Als bij de wisseling van shots iets in tegenspraak is met wat er eerder gebeurde dan spreken we over een continuiteitsfout. Op moviemistakes zijn er velen opgemerkt. In My name Earl (dagelijks zo rond 18.05 op RTL 5) kwam ik er eentje tegen. Randy wilde vroeger cheerleader worden, maar zijn broer Earl verpestte dat en gaat deze droom alsnog voor hem in vervulling laten komen. Earl heeft een lijst vol slechte daden, vastbesloten ze goed te maken i.v.m. zijn karma.

 

Eerst een gat in het plafond. Daarna verdwenen!

 

 

''Dat het zo'n rust geeft als je je niet langer bekeken hoeft te voelen bijvoorbeeld, omdat je voor de meeste mannen toch lucht geworden bent, zodat je eindelijk zelf eens ongestoord om je heen kunt kijken. Om des te meer te genieten van de kleine dingen die het leven zo waardevol kunnen maken, zoals 'een parmantig roodborstje in de kale winterse heg van de tuin.'

Vrij naar Greer.

 

Of dat je op het moment dat het legenestsyndroom heeft toegeslagen maar eens moet bedenken dat je die gevreesde leegte - in huis en ook nog in bed, godbetert - net zo goed, nee veel beter kunt opvatten als ruimte. De ruimte en de vrijheid om nieuwe wegen in te slaan! Niet langer gehinderd door de aanslagen die het gezinsleven placht te doen op 'je kostbare tijd en je creatieve energie'. Vrij naar zo ongeveer iedereen die dit onderwerp de laatste jaren in geschrifte heeft behandeld.'

 

'Dan kies ik toch maar liever voor de compromisloze eerlijkheid van Simone de Beauvoir, die zich niet wenste te excuseren voor haar afgrijzen over de naderende ouderdom en mismoedig opmerkte: 'Opeens was ik veertig, en toen ik van de schrik bekomen was, was ik vijftig.' Ja inderdaad, dat is precies zoals het gaat: tijdenlang hoor je alleen wat vaag gerommel boven de wolken, als een ver verwijderde onweersbui, en dan slaat de bliksem plotseling in, pal voor je voeten.'

 

'Zo nu en dan geef ik een cursus aan mensen die willen leren hoe je een column schrijft, en als die vragen hoe je zo'n felbegeerde plek in een krant kunt bemachtigen, raad ik ze tegenwoordig aan om eerst maar eens een paar jaar naar de Academie voor de Kleinkunst te gaan en een hoofdrol te vertolken in een musical. Die column volgt dan vanzelf.'

 

'Ik weet - en mijn reintegratiemedewerkster weet - dat zulke initiatieven tot mislukking gedoemd zijn, maar we moeten toch dapper doen alsof ik nog een kansje maak. Om de zoveel tijd voeren we dus een absurd toneelstukje op.'

 

'Het is hun lijdenskapitaal, dat ze tegen een aanzienlijk rentepercentage hebben uitgezet, zodat ze er de maximale ziektewinst uit kunnen halen. Lijden geeft recht op aandacht: dat is uiteraard nooit weg. En bovendien verschaft het lijden ze een excuus om allerlei dingen niet te hoeven. Klusjes waar ze toch al geen zin in hadden, zoals de vuilniszakken buiten zetten of naar een nieuwe baan solliciteren.' Uit: Slecht nieuws voor iedereen van Emma Brunt

'Vaak zijn de dingen in België weinig extreem. Meestal is het een land dat het extreme vermijdt. Mensen die eigenlijk niet geloven maar wel hun kinderen laten dopen en als ze gaan trouwen dan gebeurt dat nog wel in de kerk. En dat kan allemaal in een soort van wazigheid naast elkaar bestaan (...) Ik denk dat men in Nederland principiëler is. Of je gelooft. Of je gelooft niet.' Kristien Hemmerechts in Verum Bonum Pulchrum

 

 

'Carrie bracht een paar van mijn overhemden naar beneden en ried mij aan ze naar Triliip om de hoek te brengen. Ze zei: 'De fronten en de manchetten zijn erg versleten.' Zonder een moment te aarzelen zei ik: 'Daar verslijt ik ze ook voor.' Mijn hemel! Wat moesten we lachen. Ik dacht dat we er nooit meer mee zouden ophouden. Daar ik toevallig naast de chauffeur van de bus naar de stad zat, vertelde ik hem mijn grap over de 'versleten' overhemden. Ik dacht dat hij van zijn zitplaats zou rollen. Ook op het kantoor hebben ze er behoorlijk om moeten lachen.

