'When I started shooting bankrupt offices I found it to be more archaeology than photography. Everywhere I went I found signs of life, interrupted.' BANKRUPT

 

'I'm fascinated with the idea of anonymity. And what better place to find it than in an office?' CUBELIFE

 

''Ze hoefden maar te suggereren dat fotomodel een ongelooflijk dom beroep was of dat ik niets voorstelde als actrice, en ik werd boos en ging vierkant in de verdediging. Dat ik met mijn atheneum vermoedelijk meer opleiding had dan zij. Dat ik vijf talen sprak. Ik ben toch al een hypersensitief persoon, dus alles komt heel erg bij mij binnen. Bovendien was ik zo veel negativisme domweg niet gewend. Maar als ik zo'n interview teruglas, schaamde ik me dood. Het was zo sneu. Tot ik op een gegeven moment dacht: fuck it! Het kan me niet schelen wat jullie denken. Ik wil gewoon mezelf zijn.'' Daphne Deckers in AD

 

''Ach ik word overschat. Ik ben gewoon mezelf op tv. En ik kan me goed verplaatsen in de kijker. Ik zal me bijvoorbeeld nooit opstellen als de gestudeerde journalist. Dat heeft me in het verleden bij de tv-recensenten punten gekost, maar het heeft er wel voor gezorgd dat ook mensen zonder opleiding mijn programma's kunnen volgen. Vooral mannelijke journalisten vertikken het om zich dommer voor te doen dan ze zijn. Maar soms moet je dat als interviewer juist doen, om zo een moeilijk onderwerp begrijpelijk te maken. Ik denk dat dit een van de geheimen van het succes van Catherine was.'' Catherine Keyl in VARA TV MAGAZINE

Soms komt het voor dat ik bij een boekkaft gelijkenis zie met een andere boekkaft die in mijn geheugen is opgeslagen.

 

Meestal klopt daar dan bij het daadwerkelijke kijk- en vergelijk-onderzoek weinig van. Maar toch wel een beetje. Ik heb besloten om die boekkaften voortaan mee te laten tellen.

 

 

 

 

 

Hij stond vier weken aan de lopende band. Een hoop werknemers zijn gewond geraakt door het rapen van broodjes vanwege kokende blikken bakplaten. Wanneer hij de suggestie doet om nieuwe bakplaten aan te schaffen zodat de productie vloeiener verloopt en het personeel veiliger kan werken, krijgt hij te horen: 'Jullie zijn goedkoper dan nieuwe bakplaten.' Zijn schrikbarende bevindingen beschreef Wallraff in het magazine van weekblad Die Zeit. De Volkskrant citeert hieruit.

 

''Al snel maak ik kennis met de afdelingschef. Er zijn weer eens stapels met broodjes onder de lopende band beland. Die moeten worden opgeraapt. Vanaf de grond tot de onderkant van de band is een ruimte van 60 centimeter, niet veel voor een volwassen man. De chef gelast mij niettemin onder de lopende band te kruipen. 'Maar dat is toch gevaarlijk. Kunnen we niet eerst de band even stilzetten?', zeg ik. De chef: 'Doet u altijd zo moeilijk. Let op, ik doe het u nu één keer voor.' De chef is behoorlijk gezet. Nauwelijks is hij onder de band gekropen, of hij raakt met zijn stofjas beklemd tussen de ketting en de tandwieltjes van de lopende band. Hij wordt meegesleurd. Met een stap ben ik bij hem, trek met volle kracht aan z'n stofjas en bevrijd hem uit z'n benarde positie. De chef, van schrik wit weggetrokken, zegt geen dankjewel, daar is hij kennelijk te trots voor. De met olie bevlekte jas gooit hij in een afvalton. Ik pak de gescheurde jas er later weer uit als souvenier.'

 

Storingen zijn aan de orde van de dag: ''Als de stalen ketting van de band plotseling breekt, breekt chaos uit. Collega's schreeuwen naar elkaar, grijpen met hun handen in de lopende band om de ketting weer op zijn plek te krijgen. Pas na een week hoor ik dat zich een rode knop aan de zijkant van de band bevindt. Die knop mag alleen in het aller-uiterste geval worden ingedrukt. want als de knop wordt bediend, blijven de broodjes te lang in de oven, worden ze donker en zijn ze niet meer te gebruiken. Met veel nadruk krijg ik te horen nooit met mijn vingers aan die knop te zitten.'' BRON: de Volkskrant / Het artikel in Die Zeit lezen?

 

''De eerste versie van een verhaal of een roman schrijf ik gedurende verloren momenten met een goedkope balpen op papier van de beroerdste kwaliteit. Met in mijn achterhoofd: dit stelt niets voor! Een van mijn allermooiste verhalen, Bij hoog en bij laag, schreef ik op de rand van de badteil waarin mijn zoontje zich luidruchtig amuseerde. Zo'n marginale toestand stimuleert, vooral door het idee dat je die verloren tijd toch nog nuttig besteedt. Wanneer ik in een supermarkt in de rij voor de kassa sta, krijg ik mijn beste gedachten. Je ben dan onbelast. Luther kreeg zijn grote inval (de Twee Rijkenleer, gebaseerd op Romeinen 13) op het toilet. Als niets meer tegenwicht geeft, piept het bovennatuurlijke naar binnen.

