 |
Schoonheid is rationeel volgens Roger Scruton
Boek | When the relationship is sinking/goes to beautiful places
|
29 Maart 2009 | 19:23:13
|
''His (Roger Scruton) approach is to take up Kant's idea that the search for beauty is really a search for consensus. Lovers of beauty, wrote Kant, are "suitors for agreement". Thus, judgments of beauty imply the search for a community of likeminded souls.
But the appreciation of beauty also requires – and here we might sniff a contradiction – what Scruton calls "disinterested interest", an ability to maintain a certain distance between the self and the beautiful object. "Beauty comes," he writes, "from setting human life, sex included, at the distance from which it can be viewed without disgust or prurience. When distance is lost, and imagination swallowed up in fantasy, then beauty may remain, but it is a spoiled beauty, one that has been prised from the individuality of the person who possesses it. It has lost its value and gained a price.
(...) Doesn't beauty often overwhelm us? Can't it be connected to mucking in, to forgetting oneself, to an animal immersion in the world? Scruton's answer is no. Not because he would suppress sexuality, but because he believes beauty is, above all, a function of the rational mind. It has "an irreducibly contemplative component".'' So much for the pleasures of the flesh (The Guardian) |
|
|
|
What happened with The Simpsons? (3)
Humor | HaHaHumor
|
22 Maart 2009 | 12:17:47
|
|
|
|
Oude media versus nieuwe media (1)
Goed doel | Journalistwatcher
|
22 Maart 2009 | 11:23:47
|
NIEUW op Comeback: journalisten en schrijvers die hun teksten gedrukt weten en daarom het internet vervloeken op... jawel... papier. Deze eerste keer: Henk Hofland, Annet bleich en Kader Abdolah.
'Het nieuws, onbevooroordeeld gebracht, toegelicht door deskundigen, behoort tot de publieke voorzieningen. Redacties van de serieuze media zijn instituten waar honderden specialisten werken. Met onverbiddelijke regelmaat leveren ze het product op basis waarvan de burgerij tot een gefundeerd politiek oordeel komt. Het zou logisch zijn om de productie van dit drukwerk ook tot de publieke voorzieningen te rekenen, zoals gas, water en licht.' H.J.A. in De Groene over de toekomst van bedrukt papier (hele artikel is te lezen)
'Heb je hem uit, dan ligt er op tafel nog steeds een draaiboek voor de dag klaar: je weet wat er in Den Haag, Beijing of Washington op stapel staat, maar ook wat vanavond te koken. De krant is ook een huisgenoot met veel praatjes die je prikkelen. Los daarvan staan de rituelen met de papieren krant: oprapen van de mat; lezen bij ochtendkoffie of avondborrel; reisgenoot in de trein; onder de arm als metgezel in cafe of restaurant; tegen de borst, opdat de blind date je herkent; insecten mee wegslaan; op de kruin houden bij een stortbui; op het parket uitspreiden als er geklust wordt; servies ermee inpakken; de kattenbak in; en ten laatste: in de papierbak.' Annet Bleich in haar VK-column
'Online lezen is totaal anders dan traditioneel een krant lezen. De papieren krant weerhoudt je ervan om te surfen. Het ordent je: dit moet je weten en verder hoef je niet vandaag. Wanneer je een krant aan het lezen bent, rust je tegelijkertijd uit, het is een plezierige tijdsbesteding. Bij online lezen heb je die plezierige ervaring niet. Het internet is de mooiste uitvinding voor het vergaren van nieuws, maar een krant heeft karakter, hij is van jou, hoort bij je huis. Internet is niet van jou, het is van iedereen.' Kader Abdolah in zijn VK-column
WORDT VERWACHT: Een rubriek waarin paradoxen centraal staan, waarin mensen zichzelf tegenspreken ('t liefst in 1 zin) zoals Rob Wijnberg in NRC NEXT: 'Ik houd mijn politieke kleur wat dat betreft liever voor me: voor je het weet sta je als 'links' te boek.' Zwart/wit wordt wit/zwart of gekleurd. Een roofdier dat knuffelt met zijn prooi, het kopje 'Mensen die bovenmmodaal verdienen komen terecht in de schuldhulpverlening' en een foto waarin een monnik gearresteerd wordt door de politie.