 

26 mei. Bracht de overhemden ter reparatie naar Trillip en zei tegen hem: 'Ik verslijt deze voor versleten.' Hij zei, zonder een glimlach: 'Ze staan op het punt door te slijten meneer.' Sommige mensen schijnen totaal verstoken te zijn van gevoel voor humor.' Uit Dagboek van een onbenul van George en Weedon Grossmith

'Omdat men de heiligheid van God niet langer erkende, werd ook de heiligheid van het menselijk leven met voeten getreden.' De paus in de Keulse synagoge (Duitsland)

Aanklacht 1 - Hij is verantwoordelijk voor 11 september: onschuldig.
Aanklacht 2 - Hij is de leider van Al Qaida: onschuldig.
Aanklacht 3 - Hij is een terrorist: schuldig.

 

Aanklacht 1 - De Paus discrimineert vrouwen en homosexuelen.
Aanklacht 2 - De Paus is verantwoordelijk voor miljoenen aids-doden.
Aanklacht 3 - De Paus legitimeert antisemitisme.  Kijk direct naar de uitzending als u het nog niet wilt weten (op website staat het juryoordeel vermeld)

 

 Advocaat van de duivel (AVRO) & Use condoms (opmerkelijke campagne)

'Amen' is als de button 'verzenden' bij e-mail.

 

 

 

 

 

Een psychose in cinema levert aangrijpend drama op. Zou je denken. Niet in de virtuoze romantische komedie I'm a cyborg but that's OK. Een aaibaar ananorectisch Aziaatje is ervan overtuigd dat ze een cyborg is. Geneest ze pas als ze erachter komt dat ze geen cyborg is of als haar binnenwereld strookt met de buitenwereld en een metgezel in het gesticht haar helpt met een door hem gefrabriceerde Rice Megatron te plaatsen waardoor ze rijst kan eten zonder dood te gaan? ZIEN? (Scene begint meteen, want specifiek gelinkt via de site die ik zonet hierboven prijs gaf)

Wederom is S. Montag (Henk Hofland) verhuisd, want NRC is met een weekblad begonnen: 'Ik weet niet waarheen, want in de stad waar ik nu ben kan ik deze krant niet kopen.'

 

The sky is falling van Robin Williams (niet de acteur!)

 

Behandelde ik eerder dakloze honden in metro's, hier zwerfkinderen (uit Slumdog Millionaire) die een centje proberen te verdienen in de trein...

 

 

 

 

 

''Mijn dankbaarheid jegens de poëzie in het algemeen is niet zeer groot. Dat ligt minder aan de poëzie dan aan den woordenzwendel, waarmee men haar placht en pleegt te omgeven. Er is in Nederland zooveel getheoretiseerd over het schoon van verzen, dat men zich als redelijk mensch wel moet afvragen, welke grond er kan zijn voor al die theorie, als toch (volgens de theoretiseerenden zelf!) onze poëzie zoo phaenomenaal in bloei is geweest dat zij wel voor zich zelf zou kunnen spreken. Men begrijpe mij wel: ik loochen dien bloei allerminst, maar ik sta er eenigszins plantaardig tegenover; de vele verheven commentaren over het ‘wezen’ en de ‘magie’ der dichtkunst heb ik voor mij niet noodig om aan een bloeiperiode te gelooven, evenmin als ik daaraan behoefte heb tegenover het thans weder alom ontluikende speenkruid.

 

De wijze, waarop men een gedicht opneemt, is in veel opzichten meer verwant aan het zien van schilderijen dan aan het lezen van boeken. Men leest eigenlijk geen vers; men leest het hoogstens over; daarna behoort het in ons gevloeid te zijn als een geheel en voor ons te staan als een beeld.

