Irakveteraan Luitenant-kolonel Greg Bishop die zaken doet met Hollywood meldde dat Transformers 2 de meest omvangrijke samenwerking uit de geschiedenis is tussen de Amerikaanse krijgsmacht en de filmindustrie. En dat zullen we weten!

 

Een paar straaljagers die de zee in donderen nadat een vliegdekplatform in brokken uiteenvalt na de zoveelste explosie is Bay niet genoeg: rijen met straaljagers buitelen om hun as en nog voordat zij de bodem van de zee hebben bereikt krijgen Sam en Mikaela het zwaar te verduren in de woestijn: torpedo's en metalen armen en benen die vervaarlijk heen en weer zwiepen ontwijken, terwijl Leo en Agent Simmons in de muil van een opzienbarende bad robot gezogen dreigen te worden; onvoorstelbaar knap hoe trucks, auto's, hijskranen tractors of whatever transformeren in robots en hoe die tenslotte allemaal in elkaargrijpen zodat z'n powerlevel vertienvoudigd is. De sidekicktweeling wordt opgeslokt, maar plotseling een ontploffing in de keel. Ze vechten terug!

 

Iedereen vecht voortdurend voor z'n leven maar ik kan alvast verklappen dat niemand de dood vindt behalve the robots from hell. Een kinderachtig trekje van Bay is zijn mechanische geloof in de supermens (The Rock en Armageddon 'leden' er ook onder). Het neemt dit keer potsierlijke trekjes aan; de menselijkheid is ver te zoeken maar o zo nodig om te blijven boeien. Leo staat stijf van de stress en schreeuwt terecht moord en brand op de achterbank. Agent Simmons zet 'm onder stroom. Eerder bleek dat je daardoor een tijdje verlamd raakt, maar een paar seconden later rent Leo doodleuk uit de auto die gek genoeg niet meteen platgestampt wordt. Schering en inslag hoe Bay de mens als mug ondanks tientallen vliegenmeppers, electronische 'rackets', opgerolde kranten en insectenspray twee en een half uur laat zoemen. In Bays belevingswereld overleeft de mens een tsunami, aardbeving en terroristische aanslag van dichtbij tezamen binnen de tien minuten.  

 

Waar in Deel 1 het infiltreren van een radio op een militaire basis nog spannend  en komisch was, wordt Sams ouderlijke huis in Deel 2 gemold door huishoudelijke apparaten die hysterisch door elkaar heen hollen. Bay is van meet af aan grensoverschrijdend bezig. Hij smijt agressief met Het Ongelooflijke in plaats het zo af en toe langzaam te laten rollen.

 

Geen sneeuwbaleffect, maar lawines die komen en gaan. Voordat je goed en wel bestand bent tegen de kou, gewend aan de temperatuur is het voorbij. Dat is en blijft onbevredigend bij Transformers (Deel 1 had er ook al mee te kampen): je bent meer bezig met het bijhouden van al de techniek die razendsnel in- en uitklapt onder exemplarisch geratel dan het rustig laten passeren. Slowmotion en close-ups zouden me meer betrekken, perfect roterende machines blijven ongrijpbaar tot het bittere eind. Zoet smaakt het zelden. Zelfs dat aandoenlijke ijscokarretje die twee robots herbergt: ik kan je niet navertellen hoe die twee zich nou splitsen en verenigen.

 

Leo staat perplex als een sexy studente een Decepticon blijkt te zijn die z'n medestudent en kamergenoot Sam belangrijke gegevens afhandig wil maken. Leo's paniekerige instelling is noodzaak bij zoveel stoicijnse overdaad al is het wat overdreven. Doodsangst op de gezichten van verzetshelden en passanten: totaal afwezig. Zo'n onderonsje a la Sigourney Weaver en dat buitenaardse wezen is tijdverspilling. De makers van Transformers 2 doen aan redeloze kapitaalvernieting. Confrontatie op confrontatie. Geen kat en muisspel, maar zoveel mogelijk katten en muizen die elkaar het leven zuur maken in 1 kooitje.   

 

 

Hemeltergend als Sam en Mikaela in de bieb hun relatie bespreken tussen de rekken vol boeken die weldra met veel uiterlijk vertoon neerstorten. De boeken vliegen om hun oren, terwijl Mikaela zeurt over een buitenechtelijke zoen! Hier wordt de indruk gewekt dat ze hebben leren leven met die oorlog tussen de Autobots en Decepticons.

 

Business as usual. Nou ik kan er maar niet aan wennen.

