAX)
Cinema.nl: ''Al zijn hele leven wordt André lastig gevallen door de wind. Op het moment dat hij zijn hondje kwijtraakt dóór de wind, wordt hij gedwongen om zijn angsten te overwinnen. 'Angst’ heeft een afwijkende getekende stijl die netjes aansluit bij het verhaal en het geluid, het is bijna integer te noemen. De enige ‘echte’ 2d animatie in deze selectie. Aan de hand van een aantal grappige voorbeelden weet je wat er aan de hand is en begrijp je waarom André in moeilijkheden zit.'' Angst zien? |
|
|
|
Ruimten van cultuur
Boek | But is it art?/ But this is art!
|
03 April 2008 | 16:42:21
|
 ''Hoor eens hier: als Fuchs of Hoet of een andere hoge kunstheer morgen Piet Niks of Jan Leeghoofd interessant vindt, om wat voor reden dan ook, dan doen ze eenvoudigweg hun zin en geven ze de kunstenaar in kwestie een tentoonstelling. - Ja, maar wat is daar mis mee? U kunt de geëxposeerde werken dan toch gewoon slecht vinden en voor dat oordeel goede redenen aanvoeren. Maar dan moet die tentoonstelling wel eerst geopend zijn, wat juist mijn punt was. Iemand moet nu eenmaal beslissen.
Of liever, want zoals gezegd zal de tentoonstelling de uitkomst van een lange reeks van microbeslissingen zijn, iemand moet de verantwoordelijkheid voor het feit van de tentoonstelling kunnen worden aangerekend. Daarom zou je personen als Hoet of Fuchs eerder sociale adressen moeten noemen, poppetjes die we nu eenmaal nodig hebben in het communicatieve spel van oordelen en veroordelen.
- Goed, maar waarom zouden we deze mensen zoveel macht geven? Waarom uitgerekend zij?
- Het gaat, denk ik, niet om Hoet of Fuchs als zodanig. Veeleer is het zo dat het toeschrijven van beslissingen bepaalde sociale posities veronderstelt opdat het oordeelsproces zou kunnen plaatsvinden. Wie die posities bekleedt, is uiteraard bijzonder belangrijk, reden om aan zoiets als kwaliteitsbewaking te doen.
- Maar dat is het 'm toch juist! Als in principe niemand weet wat kunst is en wat niet, kan men even goed een aap laten oordelen! (gelach in de zaal).
- Met permissie, maar er bestaan wel degelijk bruikbare spelregels bij de aanstelling van bijvoorbeeld een conservator hedendaagse kunst. Eén: hij of zij moet in kunst geïnteresseerd zijn en daar ook nog wat van afweten, dus een meer dan modale kennis bezitten van zowel vroegere als actuele ontwikkelingen. Twee: hij of zij dient een zekere staat van dienst te kunnen voorleggen waaruit valt op te maken dat de betrokkene bijvoorbeeld niet louter toevallig één goede tentoonstelling heeft gemaakt. Drie: hij of zij moet een consistent beleid kunnen uittekenen. En dan zijn er natuurlijk nog de algemene regels inzake contactvaardigheid, onderhandelingstact...
- Klinkt behoorlijk oubollig! Overigens, wie maakt uit of iemand een serieuze staat van dienst heeft? Uiteindelijk kom je toch weer bij dat kleine, selecte clubje terecht. Dát beslist!
- Ik kan met uw redenering meegaan, zij het onder één groot voorbehoud, dat de pointe van wat u zegt ook meteen ontscherpt. Laat ik het zo stellen: reputaties zijn inderdaad sociale artefacten. Ze worden gemaakt - en gekraakt - via small talk in cafés, roddel in restaurants, publieke stukken van recensenten en essayisten, enzovoorts. Dit complexe discursieve netwerk, waarbinnen prestaties gedurig worden gewikt en gewogen, zorgt ervoor dat iemand naam maakt. Het lijkt mij echter niet mogelijk om het sociale konterfeitsel genaamd reputatie, of het nu een goede of een slechte is, tot de uitspraken van enkele personen te reduceren. Ça parle, en in dat spreken emergeert zoiets als een goede reputatie, die er uiteindelijk toe leidt dat iemand in een aankoopcommissie wordt benoemd of een aanstelling in een museum krijgt. Dat gebabbel is iets heel vreemds, niet minder vreemd dan bijvoorbeeld culturele trends of kledingmodes. Sociale oordeelsvorming is een raar gebeuren...
