'Maar het grappige is: in Amerika is er een onderzoek gedaan naar experts. In Amerika hebben ze zoveel zenders dat ze ook gigantisch veel experts hebben die over van alles en nog wat expert zijn. En die man, dat is een hoogleraar psychologie, die heeft 286 experts gevolgd, twintig jaar lang, en 82.000 van hun voorspellingen genoteerd en gecontroleerd. En de uitslag van dat onderzoek, dat is een lang onderzoek geweest, was dat de experts niet beter voorspelden in hun expertisegebied dan een willekeurige gok.

 

Dus een willekeurige gok over wat er ging gebeuren met de kredietcrisis of een willekeurige gok over wat er ging gebeuren na 9/11, ik noem maar wat, was even goed geweest dan al die voorspellingen van die experts. Dus dat betekent: dat zijn geen experts. Maar wat maakt ze experts? Dat ze heel vaak als experts worden uitgenodigd.

 

En het grappige was ook nog dat de mensen die het vaakst op de televisie waren. En waarom waren ze op televisie? Omdat ze de meest boude voorspellingen deden. Dus als het over de kredietcrisis ging: het einde van het kapitalisme is in zicht ofzo. Dat waren veelgevraagde experts. Die hadden 't het vaakst fout. Dus dat betekent dat wat op televisie het meest wordt aangezien voor expert, dus wat het meest geduid wordt als iemand die er echt verstand van heeft, die heeft 't het vaakst mis.' Filosoof Rob Wijnberg, gisteren in Heerlijk Eerlijk Heertje / Hij heeft een column in NRC NEXT

 

 

Opvallend hoe paranoïde presentatoren en verslaggevers tegenwoordig zijn. Wie geen last van grootheidswaan heeft, niet beschikt over een hoop sensatielust kan de microfoon niet meer vasthouden. Er wordt weliswaar journalistiek bedreven, maar het begint er meer en meer op te lijken dat deze vorm van journalistiek meer over het soort journalistiek van Radio 1 zegt, dan over de prangende actualiteit. 'We zijn erbij en dat is wat telt!'

 

En dan ook nog een gezellig oproepje: wie foto's of filmpjes heeft van het vliegtuigwrak of beter nog van de crash zelf wordt van harte uitgenodigd die op de site te plaatsen.

 

De traag rijdende auto's die het wrak willen zien is nieuws. De man die de verkeersinformatie doorgeeft krijgt er weer een markante file bij: 'Er is een ongeluk gebeurd.'

 

Niet het wrak, de doden, de gewonden zelf wekt de nieuwsgierigheid van de journalisten, maar de reacties daarop van het volk. Het benadrukken dat dit BREAKING NEWS is, blijkt eveneens de taak van elke verslaggever. 'Nu is hier in het Turkse koffiehuis het niet meer het gesprek van de dag?' vraagt de razende reporter zich verontwaardigd af. Zij is er om het gesprek van de dag op de agenda te zetten aldaar.

 

'De televisie staat niet eens aan! Of wel?' (...) 'Jullie zijn aan het honderd enen? Niet echt betrokken bij het ongeluk, geloof ik.' (...) 'Kan ik je storen tijdens het spelen?' (...) 'Over wat gaat het?' 'Ja, wat denk je?' (...) 'Gelukkig dat er geen bekenden inzaten.' 'Jij vliegt toch ook weleens met Turkisch Airlines?'

 

 

Een verslaggever op de plek des onheils: 'We hebben uitzicht op het wrak van het vliegtuig. (...) Het is nog donker, een weiland, op een soort akkerland ligt dat vliegtuigwrak. We staan met z'n allen op een dijkje. Je kunt je de beelden nog herinneren van hoe al die journalisten naar Gaza stonden te kijken, vanaf een heuvel? Zo'n gevoel geeft het een beetje.

 

(...) Heel veel Turkse media natuurlijk, uit Belgie, uit Duitsland, uit Frankrijk. De pers is hier massaal vertegenwoordigd. (...) Gisteren hadden we nog uitzicht, maar inmiddels hebben ze zo'n hele grote partytent neergezet waarin grote buurtfeesten worden gehouden. Wat erin gebeurt, weet ik niet. Misschien beschutting voor hulpverleners. Misschien...euh...euh...staan daar gereedschappen voor het onderzoek waarmee ze bezig zijn. We zien nog wat kleinere partytentjes die het vliegtuig afschermen. Ik denk niet dat het doelbewust bedoeld is om ons het zicht te ontnemen.'

 

  

 

 

 

  

 

 

Bij Julia Fullerton - Batten wordt ook kunstzinnig gelegen!

Een vrouw omhelst met haar ogen dicht een boom aan de slootkant, terwijl ik langsfiets. Ik denk direcht: je jas wordt vies door die groene bast! Omkijkend zie ik dat ze haar handen tegen de boom legt. Waarschijnlijk om de oerkracht der natuur te ervaren.

 

Uit het gesticht oordeel ik. Wie doet dit nu open en bloot bij de mensen? Ik zou alleen willen zijn als ik vriendschap zocht met een boom, een verlaten stuk bos zoeken. Een jongetje die aan de overkant van de sloot staat roept: 'Mijnheer, Mijnheer!' Ik: 'Ja?' Hij graait met zijn hand bij z'n voorhoofd en wijst naar de vrouw die intiem is met die boom. Ik zeg kortaf 'ja' (zij is knettergek). Niet zozeer omdat ik het eens ben als wel dat ik haar niet uit d'r concentratie wil halen en dit soort tafereeltjes (die je bijblijven) op prijs stel.

 

Gekkigheid moet je afdoen als normaal als je meer gekkigheid verlangt.

 

De volgende dag schrik ik en heb ik een beetje spijt van mijn 'ja'. Haar boom is omgekapt samen met de hele familie. 

 

 

 

 

 

 

 

Rick: 'Dat is wel grappig. Ik woon tegenwoordig in Engeland. Engelse ministers (...) hebben het altijd over de Nederlandse post, wat voor fantastisch bedrijf het is. Die willen ook de post aan de Hollanders gunnen. En toen ik in Italië woonde, dan zie je overal die oranje jongens rondlopen. Dus ik weet niet of het 't goede moment is, maar wat wel frappant is, is dat de Nederlandse post wel één van de beste bedrijven in de wereld is en steeds meer de internationale markt begint te veroveren.' Uit: TROS Kamerbreed