 

Bumblebee is de gele sportauto van Sam die begint te huilen bij het afscheid (Sam gaat studeren). Liters water (of anti-vries) stromen uit zijn ogen. Geen benzine Bay? Geen grap dus dat Bumblebee zo bang is om zinloos te gaan roesten in die garage dat hij - na de benzinetranen - van arremoede een sigaretje opsteekt van de stress en de boel pardoes in de hens vliegt als hij het lucifertje weggooit. Dit soort potentiele details ontbreken geheel en al. Waarom allemaal zo grof, en geen verfijning vroeg ik mij voortdurend af. Had daar nou ook wat centjes in gestoken

 

Leukste grapje: een oud vliegtuig wordt tot leven gewekt (vraag me niet naar het hoe en waarom) en na de transformatie met een stokje in de hand klaagt hij over de ouderdom om wat later kwiek de tegenstander te vermorzelen. Okay, een glimlach waard. Het personage dat mij het meest bijbleef.

 

Bumblebee rook al onraad toen die sexy studente naast Sam zat. Hij spoot haar gezicht vol met een goor goedje en liet de achterbank keihard naar beneden kletteren waardoor ze haar hoofd stootte. Zo hard dat het aandoenlijke gestuntel van Sam wantrouwen oproept: 'oei, oeps, ai'. De mens is onsterfelijk. Dat wantrouwen is het virus dat om zich heengrijpt in deze film: relaties met mensen en machines zijn eender, ze zijn niet meer te onderscheiden in Transformers: een robot in een mensenjasje, een mens in een robotjasje. Nogmaals: weinig menselijkheid in Transformers. De doodsteek, dat kost sterren.

 

 

Ronkend technisch vernuft onder leiding van Bay als opperbevelhebber van een leger dat uit is op miljardenschade. Als de Decepticons preken over de aanstaande apocalypse is de film impotent, maar zodra de apocalypse te zien en te beleven is, is de film potenter dan potent. Niet voor niets staat Michael Bay bekend als een regisseur met een hoog testosterongehalte. Typerende scene: twee parende hondjes in een speciaal voor hen gemaakt tuinhuisje met trappetje schrikken zich een ongeluk en vluchten: een raket! (vandaar het trappetje, want een tuinhuisje dat naar beneden flikkert is visueel aantrekkelijker dan een tuinhuisje dat op de grond staat).

 

Alle Transformers hebben geen krasje, geen deukje, glanzen spiksplinternieuw als ze hun debuut danwel comeback maken en sloven zich speciaal voor ons uit: krassen en deuken deren niet. Pas totall loss kunnen ze zeggen: 'ik heb het maximale uit mijn leven gehaald wat erinzat.'

 

Waarom Sam een relatie heeft met Mikaela en vice versa ontging mij volkomen. Hun identiteit staat of valt bij de aanwezigheid van special effects. Zonder direct gevaar is dit duo slaapverwekkend. Bay heeft namelijk geen greintje gevoel voor treffende interactie tussen mensen. Op het puberale af. Alleen de kinderen in de bios lachten erom. Ter illustratie: Moeder bezoekt Sam en geeft hem een zakje hashbrownie met het wietlogo waarvan zij denkt dat het biologisch verantwoord voedsel is: ze eet het op en raakt stoned! Sam schaamt zich rot.Tot overmaat van ramp heeft mama het over zijn vriend Bumblebee die werkeloos in de garage staat. 'Nee hoor, mijn moeder is een beetje gek. Een auto als vriend. Hoe verzin je het?' legt hij de omstanders uit. Bay wrijft zich al in de handen: straks die hele universteit met de grond gelijk maken!

 

Waarom Mikaela (Megan Fox voor wie dat nog niet wist, staat steevast op lijstjes van 'Most Sexy Women of the World' ) niet geneukt wordt in Bumblabee die haar kan helpen tot een spetterend hoogtepunt (carmasutra) is spijtig als je je dan toch zo te buiten gaat aan pornografisch geweld waar luidruchtig klaargekomen wordt, sprake is van meervoudige orgasmen. Transformers is echter FHM, geen Playboy. Want voor twaalf jaar en ouder.

 

Mikaela moet huilen als Sam dood dreigt te gaan - kan zo meedingen aan een nominatie voor de meest misplaatste emotie, hem plat laten stampen en je eigen hachie redden had mij uit mijn stoel doen opveren). Scenes waarin het aktiegeweld stopt of zonder geluid tot de achtergrond is verbannen ten faveure van het sentiment en daarna weer in volle hevigheid losbarsten als ware het een wapenstilstand tijdens kerst waarbij de vijanden elkaar met rust laten i.p.v. te vermoorden, blijken aan populariteit te winnen, tijdens een hartstochtelijke tongzoen die moed geeft om de strijd aan te gaan of te vervolgen krijgt niemand een kogel door de kop. Dit terzijde.