Het meest bevreemdend is misschien wel het gegeven dat na een zeker punt, dat nooit exact valt te bepalen, het spraakmakend zijn als zodanig de reputatie versterkt, ook al bevat het gezegde of geschrevene heel wat kritiek.
Mijn contrapointe luidt kortom dat de communicatieprocessen die iemand aanzien geven vanaf een bepaald niveau onmogelijk kunnen worden gereconstrueerd. Daarvoor verlopen ze te chaotisch, te simultaan, en vooral te micrologisch. Met een knipoog naar de nieuwe fysica: gebabbel is een zichzelf organiserend non-lineair systeem. Maar dit terzijde.
Je kan hoe dan ook onmogelijk alle gesprekken en vooral gesprekjes over iemands werk traceren en karteren, zelfs indien je je beperkt tot zeg maar de internationale top, tot wat u zo-even het selecte clubje noemde. Wat natuurlijk niet wegneemt dat je belangrijke momenten of breekpunten kan aanwijzen, zoals de publicatie van het eerste artikel of boek over iemands werk. En uiteraard zijn er strategische zetten, kleine manipulaties van de kant van de besprokene en zijn directe omgeving om nog méér te worden besproken.
Maar anders dan bijvoorbeeld Bourdieu suggereert, valt het ontstaan van een impliciete consensus rond een persoon of een oeuvre nooit daartoe te herleiden. Op een gegeven ogenblik verdicht het collectieve proces van meningsvorming gewoonweg tot een soort van wolk van eensgezindheid die kritiek niet uit- maar integendeel insluit. Vanaf dat moment openen artikels over de betrokkenen met zinnen als ‘De thans trendsettende kunstenaar...’ of ‘Jan Hoet, de spraakmakende tentoonstellingsmaker’. In die communicatie vindt een ‘verfeitelijking’ van de vorige communicaties plaats: de uitkomst daarvan geldt voortaan als gegeven, de communicatieve doos wordt bij wijze van spreken gesloten.
Overigens is hier een meer algemene kwestie in het geding. Ofwel is men van mening dat communicaties, en wat die aan boodschappen en betekenissen meebrengen, aan mensen, sociale posities, etcetera vallen toe te schrijven. Vandaar is het maar een kleine stap naar bewuste intenties en belangen, of - in een ander theoretisch register - naar onbewuste gewoonten en een dito habitus. Ofwel zie je communicaties enerzijds als wereldscheppend of, met een lelijk woord, werkelijkheidsconstructief, anderzijds als - tussen aanhalingstekens - eigenstandige werkelijkheden die zélf effecten ressorteren, bijvoorbeeld in de hoofden van mensen. Die laatste visie... (Spreker wordt onderbroken door een tweede iemand uit het publiek, ditmaal een jonge vrouw).
- Okay, maar de kunstwereld zit toch ook vol deals, telefoontjes, transacties, canapépolitiek?
- Uiteraard is er networking, de strategische constructie van een hele serie contacten, evenals het onderhouden daarvan. Maar hoe dénk je die netwerken? Daar wou ik nu juist in mijn lezing naartoe. Gaat het om louter sociale praktijken waarin de kunstwerken zelf geen enkele rol spelen? Dat is de visie van Pierre Bourdieu. Ik voel meer voor het perspectief dat Bruno Latour in zijn wetenschapssociologie ontvouwt. Hij spreekt, en excuseer de bijzonder gechargeerde samenvatting, van quasiobjecten of hybriden, deels natuurlijk, deels ‘cultuurlijk’; ten dele objectaal, ten dele talig en sociaal. Waar het om gaat is niet zozeer dat mensen bijvoorbeeld reeds bij het maken van een kunstwerk impliciet of expliciet op de verwachtingen van een verondersteld publiek inspelen.