De volgende versie schrijf ik in een schoolschrift. Het ziet er vies uit, vol doorhalingen, maar ook dat heeft zijn reden. Toen ik studeerde viel me op dat jongens met de netste collegecahiers er altijd niets van bakten en dat de knoeiers de hoogste cijfers haalden.'' Willem Brakman in  Schrijven (interviewer: Jan Brokken)

De trailer van Un baiser s’il vous plaît (met Nederlandse ondertiteling) & Filmrecensie uit de Volkskrant

 

EXTRA: Coldplay met Viva la vida & Big Beer Ad & Zlatan Ibrahimovic Incredible Goal & Nog eentje van Zlatan & Geen Stijl Rutger op het Scheveningenstrand en in Staphorst & Rutger rijdt mee met de Pimbus & Spectaculaire commercial voor een krant

''Die pretentie, dat gewichtig doen, dat streven naar erkenning gaat samen, zoals dat gewoonlijk gaat, met juist een grote schamelheid als het op resultaten, op interessante beweringen aankomt.'' Wie anders dan Karel van het Reve is aan het woord? 

 

''Ik neem als voorbeeld een heel eenvoudige eis die men aan een wetenschap stelt, namelijk dat de beschrijving van een zaak alleen maar die zaak beschrijft en niet nog enige andere. Een beschrijving van het Nederlands moet niet ook toepasbaar zijn op het Duits of het Chinees. Welnu, een van de hamvragen van de literatuurwetenschap zou eigenlijk moeten zijn: hoe kun je van een goed boek een beschrijving maken - uiteraard zonder dat het woord ‘goed’ erin voorkomt - zonder dat die beschrijving ook zou kunnen slaan op een waardeloos boek? En omgekeerd: hoe kun je een slecht boek zo beschrijven - alweer zonder het woord ‘slecht’ of soortgelijke woorden te gebruiken - dat het niet mogelijk is een goed boek te maken of te vinden dat geheel aan die beschrijving beantwoordt? Deze zo cruciale en interessante vraag wordt in de literatuurwetenschap gemeden als de pest.

 

(...) Het grootste bezwaar dat men tegen de literatuurwetenschap kan maken, is dat zij eigenlijk niets beweert, of, anders gezegd, dat zij eigenlijk niets verbiedt. Zoals er geen gedrag denkbaar is waarvan kan worden aangetoond dat de psychologie het voor onmogelijk houdt, zoals er geen maatschappelijke gebeurtenissen zijn waarvan de sociologie zegt dat zij niet kunnen plaatsgrijpen, zo is er geen verschijnsel waarvan de literatuurwetenschap zegt: dit kan in de literatuur niet voorkomen. Een wetenschap immers kan gedefinieerd worden als een reeks verbodsbepalingen, net als het Wetboek van Strafrecht, met dit verschil dat bij het Wetboek van Strafrecht de overtreder gestraft wordt en bij een natuurwet die wet zelve. Als iemand bankbiljetten namaakt met het oogmerk ze als echte uit te geven, wordt hij voor ten hoogste negen jaren uit de circulatie genomen. Als een lichaam, onder water gedompeld, meer of minder gewicht verliest dan het gewicht van het door dat lichaam verplaatste water, dan moet de wet van Archimedes voorlopig uit de circulatie worden genomen. Welnu, in de literatuurwetenschap kom je voor zover ik gemerkt heb, geen enkele zo formuleerbare uitspraak tegen.

 

(...) Een andere treurige denkfout die men maakt, is dat je alvorens een wetenschap te gaan beoefenen eerst een theorie van die wetenschap moet hebben. ‘De makers van dit boek,’ staat in het Engels op de flap van een verleden jaar verschenen handboek, ‘beschouwen het zoeken naar een literatuurtheorie als een voorwaarde voor de wetenschappelijke bestudering van literaire teksten.’ Niets is minder waar. Zoals een fysicus eens tegen mij zei: ‘Sommige mensen denken dat er een theorie der natuurkunde bestaat. Dat is niet zo. Er bestaat alleen natuurkunde.’

 

En dan heb ik tot dusverre nog gezwegen over een ander gruwelijk ding: de gedachte dat men over een zaak iets te weten komt als men er na lang wikken en wegen en persen een definitie van geeft. Zo heeft men bijvoorbeeld gehoord, denk ik, dat laat ons zeggen de chemie de structuur van suiker of de natuurkunde de structuur van het atoom onderzoekt. Wat moeten wij nu doen, hoor je die ongelukkigen denken: wij moeten de structuur van literatuur onderzoeken. Maar om dat te kunnen doen, moeten we natuurlijk een definitie van structuur hebben.

 

Dat de chemici heel leuke dingen over suiker hebben gevonden en de natuurkundigen heel wat over het atoom te weten zijn gekomen zonder dat ze zich ook maar een moment druk hebben gemaakt over de vraag wat eigenlijk structuur is, dat weten zij niet, of willen zij niet weten. Zij moeten, voelen ze heel duidelijk, een definitie van structuur hebben. En dan krijg je van die bloedstollende, tot grote schaamte bij de lezer leidende definities als bijvoorbeeld deze definitie die door Maatje bedacht is: ‘Structuur is de manier waarop in een literair werk een wereld wordt opgebouwd door middel van taaltekens.’Men lette op die wereld en die taaltekens: hun maskerende functie is duidelijk: laatje ze weg, dan blijft er over dat structuur de manier is waarop iets in elkaar zit.''