 

 

In de introductie zie je Mikaela in een kort spijkerbroekje haar motor repareren. Haar huid glanst. Niet omdat ze echt een motor repareert. In welke scene zij ook speelt: het is een en al pose. Ze zit op de motor vanwege haar mooie lichaam en dan is het filmisch mooier dat het glanst van het zweet in de zon. Het verkleedpartijtje in de tuin om Sam te verrassen is pijnlijk. Je gelooft niet dat zij Sam het hoofd op hol wil brengen, wel dat zij (nou ja Bay) ons kijkers het hoofd op hol wil brengen. Laat ik het erop houden dat daar voor mij meer voor nodig is. Bay is een movieshopper pur sang: hij maakt alles mooier dan het is. De zwoele oogopslagen en het pronte lippen tuiten van uitsluitend playboymodellen op de campus geeft weer dat Bay alleen de puber serieus neemt en/of dat hij zelf nog in het puberstadium is blijven hangen.

 

'Als de Decepticons preken over de aanstaande apocalypse is de film impotent, maar zodra de apocalypse te zien en te beleven is, is de film potenter dan potent.'

 

Bij de interactie tussen de machines zelf haal je ook je schouders op. Wie wie slaat en waar; je wordt er geen seconde wijs uit. In de interactie tussen machines en mensen echter is Bay enorm ambitieus. En die ambities maakt hij met veel aplomb waar. Dat de machines overacteren is ze makkelijk vergeven, maar dat de mensen dat ook doen is onvergeeflijk.

 

De apotheose vindt plaats in Egypte. Een teleurstelling, want ik heb een voorliefde voor machines die metropolen slopen, midden in de mensenwereld staan (In een trailer voordat Transformers 2 begon zag je de eifeltoren naar beneden vallen. 'Soooo' zei mijn metgezel. Ik dacht het. Noem het cliche, maar ik heb liever dat New York of LA eraangaat dan piramides en bergen. Ongetwijfeld gekozen vanwege het panorama waardoor het aktiegeweld ruim baan heeft).

 

Het Amerikaanse leger dat voor volk en vaderland de eer verdedigde deed mij zuchtend verlangen naar de aftiteling. De schroothoop torenhoog. Rijp voor de sloop. Kon mij er haast niet meer toe zetten om mij in allerlei bochten te wringen, naar boven te klauteren om te bekijken hoe zich daarachter nog een paar schroothopen van gelijke of nog hogere lengte opstapelden. Toch deed ik het, want toen ik even mijn ogen dichtdeed begreep ik dat er zoveel aan de hand was dat ik het niet mocht missen.  

Twee sterren van de zes is misschien erg gierig maar met een budget van 302 miljoen dollar zo veel lekker uitziende eyecandy produceren met zo'n vieze nasmaak is ronduit schandalig en misselijkmakend. Een film waarin wederom de spectaculaire special effects niet in dienst staan van het verhaal, niet ter eer en meerdere glorie van de hoofdpersonages die onfortuinlijk verdoemd zijn tot figuranten die geen indruk achterlaten, laat staan een goede indruk. De machines doen dat wel. Als u hiervan genoot in Deel 1 - wat ik deed - dan valt er een heleboel meer te genieten in Deel 2. Een avondje met deze Zomerse Blockbuster raad ik u niet af. Integendeel. Maar na de overdosis kunt u op de kater rekenen, niet nadat u de bioscoop uitloopt maar nog tijdens de film zelf!  

 

EXTRA: Liefde op het eerste gezicht, maar hij/zij werkt in een ander gebouw!

 

EN: Zwemmen met Eric Zener (schilderijen)

 

De Slideshow & Wachten op de bus in Londen was nog nooit zo leuk! & Use the Public Place 40: Mentalgassi

 

EXTRA: Chewing in Venice 

Drama: 'O nee. Geen regels!'

Turtle: 'Zeg maar af.'

Eric: 'Dat ga ik doen.'

Drama: 'Een triootje met regels is een nachtmerrie.'

Eric: 'Waarom vertel ik dit ook. Het is iets tussen mij en m'n vriendin.'

Drama: 'Nee tussen jou, je vriendin en een volslagen vreemde.'

Turtle: 'Je beste vrienden kunnen je misschien advies geven.'

Eric: 'Het enige triootje van jullie was met elkaar. Ik hoef geen advies.'

Turtle: 'Vince, praat met hem.'

Vince: 'Je mag niet met Tori neuken.'

Eric: 'Hoe wist je dat?'

Vince: 'Goede gok.'

 

EXTRA: Onweerstaanbaar slipje uit Entourage (Seizoen 4)

                               

 

                             

 

                             

 

                             

 

                              Uit: Entourage

 

EXTRA: Net uit bed & Crying Men & Asian Poses

 

Korte film: Ce N'est Pas Ma Maison

 

 

EXTRA: The Killers - Dusty Fairytale

'De zorg om te overleven. Er gaan stemmen op die zeggen dat de mensheid van het ene op het andere moment zou kunnen ophouden te bestaan. De nieuwe categorie van het verhevene is de catastrofe geworden. Vanaf de jaren zeventig werd daarover gemediteerd in de massacultuur in de vorm van het toen nieuwe genre van de rampenfilm. Tot op de dag van vandaag een populair genre. Er waren vijf basisscenario’s voor een plotseling einde van het leven op aarde: een epidemie, een tsunami, ijs, een meteoor of een atoomoorlog.