Als je deze gedachte doordenkt, kom je al een eind weegs in het ter discussie stellen van het onderscheid tussen het sociale en ‘het objectale’. Objecten objectiveren - of misschien beter: vertalen - dan immers individuele opvattingen over sociale opvattingen. Maar deze zienswijze geeft het sociale als het ware te veel eer. Als je kijkt naar processen van networking in de sfeer van de kunst, stel je vast dat het er voor alles om gaat een solide en overtuigend netwerk op te spannen tussen woorden en objecten, tussen wat mensen zeggen of beslissen enerzijds en de materiële kwaliteiten van een voorwerp of een reeks lichamelijke bewegingen anderzijds. Het komt eropaan om evidenties te construeren, om black boxes te creëren die zowel woorden als dingen als praktijken als ‘enzovoorts’ omvatten.
Wat we een groot beeldend kunstenaar noemen, is noch meer noch minder dan een quasi-ondenkbaar, principieel onafgesloten geheel van catalogi, krantenartikelen, voorwerpen, tentoonstellingen, telefoontjes en faxen, geheime vergaderingen en deals, en nog een hele hoop meer. Plus natuurlijk het vlottende gebabbel van daarnet, want daarzonder kan je het moeilijk maken.
Maar laat ik een concreet voorbeeld nemen... (Denkt even na) Wat is een goede tentoonstelling? Opdat een tentoonstelling überhaupt spraakmakend kan worden, dient de maker allereerst een reeks objectieve bondgenoten te vinden, kunstwerken dus. Hij stelt die dan zodanig op, dus ‘vernetwerkt’ ze op zo'n manier, dat er een sterk geheel ontstaat. Of hij verplicht ze tot zo'n onderlinge communicatie dat de tentoonstelling een welhaast proefondervindelijk karakter verkrijgt, één groot argument wordt pro de in de catalogus ontvouwde these inzake de stand van zaken binnen de hedendaagse kunst. De tentoonstellingsmaker kan noch buiten woorden, noch buiten kunstvoorwerpen. De opdracht bestaat er juist in om ze zodanig op elkaar aan te sluiten dat de kans op zicht- en ruchtbaarheid vergroot.
Uiteraard is de curator ook aangewezen op contacten in wat gemeenlijk het milieu of het circuit wordt genoemd. Maar evengoed is hij afhankelijk van een degelijk werkend elektriciteitscircuit, een trefzekere belichting. U kan dat laatste banaal vinden, maar dan moet u zich maar eens realiseren dat bijvoorbeeld een geslaagde dansvoorstelling in niet geringe mate neerkomt op het maken van sterke dwarsverbindingen tussen bewegingen, muziek, voorwerpen (het decor) én belichting. Naarmate die band sterker is, meent het publiek, incluis de in de zaal zittende critici, dat er alleen maar sterk wordt gedanst op een sterke choreografie. Men vergeet de belichting, men ziet niet dat men ziet!'' Ruimten van Cultuur van Rudi Laermans NIEUWE TITELS VAN APRIL OP DBNL (boeken die u in hun geheel kunt lezen) |
|
|
|
Jongetje over de asielzoekers in Limburg
| Should I Stay or Should I Go?
|
01 April 2008 | 21:54:12
|
 'Nou, ik vind het eigenlijk wel leuk. Iedereen denkt dat het van die slechte mensen zijn, maar we hebben ze eigenlijk nog niet eens gezien. Het zijn eigenlijk heel aardige mensen en we hebben ook knuffeltjes uitgedeeld. We zijn met een doos langs de huisjes gegaan. Nou ze waren er dolgelukkig mee, want ze hebben eigenlijk niks nu. Dus met alles wat ze krijgen, daar zijn ze blij mee.'
Het Limburgse dorpje Euverem is van de ene op de andere dag overspoeld door honderden asielzoekers. In plaats van toeristen wordt het nabijgelegen bungalowpark nu bevolkt door tweehonderd Chinezen, Somaliers, en Irakezen - en daar komen er binnenkort nog ruim tweehonderd bij. Hun komst was een volledige verrassing - zelfs de burgemeester wist eerst van niets. Veel inwoners zijn boos en vrezen voor hun inkomsten - het dorpje is afhankelijk van het toerisme. Vanavond uiten ze hun grieven in het dorpshuis. ITEM VAN EENVANDAAG ZIEN? |
|
|
|
Als Char d'r aankomt schreeuwen alle geesten hun naam door elkaar
| Should I Stay or Should I Go?
|
01 April 2008 | 21:09:43
|
Wat als 'de ontmaskering van Char' werd aangekondigd, stelde bij nader inzien zwaar teleur. Ik dacht dat een verborgen camera cruciale uitspraken registreerde van het medium zelf waarin zij toegaf de boel te flessen. In plaats daarvan kregen we trucs voorgeschoteld. Iedereen kon het, als je maar heel veel oefende.