 

Wij zijn doorgaans weinig eerlijk tegenover onszelf, wanneer wij over het lezen van poëzie spreken. Niemand durft ronduit een beschrijving te geven van de wijze, waarop hij die poëzie eigenlijk geniet. Men kan echter onmogelijk poëzie lezen, zooals men een roman of een essay leest; daartegen verzet zich het ‘bezwerende’ karakter van het gedicht (ik denk nu aan het korte gedicht, dat volgens Poe de eenig-mogelijke vorm van poëzie is), daartegen verzet zich ook de afgeronde vorm, die met de continuïteit van het romanproza en het essayistisch betoog maar betrekkelijk weinig uitstaande heeft. De wijze, waarop men een gedicht opneemt, is in veel opzichten meer verwant aan het zien van schilderijen dan aan het lezen van boeken. Men leest eigenlijk geen vers; men leest het hoogstens over; daarna behoort het in ons gevloeid te zijn als een geheel en voor ons te staan als een beeld.

 

Alle poëzie, die poëtisch effect heeft, is een verbinding van (meestal niet overheerschende) logische gedachtencombinaties met den toets van het op één moment aansprekende beeld. Bijna had ik gezegd: anders is zij geen poëzie, maar de herinnering aan de stoute beweringen van de zendelingen der ‘poésie pure’, doet mij nog juist bijtijds zwijgen. Ik geef deze observatie dus niet als een recept, maar als een persoonlijken indruk.

PIM FORTUYN OVER DE ZORG:
''Nog steeds is deze sector, in weerwil van alle mooie praatjes, volledig aanbodsbepaald en aanbodsgestructureerd in plaats van vraagbepaald en vraaggestructureerd. De patiënt, of klant, bestaat alleen in de pr-praatjes. In de praktijk van alledag heeft hij weinig meer in te brengen dan lege briefjes. Hij heeft feitelijk geen andere keuze dan hetgeen hem door dit volstrekt verklonterde monopolie wordt aangeboden. Zelfs zijn verzekeraar treedt niet op als zijn belangenbehartiger.

 

Toen ik een paar jaar terug vanwege een schedelbasisfractuur na een ongelukkige val plotseling moest worden opgenomen, kreeg ik derdeklas verzorging in een smerig ziekenhuis. Ik betaal een eersteklas premie plus, plus, plus! Ik bracht mijn verzekeraar daarvan op de hoogte en drong er bij hem op aan het ziekenhuis slechts een derdeklas vergoeding te geven. Zo gaat dat echter niet. Mijn verzekeraar betaalde het ziekenhuis gewoon een eersteklas vergoeding en vroeg zich telefonisch af waar ik mij wel mee dacht te bemoeien. Zij maken de afspraken met het ziekenhuis en ik sta daar als betalende cliënt simpelweg buiten. Het ziekenhuis was ook niet aan te spreken op een eersteldas verpleging, dat bepaalde het zelf. Ik was niet ziek genoeg om een eigen kamer te krijgen, die ging naar een derdeklas verzekerde patiënt die deze kamer naar het oordeel van de zorgmanager (het woord alleen al) meer nodig had dan ik. Het is als bij een all risk-autoverzekering, waarbij de verzekeraar uw total loss gereden en duur verzekerde Jaguar vervangt door een Fiat Uno en zegt: Klaar is Kees.''

 

PIM FORTUYN OVER HET ONDERWIJS:
''Ten slotte bedachten de onderwijsvernieuwers en talloze kundes dat een school grootschalig dient te zijn. Immers, alleen dan zou men per school zich allerhande kundes kunnen veroorloven, want daarvoor is een bepaalde schaal nodig. Dat men die kundes gewoon naar de scholen toe zou kunnen laten komen, als dat zo nodig moet, kwam in de hoofden niet op. En voorts zou het allemaal veel efficiënter, beter en bovenal goedkoper worden. (Hollandser kan het niet: voor een dubbeltje op de eerste rang.) Dat door deze schaalvergroting een enorme en kostbare bureaucratie van regelaars en vergaderaars ontstond die de onderwijsgevenden opzadelden met allerhande nutteloze kennis (veel weten over niks) en met een overvloed aan administratieve taken (meten is tenslotte weten) en die daardoor de leraren afhielden van hun eigenlijke werk (het geven van onderwijs), waardoor de arbeidsproductiviteit van leraren schrikbarend daalde, dat alles werd eenvoudigweg over het hoofd gezien. En nog hebben ze de grootste moeite om toe te geven dat het uitgedraaid is op een regelrechte ramp.