Horror is het verhevene voor het volk. De massacultuur heeft de catastrofe tot een vorm van ontspanning gemaakt. Dreiging maakt deel uit van het amusement en waarschuwingen zijn een deel van de show. De moderne mens heeft de ervaring van het verhevene van de ethiek naar de esthetiek verschoven. Mensen raakten ervan overtuigd dat ze de schrik onbeschadigd konden overleven. Nu wordt de westerse wereld onvoorbereid getroffen door de terugkeer van het verhevene in de vorm van een ethische imperatief: “Je moet zelf iets doen.'

De mensen oefenen zich niet in het sterven, is dat het probleem?
'Ze oefenen zich wel in het sterven, dat is het probleem niet. Maar ze oefenen zich niet in het eenzame sterven. Ze oefenen zich in het sterven en masse. De enkeling moet voor zichzelf de ars moriendi leren, maar dat gebeurt niet in de cultuur van de catastrofe. Daar danst men met zijn allen op de rand van de vulkaan tot enkele minuten van tevoren.' Peter Sloterdijk in VN

 

 

Spinello Gallery  & Quint Gallery & Kunstzinnig liggen (2)

 

EXTRA: High Line Chalk Shoes

Ze legt het zelf uit in de beginselverklaring: 'I have pledged to wear one dress for one year as an exercise in sustainable fashion. Here’s how it works: There are 7 identical dresses, one for each day of the week. Every day I will reinvent the dress with layers, accessories and all kinds of accouterments, the majority of which will be vintage, hand-made, or hand-me-down goodies. Think of it as wearing a daily uniform with enough creative license to make it look like I just crawled out of the Marquis de Sade's boudoir.'

 

Ladyguin: 'Toch is 't ook wel een raar/bijzonder/intrigerend fenomeen dat je zo op je kleding wordt beoordeeld maar goed, zoals al gezegd... je probeert er iets mee te vertellen over jezelf. Een heel bleu meisje in een supersexy latexlegging of bijvoorbeeld een superextravert type in grijze muizenkleding zou vreemd zijn. ik denk dat je je dan van binnen diep ongelukkig moet voelen...Toch? Of op z'n minst opgelaten.'

Comeback: 'Ik denk overigens dat het ook kan zijn dat je je door kleding kunt voelen wie je wilt zijn. Dus al ben je verlegen; een sexy outfitje kan je minder verlegen maken, extraverter. Je legt de lat hoger door iets korts en bloots te dragen en hierdoor voel je je ook verplicht om het daarbijbehorende gedrag te vertonen. Je hoort toneelspelers weleens zeggen dat ze op het podium meer zichzelf kunnen zijn dan daarbuiten.'

 

Bela Borsodi voor Yalook / Zijn Flickrpagina

 

Leandro Erlich & Carrousel (video)

 

The changing face of everday design  &  Echt, net echt of bijna namaak (NRC-artikel)

 

 

 

'Hij voerde de beste campagne van allemaal. Hij liet Hans van Baalen zo zweten dat die nu vijf kilo kwijt is.' Geert Wilders prijst Europese lijsttrekker Barry Madlener op pvv.nl)

 

'Het is vanavond D-day. Vandaag zijn ons PVV'ers gearriveerd op het strand, klaar om te strijden. Klaar om het linkse cordon sanitaire te doorbreken.' Geert Wilders in zijn toespraak

'Wilders geldt in Den Haag als een knappe debater. Volgens de wetten van de retorica valt daarop genoeg af te dingen. Pechtold, Halsema en Rutte zijn veel beter. Maar zij missen Wilders' rücksichtlose brutaliteit. Het zijn brave judoka's, die het volgens de regels opnemen tegen een freefighter voor wie alles is toegestaan. Terwijl ze nog bezig zijn met de voorbereiding van een fraaie combinatie, heeft Wilders hen al met een vinger in hun oog geprikt en tussen de benen geschopt. Wilders gaat voor de zege, niet voor de schoonheidsprijs. Als hij daarvoor moet liegen, liegt hij. Als hij daarvoor de onderbruik moet kietelen, doet hij dat. En als hij de zwaktste opponent moet vernederen om te gloriëren, zal hij het niet laten.' Bert Wagendorp in zijn VK-column

 

'Bevallen is zo'n fysiologisch proces, misschien kun je daar niet voor oefenen.' Onderzoeker Malin Bergström in de Volkskrant over de pufcursus die weinig effect zou sorteren op het moment suprême

 