Hoe je het precies noemt weet ik nog niet, maar 'paradoxen' dekt de lading niet (helemaal). Wim T. Schippers in NRC: 'Je moet de toeschouwers een beetje tergen. In Wat nu weer laat ik bijvoorbeeld een concertpianist minutenlang in stilte een appel eten. Je kunt in de zaal dan een speld horen vallen. Het gekraak van die appel is zo mooi. Het duurt ook lekker lang. De lengte van die scene moet heel precies getimed zijn. Als je het korter zou maken, zou het te lang duren.' |
|
|
|
Liefde op het eerste gezicht, maar hij/zij werkt in het andere gebouw
Film | When the relationship is sinking/goes to beautiful places
|
20 Maart 2009 | 09:09:58
|
|
Ook al is het een langgerekte commercial van Schweppes: het drankje speelt slechts een onbelangrijk bijrolletje, stoort niet en heeft geen invloed op de gang van zaken (het zou u ook niet opvallen als ik het u niet meldde): SIGNS
Op deze site in 'high quality' plus meer 'Schweppes Short Films' |
|
|
|
Boudewijn Büch: 'Na die ene seconde begint het gedonder'
Boek | Let's Love Literature! (or not?)
|
20 Maart 2009 | 00:35:02
|
'Boudewijn was rusteloos, er zat een soort chaos in zijn hoofd. Misschien wilde hij die chaos wel tot rust brengen met behulp van zijn bibliotheek. Boeken kun je netjes naast elkaar op de plank zetten, op kleur, op onderwerp, op alfabet. Je kan er zelf een kunstmatige orde in aanbrengen. Dat hield hij tot het einde toe vol: hoe groter de warboel in zijn hoofd, hoe groter de orde om hem heen.' Achille van den Branden over De bibliotheek van Boudewijn Büch van Frans Mouws.
'In zijn zelfgeschapen universum bleef Büch jarenlang onverzadigbaar de boeken optasten. Tragisch is hoe Büch, die enorme verzameling ten spijt, vooral geobsedeerd werd door boeken die hij niet bezat. Gelezen boeken wonden hem niet op, neen, alleen de deeltjes die hij niet bezat. Büch was natuurlijk een poseur, die maar wat graag de gekwelde salongeleerde speelde -- "Een van zijn grootste hobby’s was overigens ongelukkig zijn, of laat ik het anders zeggen: doen alsof hij ongelukkig was," aldus intimus Ton Kok -- maar hij scheen ook echt weinig plezier te beleven aan zijn eigenlijke boekenbezit.
Büch: ''Die seconde van het uitgepakte pakje, van de afhamering en aankoop op een veiling, van die eerste seconde dat je een boek ziet staan in een antiquariaat… Na die ene seconde is het gauw over. Dan begint het gedonder: het niet-lezen, de conservering, de verzekeringspremie, de klimatisering, vreemden die met hun tengels aan je schatten gaan zitten…'' De recensie van de meest actieve recensent die ik ken: Achilles van den Branden
|
|
|
|
Walter Robinson
Kunst | But is it art?/ But this is art!
|
16 Maart 2009 | 19:02:13
|
“I use my work to investigate the ways that we create identities out of the products we consume. Branding, corporate logos, mascots, cartoon characters, advertising text and signage are the semiotic sources I draw from. To undermine the power of product logos that surround us, I tweak their scale or context, or combine them in disjunctive pairs. Sometimes I restage contemporary geopolitical events, using childhood icons to provoke the shock of corrupted innocence.”
|
|
|
|
Maak je kleding zelf met behulp van makkelijk ogende video's
Mode | Get it!
|
15 Maart 2009 | 12:17:20
|
|
(Let op: sommige kledingstukken zijn gerecycled, zoals '1' gemaakt is van een ouwe sweater) |
|
|
|
Eerlijk gezegd: Hafid Bouazza (1)
Persoonlijk | Hoogst / laagst persoonlijk
|
15 Maart 2009 | 10:01:40
|
'Onze hersenen filteren dingen. Als je alleen zit in een kamer met een klok. Op een gegeven moment hoor je die klok niet meer. Dat is niet omdat je doof bent geworden, maar omdat je hersenen denken: dat is niet belangrijk.
En ik denk dat ons bewustzijn veel meer kamers bevat dan wij in het dagelijks leven gebruiken. En sommige mensen, ik ben daar een van, hebben die roesmiddelen nodig om die kamers binnen te treden.
Maar er zijn andere mensen die dat niet nodig hebben. Ik zeg niet dat het een vereiste is voor iedereen. Ik ben er altijd nieuwsgierig naar geweest en ik moet eerlijk zeggen dat ik dingen van mijzelf onder ogen heb gezien, ontdekt, via die roesmiddelen, die ik niet had kunnen ontdekken zonder die roesmiddelen.' Hafid Bouazza in Pauw & Witteman |
|
|
|
Moet men krabben waar het jeukt?