Dat ze aan cold reading doet; heel veel vragen stelt en haar tactiek baseert op de antwoorden en net doet alsof zij de informatie hoogstpersoonlijk van de overledene verkreeg, wist ik al. Ook dat alleen naievelingen op de bank komen te zitten die gevoelig zijn voor Char die nogal wat beloofd en het dus wel waar moet maken (dat je daar zit geeft in ieder geval aan dat je gelooft dat zij effe gaat babbelen met je dierbare dooie en dat geloof is handig, wat zeg ik: doorslaggevend voor het welslagen van de sessie!). En als je kritisch bent en geen moer loslaat dan kom je niet door de screening heen, sta je er niet open voor of word je 'geslotenheid' niet uitgezonden.
Dat de vele verkeerde gokjes en de pijnlijke missers er per definitie uit worden gemonteerd is ook dubieus, maar zoals een wetenschapper het uitlegt: 'Hoe goed je ook haar bedrog hebt weten te bewijzen. Je kunt beter onderzoeken waarom mensen daar desondanks toch in blijven geloven.'
De uitspraak dat de veel te vroeg gestorven zoon vrede kent in het hiernamaals en zielsveel van zijn ouders houdt, schakelt alle ratio uit. Tranen met tuiten.
Criticaster James Randi kwam met een paar 'Ja verdomd, da's gek'-opmerkingen zoals: 'Waarom fluistert de overleden geest altijd in Chars oor: mijn naam begint met een B of een G. Waarom zegt hij niet dat hij Bert heet of George?'
Maar de verontwaardigde Char had daar een dag later een verklaring voor in De Telegraaf: ''Weet je, als je zoals ik readings doet, luister je als het ware naar vijf radiostations tegelijk. Om elk levend wezen zijn energieën van overledenen. Ze willen allemaal aandacht en schreeuwen hun naam door elkaar. Als doorgeefluik heb ik besloten heel specifiek te zijn door van die geesten hun eigen naam te zoeken, en niet alleen maar te zeggen er staat een vrouw met wit haar naast je. Dat is mij zelf overkomen, toen ik voor het eerst een reading kreeg. En toen vond ik dat het wel wat duidelijker kan. Dat zoeken via initialen is dus bewust. Ik hoor in het Nederlands ook nog alleen klanken die ik probeer thuis te brengen. Want jullie taal is de gemakkelijkste niet.”
''Een reading kan beter op de cliënt worden toegesneden naarmate er meer interactie plaatsvindt. Dit geldt ook voor barnumuitspraken. Wanneer een cliënt volmondig erkent dat ze veel zelfkritiek heeft, dan kan de eerdere uitspraak worden aangedikt: 'Je bent vaak de ergste vijand van jezelf. Je zoekt altijd naar dingen die je niet goed hebt gedaan. Het lijkt wel of je niet tevreden bent voordat je iets hebt gevonden wat niet helemaal perfect is.' Wanneer de bewering echter niet lijkt aan te slaan, kan hij worden afgezwakt: 'Het is geen negatieve zelfkritiek maar opbouwende. Jij bent je heel goed bewust van dingen die in het verleden niet goed gingen en hebt daar veel van geleerd. Je laat je niet meer ontmoedigen door kleine imperfecties.'
''Het lijkt alsof ze feitelijke informatie geeft, maar ze suggereert meer dan ze zegt.''