'Slaan vermoeit, dus gaan we over op martelen.' Een voormalige beul legt zijn methoden uit. je kunt werken met hete staven en sigarettenpeuken, je kunt mensen urenlang ophangen met zware stenen aan het lichaam, maar niets is zo effectief als water. 'Je bindt het slachtoffer vast op een lange bank met het gezicht naar boven en dan doe je een doek over zin gezicht waardoor je water giet waardoor de persoon moet blijven drinken. De buik komt vol met water te staan - je blaast de buik op.' Wanneer de buik op knappen staat, sla of trap je het water er weer uit, en begin je opnieuw. 'Als het gezicht bleek is, zoals het gezicht van een stervende, dan moet je stoppen.' Aan een dode heb je immers niets, die vertelt niks meer.' Geert Mak in zijn NRC-column

'Wat kopt hij hoog! Is daar een trampoline verborgen en weet alleen hij dat?' Commentator Frank Snoeks tijdens de Championleague-finale Manchester United - Barcelona

 

'Elvis Presley bracht ooit een album uit getiteld 50.000.000 Elvis Fans Can’t Be Wrong – dat kon hij zich nu eenmaal permitteren. De aanmerkelijk minder populaire zanger Phil Ochs (1940-1976) reageerde daar later op door zijn album Greatest Hits, dat overigens bestond uit nieuwe nummers, te voorzien van de ironische ondertitel 50 Phil Ochs Fans Can’t Be Wrong. Bij leven was Ochs al bijna vergeten, al noemde Bob Dylan hem vaak in interviews. Op een bepaalde manier paste die gang van zaken ook goed bij Ochs’ vergeefse protestmuziek. Thomas Verbogt is uiteraard geen Ochs. Maar toch typeert bovenstaande ware anekdotiek de schrijver-zonder-poeha Verbogt – relativerend, flegmatisch en ironisch – treffender dan de goedbedoelde aanprijzingen van zijn succesvoller collega’s. Zo’n grap van Ochs met Elvis’ titel (en met zichzelf) had uit Verbogts koker kunnen komen.' Jeroen Vullings over Thomas Verbogt in Vrij Nederland

 

'Vertel in een zin wat geluk is, daar word ik onrustig van.' Thomas Verbogt in Kunststof (Radio 1)

 

'Mannen zeggen niet tegen elkaar: 'Ik hou van jou.' maar 'goed dat we van elkaar houden'.' Thomas Verbogt in Kunststof

'Nederland was neutraal, 'zoals u weet' (dat zegt Maarten vaak, waar Bomans meestal 'nietwaar?' bezigde) Daarop volgt een stilte, de unieke humor is in aantocht: '...dat heeft ons in mei 1940 niet zo verschikkelijk veel geholpen, maar...' En pauze. Mogen wij schuddebuiken.

'Vijftig miljoen doden,' zegt Van Rossem, en hij pauzeert, '...het kunnen er ook zestig geweest zijn.' Ik beluisterde de aanzet tot een grinnik, tijdig gesmoord. Al die oorlogsfeiten zitten Van Rossem en zijn publiek hoorbaar in de weg. Het college wil een conference worden. Nog twee eenmalige glossy's, schat ik, dan is het zo ver.' Arjan Peters in zijn VK-column

 

 

'Omdat ze aan kleine kinderen komen.'

'En u hebt ook kinderen?' vroeg ik.

'Drie,' antwoordde hij dan.

'Bij hoeveel moeders?'

'Drie' zei hij.

'En hebt u nog contact met uw kinderen?'

'Nee,' zei hij.

'Waarom niet?'

'Omdat de nieuwe vrienden van hun moeders dat niet willen.'

'En waarschijnlijk zullen de moeders van uw kinderen de komende jaren meer dan één vriend hebben?'

Ja, zei hij dan.

'En hoe zal één, of meer dan één, van die vrienden uw kinderen behandelen?'

 

Het punt was gemaakt. Hoewel hij maar weinig onderwijs had genoten, was de gevangene heel goed in staat om volledig te begrijpen wat zijn antwoord betekende (...) Het feit dat de gevangene toegaf dat hij de situatie had geschapen waarin de kinderen vermoedelijk fysiek zouden worden mishandeld of seksueel zouden worden misbruikt, of allebei, en dat die bekenten aan hem was onttrokken door uiterst simpele vragen die hij zelf beantwoordde, met maar weinig aansporing en zonder dat er nieuwe informatie werd gegeven, bracht hem op de gedachte dat hij medeplichtig was aan het soort misdrijven waarvan hij de plegers nu op buitengerechterlijke wijze wilde straffen.' Uit: Leve het vooroordeel! van Theodore Dalrymple

 

Bijvoorbeeld: Ik zeg weleens dat niet god de mens heeft geschapen, maar de mens god als antwoord op de vraag: 'waar komen we vandaan?' Zo kunnen die mensen weer rustig verder leven, en zijn hun vragen beantwoord. Daarop antwoorden de gelovigen dat ik juist god ontken om mijn leven te versimpelen. Zodat ik mijzelf geen vragen meer hoef te stellen over hoe ik moet leven volgens god.'