Boek | Gefilosofeerd met uw leven
|
15 Maart 2009 | 09:24:29
|
''In een van zijn beroemde korte opmerkingen stelt de filosoof Ludwig Wittgenstein de vraag, zoals zovelen voor en na hem dat deden, of de filosofie, berooide koningin der wetenschappen, in de loop der tijden enige vooruitgang heeft geboekt. Wanneer iemand krabt waar het jeukt - zo vraagt hij zich aftelt dat dan als vooruitgang? En zo niet, betekent dat dan dat het geen écht krabben was, of geen échte jeuk? En zou deze reactie op de prikkel niet een hele tijd kunnen doorgaan, totdat er een echte remedie voor het jeuken was gevonden?
Er zijn natuurlijk veel vormen van jeuk, en veel manieren om te krabben. Bij sommige vormen van jeuk is het krabben zelf de remedie, omdat de jeuk dan zonder meer meteenverdwijnt. Bij andere soorten jeuk is het krabben echter merkelijk een achteruitgang, omdat de jeuk eerst dan pas werkelijk lijkt te beginnen. Er is de vage kriebeling tussen de schouderbladen of onder de oksel, die in een verstrooide handomdraai kan worden weggewreven. Er is de uitbundige jeuk van muggebeten, die meerdere hartstochtelijke krabpartijen vergt. Er is de pijnlijke tinteling van brandnetels, die niet goed weet of ze wel om krabben vraagt. Er is de jeuk van huideczeem, van ontstekingen, van zonnebrand en van genezende wonden. Soms kan het zelfs een weldaad zijn te krabben zonder dat hetjeukt, zoals de Chinezen zo goed wisten toen ze hun befaamde ruggekrabbers ontwierpen.
''Filosofisch krabben is krabben dat jeuk teweegbrengt.''
Maar er is meer. Bezonnen moeders manen hun kinderen steevast aan vooral niet te beginnen te krabben wanneer het jeukt. Krabben doet immers ook jeuken, waarna opnieuw, en harder, moet worden gekrabd, het jeuken opnieuw toeneemt, het krabben almaar razender wordt, het jeuken almaar indringender - tot krabben en jeuk volledig zijn verenigd in een waanzinnige wedloop tussen kwelling en genot. Van krabben houdt men bovendien zijn leven lang de littekens, terwijl de jeuk, op zich, en ongekrabd, genadevol en spoorloos kan verdwijnen.
Heeft de filosofie vooruitgang geboekt? Dat ligt eraan - zo lijkt het - voor wélk soort jeuk de filosofie het krabben is. Beschouwen we het jeuken als een situatie van existentieel onbehagen, dan ligt het voor de hand een filosofie die, al krabbend, dit onbehagen doet verdwijnen, als een vooruitgang te bestempelen tegenover een filosofie die dat niet doet. Tenzij natuurlijk het jeuken zélf al een subtiele vorm van genot zou inhouden, die liever door het krabben zou worden bestendigd dan erdoor te worden uitgeschakeld. Elk krabben dat de jeuk zonder meer doet ophouden zou dan, ofschoon wel degelijk een remedie, onmiskenbaar tegelijk ook een existentieel verlies betekenen. Filosofisch krabben brengt echter in de praktijk (misschien gelukkig maar) slechts zelden het jeuken tot bedaren - en zo het dat al doet, dan is het prompt geen filosofie meer, maar eensklaps ‘wetenschap’ geworden. Het zijn de wetenschappen, met hun antwoorden op vragen, met hun verklaringen, voorspellingen en therapieën, die bij uitstek moeten zorgen voor een jeukvrij bestaan.
''Heeft de filosofie vooruitgang geboekt? Dat ligt eraan - zo lijkt het - voor wélk soort jeuk de filosofie het krabben is.''
Een jeukvrij bestaan kent natuurlijk talloze vormen van genot die de door jeuk geplaagde niet kan kennen. Daarom valt er wel wat te zeggen voor zekerheden, remedies en therapieën. En onze moeders hadden gelijk ons het krabben te verbieden om ons voor de jeuk te behoeden. Het is beter niet te krabben wanneer het jeukt. Het beste is dat het niet jeukt natuurlijk, of anders dat we de jeuk kunnen vergeten, dat we gewoon doen alsof het niet jeukt, net zo lang tot de jeuk ook werkelijk is verdwenen.
Filosofisch krabben is krabben dat jeuk teweegbrengt. Het begint op een onooglijk plekje, achter het oor of op de voetzool, maar het breidt zich onder het krabben uit totdat het hele hoofd, de benen en het hele lichaam zijn ingenomen - tot de handen toe die zoeken te krabben waar het jeukt. Daar is niets mee gewonnen.