 

Een ‘school’, van basisschool tot faculteit in wo en hbo, hoort niet veel meer dan 600 leerlingen te tellen. Alleen dan is het mogelijk een gemeenschap te vormen van leerlingen, leraren en ondersteunend personeel. Een gemeenschap met collectief beleefde normen en waarden en met een eigen cultuur en kleur. Onderwijs is immers niet, zoals zoveel van die onderwijstechnocraten denken, kennisoverdracht, maar vorming en nog eens vorming en het vehikel daartoe is onder meer kennisoverdracht, zoals een bloeiend schoolverenigingsleven dat ook is!''

 

''Afgerekend wordt er echter zelden en een herschikking van middelen vindt al helemaal nooit plaats. Is er een nieuw aandachtspunt of een nieuwe taak, dan begint men met moord en brand te schreeuwen en te roepen om meer personeel en natuurlijk om heel veel meer geld. Het komt niet in de hoofden op dat je dat pas met recht kunt doen op het moment dat je uitstekende producten aflevert tegen de laagst mogelijke prijs. Pas dan heb je recht van spreken en is de burger ook bereid om de portemonnee te trekken.

 

Administreren en innen kunnen onze juten echter uitstekend. Zij het dat de typevaardigheid op het toetsenbord van de pc maar al te vaak niet verder reikt dan twee vingers en dat natuurlijk niet te vlug. Ik kan sneller typen dan God kan lezen, bij de gemiddelde politiefunctionaris hoef je daar niet om te komen, zoals er ook heel weinig is gestandaardiseerd in de software van de politiecomputers en al helemaal niet op bovenregionaal niveau. Zo kan het gebeuren dat de software van alle 25 politieregio's verschillend is en daardoor gebrekkig omdat de diverse systemen niet met elkaar kunnen communiceren. Probleem is dat misdadigers zich niet wensen te houden aan de afbakening van politieregio's en de grenzen daarvan overschrijden dat het een lieve lust heeft. Honderden automatiseringsmiljoenen verder - ja, ja opmaken kunnen ze bij de politie en de softwareleveranciers spinnen er als uiterst tevreden, dikke, volgevreten katers garen bij en gelijk hebben deze ondernemers (moet je de kat maar niet op het spek binden!) - komen ze daar in de Raad van Hoofdcommissarissen na jaren ook achter, dat dit een beetje onhandig is.

 

(...) Ter illustratie nog enkele anekdotes over de administratieve vaardigheden van onze politie. Die zeggen meer dan welke abstracte verhandeling dan ook. In het hele land is de politie erg goed in het volautomatisch vaststellen, door middel van geavanceerde apparatuur, van verkeersovertredingen (snelheidsovertre-dingen, door rood rijden, enzovoort). De politie van Friesland maakt het wat dat betreft het bontst, die zet de apparatuur op plekken waar je moeilijk kunt afremmen, bijvoorbeeld direct aan het begin van een afrit van de snelweg. Levensgevaarlijk, daar sterk afremmen, naar vijftig kilometer nota bene, op een snelweg waar men zo'n honderdtwintig kilometer rijdt: op het misdadige af is. Maar ja, het int wel lekker, want ook al een paar kilometer te snel levert aardige inkomsten op voor Justitie en politie. De boetes met aangehechte overmakingscheque rollen zonder mankeren volautomatisch op onze deurmatten.

 

De parkeerpolitie is even goed in het binnenhengelen van veel geld. Men hoeft maar een minuut te lang te staan of het is raak, negentig gulden, zonder pardon. Dat heet echter geen boete, maar parkeerbelasting. Je moet op een dergelijk eufemisme maar komen. Juristen natuurlijk! Wie anders? Met het binnenhalen van de centen van de overtredende burgers, inclusief te halen opgelegde targets van gemeentebestuur en minister van Justitie, zit het wel snor. In Amsterdam halen de parkeerbeambten overigens de parkeermeters ten eigen bate leeg. Ten minste zeven miljoen gulden belastinggeld is op die manier verdwenen.''