 

Onlangs las ik het boek Ik geloof niet in atheïsten van Chris Hedges. Een christen ja, maar hij beroept zich nergens op het woord van God: 'De vraag is niet of God bestaat. De vraag is of we stilstaan bij of volstrekt onverschillig staan tegenover het transcendente, datgene wat niet gemeten of gekwantificeerd kan worden, datgene wat buiten het bereik van de rationele deductie ligt. We komen dat aspect van het bestaan allemaal tegen, in liefde, schoonheid, vervreemding, eenzaamheid, lijden, in het goede en het kwade, en in de realiteit van de dood. 

 

 

(...) Religie is onze eindige, gebrekkige en onvolmaakte uitdrukking van het oneindige. De ervaring van het transcendente - de worsteling om het oneindige te verkennen - hoeft niet te worden toegeschreven aan een extern wezen dat God wordt genoemd. Zoals Karen Armstrong en anderen hebben laten zien, kan het geloof in een persoonlijke God in feite zelfs anti-religieus zijn. Maar de religieuze impuls komt tegemoet aan iets wat even concreet is als het verwerven van wetenschappelijke of historische kennis, namelijk aan de menselijke hang naar het sacrale.

 

(...) Wat zijn wij? Waarom zijn wij hier? Worden we geacht iets te doen, en zo ja, wat? Wat betekent het allemaal? Wetenschap en rede kunnen deze vragen weliswaar verhelderen, maar nooit definitief beantwoorden. Die hang naar het sacrale, zet mensen ertoe aan mythen en verhalen te creeeren die vertellen wie ze zijn, waar ze vandaan komen en wat hun plaats in de kosmos is. Mythologie is geen primitieve wetenschappelijke theorie die in het industrietijdperk kan worden afgedankt. We geven allemaal voedsel aan het vuur van symbolische mythische vertellingen, over onze natie, onze tijd en onszelf, om betekenis, samenhang en zin aan ons leven te geven. Het wordt pas gevaarlijk wanneer de mythen die we over onszelf vertellen ons begiftigen met goddelijke macht, wanneer we geloven dat het aan ons is om zelf het lot van de mensheid te bepalen en te sturen, want dan zijn we eropuit goden te worden.'

 

 

Chris Hedges pleit ervoor dat wij mensen ons bewust moeten zijn van de zonde, het kwaad dat en de onvolmaaktheid die in ons is. Ook als je een atheist bent, is het uit den bozen om de illusie te koesteren dat de materiële vooruitgang van wetenschap en techniek gelijk staat aan een intrinsieke morele verbetering van onze soort. Een atheist die accepteert dat de menselijke natuur onverbeterlijk en gebrekkig is en dat het universum moreel neutraal is, die niet denkt dat de wereld door mensen kan worden vervolmaakt, die zich niet overgeeft aan culturele arrogantie en gevoelens van superioriteit, die het gewelddadige imperialistische beleid dat in het Midden-Oosten wordt gevoerd verwerpt, getuigt van intellectuele eerlijkheid. Zo'n atheist houdt misschien niet van het woord 'zonde', maar accepteert de realiteit ervan.

 

Chris Hedges: 'Je van God afkeren kan geen kwaad. Heiligen hebben het eeuwenlang proberen te doen. Je van de zonde afkeren is echter rampzalig. Religieuze fundamentalisten, die geloven dat ze de wil van God kennen en ten uitvoer brengen, negeren de strikte beperkingen die ze als mens hebben. Ze doen alsof ze vrij zijn van zonde. De seculiere utopisten (Dawkins, Harris, Hitchens) van de 21e eeuw zijn ook vergeten dat ze menselijk zijn. Deze twee groepen verkondigen het absolute. Wie de dingen niet ziet zoals zij, wie niet zegt wat zij zeggen en doet zoals zij doen, verdient het slechts te worden uitgeroeid.'

 

Kort samengevat gaat Ik geloof niet in atheïsten niet over het vredevol samenbrengen van religie en wetenschap, maar dat je niet religieus en wetenschappelijk moet doorslaan. Het geloof dat rationele en meetbare disciplines zoals wetenschap kunnen worden gebruikt om de maatschappij te vervolmaken is niet minder absurd dan het geloof in magie, engelen en goddelijke interventie.