Het is beter niet te krabben. Maar wie nooit heeft gekrabd, op een zwoele zomernacht, nat van het zweet, uitgeput en slapeloos, met het scherp van de nagels en tot bloedens toe, hopeloos en zonder verlichting - wie nooit heeft ondervonden hoe het genot uiteindelijk toch nog een gestalte kan worden van de kwelling - die heeft misschien ook wel een kleinigheid gemist.'' Patricia de Martelaere in 'Een verlangen naar ontroostbaarheid' dat hier in haar totaliteit te lezen is (onlangs stierf zij op haar 51ste).
|
|
|
|
What happened with The Simpsons (2)
Humor | HaHaHumor
|
14 Maart 2009 | 10:15:40
|
|
|
|
De meiden van Halal in gesprek met Philip de Winter
Religie | Should I Stay or Should I Go?
|
14 Maart 2009 | 10:13:58
|
Alle integratietwijfels kwamen weer eens aan bod in Phara waarin Philip de Winter in discussie ging met De Meiden van Halal. Ondanks de af te keuren denkbeelden van De Winter kon ik niet ontkennen dat hij z'n standpunten charmant aan het voetlicht bracht wat bij de moslima's niet lukte. 'Ik vind ze best sympathiek. Eén van de meiden draagt een groene hoofddoek met zwart, de kleuren van mijn favoriete voetbalclub FC Brugge...'
Philip De Winter: 'Dat verhaal dat de hoofddoek een eigen keuze is, ken ik. De vrouw met een blauw oog is ook altijd tegen de kast gelopen.'
Meid van Halal (paarse hoofddoek): 'We hebben nog geen blauw oog, misschien zometeen... Gelooft u daadwerkelijk, zoals wij nu voor u zitten, dat wij sociaal onder druk staan om een hoofddoek te dragen?'
Philip de Winter: 'Ik weet hoe dat werkt natuurlijk. Men zet twee knappe, jonge, sympathieke en intelligente moslima's voor mij en dan word ik geacht om on the spot te oordelen. Denkt u dat al uw moslimzusters in pakweg Sudan, Nigeria, Iran, Afghanistan en nog tientallen andere landen persoonlijk kiezen voor het dragen van de burqa?'
Meid van Halal: (paarse hoofddoek): 'Nee laten we het binnen de grenzen houden, over de Nederlander. Komen wij onderdrukt op u over?'
Omdat De Winter galant uit de hoek komt en zij zich in de verdediging voelen gedrukt maken ze opmerkingen om De Winter te 'demoniseren' die onredelijk overkomen, terwijl het 'demoniseren' van De Winter redelijk overkomt. De meid met de groene hoofddoek komt met een slotopmerking die De Winter 'pijnlijk' noemt. ZIEN! - vanaf de 23ste minuut (met dank aan Thomas)
|
|
|
|
Wat te doen met dubbelen die iedereen dubbel heeft?
Hobby | Culture Beats
|
08 Maart 2009 | 15:17:47
|
|
EXTRA
''In het album in Zevenhoven staan niet alleen voetballers en trainers. Ook bestuursleden, barmedewerkers en masseurs. Zo kan je dus plaatjes sparen van kinderen uit de buurt, of misschien wel van je opa en oma of zelfs van jezelf. Het Jeugdjournaal kijkt vandaag bij de Daltonschool in Zevenaar. Daar zijn de plaatjes een supergrote rage.'' Item in Het Jeugdjournaal |
|
|
|
Grappig volgens Ger Thijs (5)
Humor | HaHaHumor
|
02 Maart 2009 | 00:29:24
|
De Volkskrant-columnist Ger Thijs maakte zich nooit veel zorgen om zijn gezondheid. Hij had als kind weliswaar last van migraine-aanvallen, maar die verdwenen vanzelf toen hij 12 was. Verder slechts last van pijntjes, niets dat niet met een aspirientje kon worden verholpen.
Ger Thijs: 'Toen de staaroperatie mislukte - ik heb er hier verslag van gedaan - was dat eigenlijk wel grappig. Iedereen zegt: Fluitje van een cent - maar kijk aan, NIET DUS, en dat gebeurt uitgerekend bij mij.' Uit zijn VK-column 'Geboren in '48'
|
|
|
|
|
|
'Dus het effect van op tenen lopen was een soort referentie met elfjes, vliegen, met feeën. Dus werd er een speciale schoen ontworpen, ik geloof dat er vroeger hout in de punt zat. Nu is dat op elkaar gedrukt: houtsnippers. Maar het is nog steeds kei- en keihard, want het is een soort zaagsel wat keihard op elkaar gepressd wordt. De punt is heel hard en moet je dan naar je voet zetten door ze aan te trekken en er eerst met een hamer op te slaan. Dan ze aantrekken en dan ga je je opwarmen en worden ze naarmate je repeteert zachter. In het begin trek je ze aan, maar na de vakantie doet het pijn. Ja dan doet het pijn. Niet zozeer bij het aantrekken, maar als je dan veel gedanst hebt (...) dan zijn je tenen zo beurs. Ja je loopt op je toppen van je tenen.'
