''It appears to me that demands are now placed on children that require themto grow up so quickly whilst simultaneously they are denied the freedom of the childhood i led. It is a nostalgic look back at a time when the early years of growing up were vivid with imagination, adventure and fantasy but above all the freedom to enact those desires was granted.

 

 

Piet Meeuse schreef in een essay getiteld 'Inzoomen, uitzoomen' (Notities over kijken en kennen) het volgende: 'Iedereen fotografeert. En sinds je ook met je mobieltje kunt fotograferen en de plaatjes meteen kunt verzenden lijkt het zelfs een vorm van amusement geworden. Maar dat bijna iedereen de camera uitsluitend gebruikt voor het maken van kiekjes - foto's van vakanties met een beetje couleur locale, van feestjes of familiebijeenkomsten - dat heeft toch iets merkwaardigs. Alsof je je auto alleen maar zou gebruiken om zo nu en dan een blokje om te rijden in je eigen buurt. Daaruit blijkt dat fotograferen voor de meeste mensen nauwelijks iets met kijken te maken heeft. Het is vooral een manier om een moment vast te leggen 'voor later', een vorm van persoonlijke geschiedschrijving. Kijken doe je later - als de foto's in het album zitten. En het genot van dat kijken is de herkenning. Kijken als hulpmiddel voor de herinnering.' Uit: Betoveringen van Piet Meeuse

 

En zo zitten tieners in de ArenA naar hun idool te kijken via het schermpje van hun mobieltje of cameraatje, wachtend op het moment dat ze contact zoekt met hen. De beeldkwaliteit is abominabel, maar het gaat er kennelijk niet meer om dat je er bent, maar dat je er bent geweest.

 

EXTRA: The Science of Satire (Chronicle Review) & HIER een controversiele aflevering van de rubriek Poseren met een hond

 

PLUS: Camille met Money Note zal zeker meedoen met de competitie voor 'Beste Videoclip van 2008'

'Je schrijft mij dat het zeker is dat ik veel vijanden heb. Toegegeven, maar ik beklaag mij er niet over; want bij al die vijanden is er geen een waarvan ik zou willen dat hij mijn vriend was. Dat ik weinig vrienden heb vind ik soms wel eens zielig voor mijzelf. Maar als iemand als Hoornik, die enthousiaste kreten wijdt aan de m.i. prullige sonnetten van Aafjes, b.v., - als diezelfde man even enthousiast zou wezen over zijn werk, zou mij dat ernstig aan mijzelf doen twijfelen.' W.F. Hermans in een brief aan Gerard Reve (4 Oktober 1948)

 

In een brief op 20 Februari 1968: 'Je schijnt gedacht te hebben: Hermans heeft veel vijanden onder critici, het komt mijn nering ten goede als die critici mij goed gezind zijn, hoe kan ik dat beter bereiken dan door iets gemeens over Hermans te vertellen, dat des te aannemelijker zal klinken, omdat ze weten dat ik Hermans vroeger persoonlijk gekend heb.' Uit: Verscheur deze brief! Ik vertel veel te veel (Briefwisseling tussen Hermans en Reve)

 

 

 

 

 

 

Benoît Vollmer  (Schuif blokje beneden naar rechts - meerdere fotoseries links in menuruimte)

 

 

De anatomische les (Rembrandt)

 

 

 
''Er was niets aan de hand geweest als De Winter niet was gaan ontkennen dat die covers vrijwel identiek zijn. Op beide boeken staat ‘Night Windows’ van Hopper, alleen is er op de versie van Leons boek een gordijntje bijgetekend. Ik heb indertijd ontzettend veel moeite gedaan ‘Night Windows’ op het omslag van Vals licht te krijgen. Dat kostte duizenden guldens. De uitgeverij heeft er een gedeelte van het publiciteitsbudget voor het boek in moeten steken. Het resultaat was zo prachtig, dat het tien jaar hetzelfde omslag heeft gehad. Als Leon de Winter dan zegt dat die covers ‘geen enkele gelijkenis’ vertonen, vind ik dat niet alleen bizar, maar ook oncollegiaal. Het is de Bloemendaalse variant van de middelvinger. Verder zit er volgens mij niets achter.'' Interview met Joost Zwagerman in NRC

 

 

EXTRA: Positiviteitsterroriste &  Stripper in de Metro

 

Uit: Love me, love my fool: Thoughts from a psychoanalyst's notebook van Theodore Isaac Rubin

 

''Although this labelmania is hardly surprising—why shouldn't a series known for its fantastical clothing recruit and then flatter such heavy hitters?—I found it disappointing. This is not to say the clothes in the film are bad. Many of the outfits are glorious. (I'll take two of the Miranda-in-therapy suits and one Carrie-buys-a-copy-of-Vogue fedora.) But there are fewer vintage pieces, fewer off-kilter touches, and the movie, with its emphasis on big-name designers, seems to ignore what the show got right about clothes: that dressing up is a way to invent different versions of yourself.'' What's wrong with Carrie's clothes in SATC? (SLATE)

 

Frank Herholdt (PERSONAL) EXTRA: Julia Fullerton-Batten portretteert meisjes schitterend!