 

Chris Hedges zegt hierover: 'De strijd die in Amerika gaande is, is geen strijd tussen religie en wetenschap, het is een strijd tussen religieuze en seculiere fundamentalisten. Het is een strijd tussen twee groepen die bevangen zijn door het utopische en magische geloof dat de mensheid heer en meester is over zijn eigen lot. Dit is een van de meest wijdverbreide vormen van zelfmisleiding zoals we bij Marcel Proust kunnen lezen, maar het heeft rampzalige gevolgen. Het zet ons ertoe aan de realiteit te negeren. 'De soldaat rekent op een uitstel van oneindig lange duur voordat hij zal sneuvelen, evenzo de dief voor hij wordt gegrepen en de mensen in het algemeen voor ze moeten sterven, 'schreef Proust. 'Dat is de amulet die de individuen - en soms zelfs hele volken - beschermt, niet zozeer tegen het gevaar als wel tegen de angst ervoor, in werkelijkheid tegen het geloof in gevaar, hetgeen er in bepaalde gevallen toe leidt dat men er het hoofd aan weet te bieden zonder dapper te zijn.'

 

De kern van het vooruitgangsgeloof is volgens de Britse filosoof John Gray de gedachte 'dat menselijke waarden en doelen parallel lopen aan onze toename van kennis. De twintigste eeuw toont echt het tegendeel. De mensheid gebruikt de macht van wetenschappelijke kennis om de waarden en doelen die ze al heeft te bevestigen en te bewerkstelligen. Ze kunnen en zullen ook gebruikt worden om oorlog te voeren en de tirannie te versterken.' Ethiek en politiek gaan volgens Gray niet gelijk op met de groei van kennis - zelfs niet op de lange termijn.

 

De zwakte van het pleidooi van Hedges wordt meteen duidelijk als je de aanbeveling van Oprah Winfrey op de achterflap leest: 'Chris Hedges herinnert ons eraan dat het er in de godsdienst niet om gaat onze minachting uit te drukken voor andersdenkdenden, maar dat religie ons helpt fatsoenlijke, meelevende en ethische mensen te worden.' 

 

De nieuwe atheïsten hebben vaak een punt als het gaat om het belachelijk maken van religie. Het schande spreken over religieuze dictatuur en onderdrukking is terecht. Een ethiek gebaseerd op religie is dubieus als je daarmee politiek bedrijft. De utopie van de  atheïst gaat veelal niet verder dan 'een wereld zonder religie'  Beide utopieën zijn tot mislukken gedoemd, daar zijn het utopieen voor. Wanneer er geen zelfkritiek is en er alleen maar afgegeven wordt op een ander systeem ruik ik onraad. Je superieur wanen ten opzichte van andermans utopie en je hebt bloed aan je handen, krijgt bloed aan je handen of moet beseffen dat dit het geval is als je de uiterste consequenties van je utopie kost wat het kost wilt eerbiedigen. In die zin is de quote van Oprah misschien ook niet zo misplaatst.

 

Wat mij het meest aansprak bij Hedges is het ruimte overhouden aan de mystiek; openstaan voor verwondering en bezieling. Dat staat voor mij los van religie, iets dat er bij menig nieuwe atheist niet ingaat, bang dat hij is dat dit fundamentalistische trekjes gaat krijgen en uiteindelijk draait om die omgang met mystiek onder te brengen in religieuze ge- en verboden. Na lezing van dit boek vind ik mijn kritische houding (wat zoveel behelst als het schudden met mijn hoofd) tenopzichte van een homoseksuele collega van mij die zichzelf wel katholiek noemt, maar zich niets aantrekt van de paus, ongepast. 

 

  

Chris Hedges: 'Dawkins gaat ervan uit dat ons bestaan op toeval berust. Dat is een bewering die niet wetenschappelijk kan worden getoetst of bewezen. Op de vraag waarom mensen bestaan geeft hij als antwoord: 'We hebben de loterij gewonnen!' Wat hij handig buiten beschouwing laat is dat we miljarden en miljarden loterijen hebben gewonnen om te kunnen bestana, en nog eens biljoenen die binnen en buiten ons zonnestelsel zijn samengevallen zodat we op deze aardbol konden leven. Dawkins heeft gezegd dat hij openstaat voor de 'multiversumtheorie', die zegt dat er mogelijk wel 10 - een onvoorstelbaar aantal - andere universa bestaan. Er is geen enkele manier om dit idee te toetsen. Het is, op zijn eigen manier, een vorm van mysticisme. Als we inderdaad de loterij hebben gewonnen, zoals Dawkins beweert, dan hebben we die niet alleen hier op aarde gewonnen, maar ook in dat veelvoud van universa.

 

Ik ben het op dit punt niet per se met Dawkins oneens. Wat hij zegt is misschien waar. Maar Dawkins glijdt hiermee, zoals de meeste mensen, het domein van de mysterie binnen. Het is onmogelijk om op grond van de rede en de wetenschap een morele code te formuleren. De wetenschap houdt zich bezig met feiten, niet met waarden, en is dan ook absoluut niet in staat een basis voor moreel gedrag te genereren. (...) Het geloof is niet strijdig met wetenschappelijke waarheid, tenzij het geloof beweert een wetenschappelijke waarheid te verkondigen.

