Breivriendin: 'Als hij beter is, kun je toch bij hem weggaan?'

Ruth: 'Dat kan ik niet. Als hij naar me kijkt, zie ik het kind in hem. Dat heb ik altijd met een man. Of ze nou 10 of 80 zijn. Ik zie ze staan als kinderen in korte broeken. Kleine, magere, verloren jongetjes.' Uit: Six Feet Under

Billy: 'Ik wist niet zeker of ik gisteren wel duidelijk geweest was. Als er in de toekomst een moment komt, of het nu over en uur, over een maand of over een jaar is dat je van gedachten verandert over onze relatie, moet je weten dat ik ervoor open sta. (...) Maar ik wilde niet dat je er erop uit ging zonder te weten hoe ik me voelde.'

Claire: 'Ik snap het. Ik weet hoe je je voelt maar dat gaat nooit gebeuren.'

Billy: 'Dus jij weet absoluut zeker dat je dat nooit meer voor me zal voelen?'

Claire: 'Eigenlijk wel.'

Billy: 'Hoe weet je wat je in de toekomst zal voelen?'

Brenda: 'Je kunt het beste de waarheid zeggen.'

Nate: 'Ik ben voor openheid over waar ze vandaan komt en wie ze is. Maar zij moet de aangever zijn. we wachten tot ze zelf vragen gaat stellen.'

Brenda: 'Ze heeft de woordenschat nog niet maar mentaal kan ze de vragen wel stellen.'

Nate: 'Ik denk dat je haar daarmee in de war brengt.'

Brenda: 'Op een dag komt ze erachter dat ik haar moeder niet ben. Ik wil dat vreselijke moment voorkomen.'

Nate: 'Dat hoeft niet vreselijk te zijn.'

Brenda: 'Kinderen moeten hun achtergrond kennen om hun zelfbeeld te vormen.'

Nate: 'Je kunt ook te veel vertellen. Dat weet jij maar al te goed.'

Brenda: 'Mijn ouders stelden geen grenzen. Jouw ouders stelden alleen maar grenzen. Was dat zoveel beter?' Uit: Six Feet Under

Billy: 'Het is moeilijk te genezen als ze constant toekijken.'

George: 'Jawel, maar als niemand toekijkt, waar blijf je dan?'

Uit de aflevering 'Time flies' (Seizoen 5) van Six Feet Under (gesprekje is te zien vanaf 4.36)