Een medium doet er verstandig aan om niet te snel specifieke dingen te zeggen of zich vast te leggen op details. Door een onderwerp eerst in algemene termen te verkennen, blijven er meerdere wegen open. De uitspraken zijn aanvankelijk nog zo ruim dat ze op diverse personen en gebeurtenissen betrekking kunnen hebben. Afhankelijk van de reacties van de cliënt kunnen ze verder worden uitgebouwd, waarbij het medium de indruk probeert te wekken dat ze recht op haar doel afgaat. Het lijkt alsof ze feitelijke informatie geeft, maar ze suggereert meer dan ze zegt. Het is de taak van de cliënt om zich wat concreets voor te stellen bij de vage en onduidelijke uitspraken.
Het medium kan nieuwe informatie die de cliënt aandraagt, meteen opnemen in haar verhaal, alsof ze er al van op de hoogte was. Wanneer Char bijvoorbeeld hoort dat de letters J-A betrekking kunnen hebben op een overleden grootvader die Jan heet, dan weet ze meteen zeker dat de geest van Jan aanwezig is, want hij zorgde ervoor dat ze die letters doorkreeg. Soms vraagt ze of iemand iets van de overledene bij zich heeft. Als dat een kettinkje blijkt te zijn, kan ze zeggen: 'Ja, een kettinkje, dat liet hij me al zien. Hij is 's nachts wel eens bij iemand langs geweest, was dat bij jou? Ja, toen heeft hij je nog een keer opgezocht. Dat vertelt hij mij net. Je had al het gevoel dat hij er was, maar je wist het nog niet zeker hè?' Zodra een vraag bevestigend wordt beantwoord, maakt het medium er met terugwerkende kracht een helderziende uitspraak van.'' BRON: SKEPSIS |
|
|
|
Japans meisje bracht mij van mijn apropos
Film | Talk to your/his/her body!
|
01 April 2008 | 09:24:57
|
 Een volwassene die mij een halve minuut zo onbevangen mogelijk aanstaart, niks zegt en alleen maar zwaait en het peace-teken maakt, houdt mij niet gekluisterd aan You Tube. Als dat een Japans meisje is wel!
Met grote bruine kijkers probeert ze als een puppy... ja wat eigenlijk? Elfduizend en nog eens 610 reacties, lokte het uit. En keer op keer intrigeert het mij. Dit Manga-achtige stripfiguurtje is zich bewust van haar knuffeligheid en maakt daar gebruik van. Ogen opgemaakt zodat ze goed tot hun recht komen. De knipoog in dit filmpje echter bracht mij een beetje van mijn apropos: ze is je aan het verleiden waar ik in de eerste instantie dacht dat ze 'zichzelf probeerde te verleiden' alsware de webcam een spiegel. Het prille begin. Maar iets verder denkend: straks kijkt ze voortdurend in spiegeltjes en spiegels en oefent ze op sensuele gezichtsuitdrukkingen waarmee je van alles gedaan kunt krijgen.
Bezie ik het vanuit haar kinderwereldje, dan is het onschuldig, bezie ik het in de context van de volwassen wereld dan raakt het besmet. Een jongetje en meisje die doktertje spelen vind ik schattig (als vader zou ik nooit ingrijpen zolang ik gegiechel in het kamertje hoor), maar meespelen? Ik merk dat ik bij kinderen liever inga op hun fantasieen of hen verder op weg help dan dat ik zelf fantasieen ertegenover stel of van grote verhalenvertellers als Roald Dahl, Gebroerders Grimm en Annie MG. Schmidt (alhoewel ik subtiele sturing natuurlijk niet afwijs). Hoe stompzinnig ik het prentenboek ook vind dat hij al tig keer leende in de bieb, ik zal het nooit uit zijn handjes rukken. Voor een kind is niets zo leuk als jij bijdraagt aan zijn fantasieleven en dit ook serieus neemt.
Hier spreekt ze 1 zinnetje en zegt ze je ook nog gedag... Ze eet een broodje, drinkt uit een blikje, laat haar nagels zien: 10468 reacties.
Her en der hoor je dat Magibon's filmpjes behoren tot een virale marketing stunt. Ze zou in een Japanse horrorfilm figureren. Of is dit gewoon een site van een fan?
Photojournalist Robin Bowman spent four years driving across the United States, photographing and interviewing more than 400 American teens. It's complicated
|
|
|
|
|
|
Twee gasten halen maffiageld op in een gaytent 