 

Daniel Dennet: 'Mijn eigen geest deinst terug voor een God die Hij of Zij is, net zoals mijn hart bloedt wanneer ik een leeuw neurotisch heen en weer zie lopen in een kleine dierentuinkooi. Ik weet het, ik weet het, die leeuw is mooi maar gevaarlijk; als je die leeuw los zou laten lopen, zou hij me doden; de veiligheid vereist dat hij in een kooi wordt gestopt. De veiligheid vereist ook dat religies in kooien worden gestopt - wanneer dat absoluut noodzakelijk is.'

 

'Maar toch blijft één grote gemene deler zichtbaar: iedereen is inwisselbaar, hoe mooi hij of zij ook is, hoe lang of kort het haar, hoe duur het ondergoed, hoe dik of dun de borsten. Als er iets is wat Rodgers toont, dan is het dat iedereen verlangt om gezien te worden, verlangt naar juist dat ene, eigen stempel. Iedereen verlangt naar een plek in de meute, maar niet als de meute.

 

En natuurlijk slaagt niemand daarin, noch in de vroege, noch in de late werken. Geen van Rodgers's modellen maken werkelijk contact met de wereld om zich heen. Iedereen leeft voor zich. God heeft allang het bijltje erbij neergegooid en de klok tikt meedogenloos door. Daarom zijn Rodgers' doeken meer dan kitscherig effectbejag, meer dan alleen maar een hoop lekkere wijven en jongens bij elkaar. Ze tonen hoe eenzaam al die jonge mannen en vrouwen zijn die slechts verlangen naar nog meer aandacht voor zichzelf. Dat schildert Rodgers op een ijselijk gladde manier.' BRON: de Volkskrant

 

 

EXTRA: 15 Eigenzinnige Lampen & Alphabet Lights & Neon Graveyard

Of ik het vol ga houden valt te betwijfelen, maar bijna elke dag surf ik over het net en kom ik van alles tegen zonder dat ik u daarover inlicht. Slechts een kleine selectie van mijn favorieten smijt ik op Comeback, het merendeel verdwijnt in de prullenbak. Halve invalshoeken, nieuwtjes waarover je de schouders ophaalt of oppervlakkig vertier schenkt mij geen voldoening. Maar wie zegt mij dat het u evenmin voldoening schenkt? U?

 

Diepgang te over op CB, er is al menigmaal over geklaagd en dat zou best weleens de reden kunnen zijn dat slechts een select - intelligent - gezelschap zich genegen voelt te reageren. Nadenken vergt nu eenmaal inspanning en wie is nu bereid om dat vrijwillig te doen zonder ervoor betaald te worden? (CB moet het overigens wel hebben van die vrijwillige, gratis denkers).

 

Ik deins er niet meer voor terug om links te bieden op onregelmatige basis die mij in de eerste instantie aardig leken, maar die in de tweede instantie toch te weinig stof tot nadenken gaven. Veel blogs doen echter niet anders en ik houd er vanaf nu ernstig rekening mee dat u niet altijd uw hersenen wilt gebruiken. Enfin: verstand op nul is nu ook mogelijk op Comeback! 

 

U begrijpt dat het voor mij ook oefenen wordt en ik in deze allereerste aflevering niet direct drastisch losga met een Yolanthe die een boekje opendoet over Jan Smit of iemand die het Wilhelmus al schetenlatend brengt. Laten we langzaam maar zeker afglijden tot een steeds lager niveau dat ons de ontspanning geeft waar wij allen recht op hebben! Let wel: zo af en toe in een hoekje. Over de gehele breedte blijft CB de kwaliteit bieden die u gewend bent.

 

Met dit sexy shot begint Lost in translation (staat ook in deze Top 7 van Underwear Moments).  Dit meisje aapt het na ware het niet dat ze kiest voor een ondoorzichtig slipje etiketjes in slipjes, ik vind het onbegrijpelijk; waarom knip je die er niet uit?)

''Ever been watching a film and thought “What this scene really needs is a balloon”? Me too. Now, for the first time, you can enjoy scenes from these 5 classic movies with exactly that.  There’s nothing wrong with a bit of tampering to improve things, as George Lucas will tell you.''

 

EXTRA: Interview met Woody Allen uit 1971 (een verademing in vergelijking met de politiek correct pratende regisseurs in persberichttaal tegenwoordig waarvan de filmmaatschappijen al bij voorbaat afstand doen als het niet in goede aarde mocht vallen). Al zijn er nu ook afwijkende regisseurs die onafhankelijk zijn en hun eigen ding - kost wat het kost - doen. Daarover misschien later meer op Comeback)

 

 

 

 

 

EXTRA: Continuiteitsfout in My Name is Earl & Meisjesachtige mannen (3): 'Cool, I'm Claire!'