 

 

Even verderop in het programma Kunststof (Radio 1) zegt ze: 'Wij vertellen je  hoe je de dingen moet zien, hoe iets verder gaat en uiteindelijk kun je zelf bedenken hoe je het moet zien en wat je ervan vindt.' Gelukkig maar! Titia Ketelaar is de nieuwe chef van NRC.NEXT. Vierendertig jaartjes jong maar te vergelijken met een ouwe journalist met dat verschil dat ze niet uitziet naar haar pensioen, maar daar nog met frisse moed voor werkt. Ze ziet de digitalisering van de media weliswaar niet met lede ogen aan, desalniettemin eist ze een goeie toekomst voor haarzelf en hoopt zij dat lezers willen betalen voor een online krant.

 

Het toontje van Titania bevalt mij niet. Het is precies dezelfde arrogantie van de ouderwetse journalist maar dan in een modern jasje. Echt lekker voelt zo'n meid van de 2.0-wereld zich er natuurlijk niet bij. Hierdoor verwoordt ze de aloude filosofie van een kwaliteitskrant op een knullige manier. Ze weet niet eens duidelijk te maken wat de specifieke kwaliteit is van NRC.NEXT!  

 

Titia Ketelaar: 'Misschien gaan we daar (de column van Aaf) in de toekomst inderdaad geld voor vragen. Daar heb ik nog niet zo over nagedacht. Het is meer het pakket van informatie dat wij bieden. Dat je voor alle stukken betaald. Als journalist vind ik het vreselijk dat je voor afzonderlijke stukken betaald, want het mooie van een krant of een weblog is dat je mensen ook confronteert met dingen waarvan ze niet wisten dat ze het wilden weten. Ze lezen Aaf, maar daarnaast staat een nieuwsbericht over... euh...van alles. Jane Goody.

 

* bladert door krant *

 

'Opeens bedenk ik mij Jane Goody, die stond wel op pagina 3. Heb ik het zelf helemaal niet goed gelezen. Heb je vanochtend Aaf over Bekende Nederlanders gelezen...' Jellie Brouwer: Hoeveel mensen zitten nu te stuiteren op de redactie?' Titania: 'Morgen krijg ik vreselijk op m'n kop. Dus je leest Aaf en daarnaast lees je over zelfontworpen T-shirts van Israelische soldaten die nogal confronterend waren. Daarvan wist je vanmorgen niet dat je het wilde weten, maar je hebt het gelezen en vervolgens gedacht: 'Goh wat interessant' of een mening daarover gehad of het aan iemand verteld bij de koffie-automaat.

 

 

Als mensen alleen maar zouden willen weten waar ze al in geinteresseerd in zijn, dan zul je dus nooit meer, ik bedoel: persoonlijk ben ik geinteresseerd in wat mijn straat gebeurd euh, ik kan mij voorstellen dat je dan alleen nog maar geinteresseerd bent in wat je buren aan het doen zijn. Of het vuil wel wordt opgehaald en euh, euhm, misschien dat de gemeente een nieuwe bus door je straat laat gaan, maar ik denk dat het toch ook heel belangrijk is om te weten wat er in politiek Den Haag gebeurt of in Latijns Amerika of euhm in Indonesië ofeuh...'

 

Bert Brussen: 'Ja, laat dat verdedigen van normen en waarden maar over aan Aafje Burger C. Zij weet wel wat goed en slecht is. Zij bepaalt wel hoe wij moeten denken. Aaf de gedachtenpolitieagente Corstius. Paladijn van het wit/zwart denken over wit/zwart denken. Schrijfster van het meest zouteloze dagelijkse stukje in NRC Next, de Sudokupuzzel uitgezonderd.' Brandt Corstius, Aaf Brandt Corstius, gedachtenpolitieagente?

 

Al weer een tijdje geleden dat ik een videoclip tegenkwam waarin de gezongen tekst ook in beeld komt. Ben er gek op! Vannacht was het zover, locatie TMF: Röyksopp - Happy Up Here (druk op HQ)