Na anderhalf uur: 'Eigenlijk wil ik laveloos met jou aan tafel zitten en tot het gaatje gaan,' aldus de in een tuttig outfitje gestoken Carice met bescheiden glitter rondom haar ogen en een Hello Kitty-pleistertje om haar vinger. Ik schakelde vijf minuten later in, dus weet niet of er nog gevraagd is hoe dat zo gekomen is (ik denk van niet). Sluit niet uit dat het voor de show was.
Margriet ontfermde zich over de Spring in 't veld die traditiegetrouw charmant uiting gaf aan haar onzekerheid over het verloop van de avond (onzekerheid ziet er sexy uit bij haar, is dus hoogstwaarschijnlijk geacteerd om op afstand te houden) en al na een paar minuten dacht dat de kijker zou wegzappen: 'Je moet mij aankijken, wij hebben een gesprek.'
Het perfectionisme aan de kant. Margriet: 'Je wilt fladderen. Carice: 'Als het niet gaat zoals het gaat, soit!' De avond kan beginnen. Ze belooft ons een lach en een traan.
Muziek van Igor Stravinski die de strijd tussen het behouden van de controle en deze willen verliezen zou illustreren (het hoofdthema gisteravond, in theorie maar ook in de praktijk). Carice zal het later een paar keer met Bambi-ogen en engelachtige glimlach vragen (Margriet als onwillig Stampertje die vindt dat ze het zelf maar moet uitzoeken). Omdat de muziek per definitie gevoelens tot uitdrukking brengt die zich niet laten vertalen, hoor je nu nog niet: 'Of klink ik vaag?'
Ja je klinkt vaag! Dat geeft niks. Jammer alleen dat Margriet dan niet doorvraagt, maar rücksichtslos het volgende fragment aankondigt, het futloos samenvat alsof er alles wel zo'n beetje over is gezegd (terwijl het algemeen bleef) of onverdroten meldt: 'we komen er nog op terug'. Op een toontje waardoor je direct weet: daar komen zij niet op terug!
'Hoe moet dat kinderen en carrière. Ik vind dat ingewikkeld.' Carice is even stil en kijkt schuin omhoog: 'Volgende fragment.' Margriet: 'We komen er nog wel op.'
'Gek dat ik niks over de dood heb.' 'Je bent nog jong, maar het ouder worden zit wel in je programma: The Dick Cavett Show!'
'De momentjes waarop ze elkaar met een grote vragende glimlach aankeken waren veelbetekenend.'
Een mislukte eierkoker in Dragons' Den (rijkaards investeren in uitvindingen waarin zij geloven): 'Waarom vind ik het nou zo zielig. Die gebaren en tics als hij afgewezen wordt. Is het ontroering? Kijk 'oeh'. Hij houdt zijn hand voor zijn mond. Die handen die trillen. Hij denkt alleen maar dat er het er goed moet uitzien en luistert niet naar de jury. Afwijzing triggert je eigen afwijzing.' Margriet: 'Afwijzen of afgewezen worden, wat is erger?' Carice: 'Allebei niet leuk. Afwijzen is erger. Je kunt twijfelen als je iemand hebt afgewezen, als je bent afgewezen dan heb je er genoegen mee te nemen.'
Quasi-erotisch dromen over Paul de Leeuw
Met een zwarte hoornen bril bekeek ze de beelden van bijvoorbeeld Ricky Gervais in Extras ('De grote acteur - Sir Ian Mckellen - versus de figurant die verder wil' zo luidde de gastvrouw het fragment kernachtig in, omdat de selecteur weer eens aan het treuzelen was). Bril rustend op haar hoofd bij het beantwoorden van de wie-, wat-, wanneer- waar- en waarom-vragen van Margriet: 'Waarom maakte het niet uit dat Paul de Leeuw homoseksueel was?' Jawel, Carice had als 15-jarige quasi-erotische dromen over Paul wat niet meer inhield dan op hem afrennen en omklemmen als een aapje. 'Het gaf veiligheid.'
Simek die de psycholoog Vroon wijst op zijn onzekere lach en zich afvraagt wat hij middels die snor te verbergen had. Zijn schoonmoeder vond zijn bovenlip lijken op dat van een SS'er en omdat hij daarmee niet vergeleken wenste te worden koos hij voor een snor. 'Ze bedoelde het goed.' Simek lacht: 'Hoe kun je het goed bedoelen als je zegt dat je bovenlip op dat van een SS'er lijkt!'
'Ik word geen ander (tijdens het acteren), ik gebruik mijzelf om een ander te worden. Of klink ik vaag.' Margriet: 'We komen er wel.' Ze kwamen er niet!
Uiteindelijk wil Carice bevestiging uit haarzelf halen zoals Meryl Streep ('Ik kreeg ooit een zoen van haar en gedroeg mij als een schooljongen.'), want 'succes gaat voorbij, je gezicht gaat verzakken, borsten hangen.' Een karakter als dat van Streep is voor Carice het ideaal.
Margriet: 'Wij kregen de slappe lach toen we Laurel en Hardy zagen die de slappe lach hadden.' Dat moet zich dan buiten het zicht van de kijker hebben afgespeeld, want gelachen werd er niet of nauwelijks. Ja uit onzekerheid grijnzen, want 'intimiteit is gevaarlijk' volgens Carice. En dat bleek! 'Als iemand dichterbij komt, kan die ook weer weggaan. Dus waarom zou je dichterbij komen?' 'Dat klinkt als de liefde' vult Margriet aan. Margriet wijst haar erop dat zodra het dichtbij komt ze een accentje doet, in de derde persoon praat: 'Je praat tegen de kijker.' (Carice tegen mij: 'Wakker worden!')
Margriet echter houdt de boot net zo goed af en is zichtbaar bang de controle te verliezen. Carice vindt een boel moeilijk, maar de vinger erop leggen lukt Margriet van geen kant. Die vinger heeft ze liever onder haar kin om met een sexy en intelligente blik een veilige journalistieke vraag te stellen (steevast op momenten dat het intiem dreigt te worden) of als houvast om vragen te stellen die ze liever niet stelt: 'Ga eens door over denken en voelen.'
'Op persoonlijk geënte nieuwsgierigheid valt Margriet nauwelijks te betrappen.'
De plagerige humor van Margriet mislukte steevast of nam ze terug. Carice deed ooit auditie met Robert Down Junior. 'Was die even uit de kliniek?' 'Die is allang uit de kliniek.' Het meisje van Broken blossoms of the yellow man and the girl zou volgens Margriet op Carice lijken. Carice: 'Huh, vind je. Ze heeft een poppenkoppetje.' Margriet: 'Dat bedoel ik ook niet.' Wat ze wel bedoelt zullen we nooit weten, want eigen mening is verboden. Volgende fragment.
De momentjes waarop ze elkaar met een grote vragende glimlach aankeken waren veelbetekenend en leken opmaatjes om de controle eindelijk te verliezen, maar al snel herpakten ze beiden de controle weer en keken ze naar slakkensex (Nee, Margriet is te netjes om het vervolgens over haar sexleven te hebben, het is nog steeds wachten op de eerste prikkelende vraag).
'Carice en Margriet sla ik hoger aan dan Beavis en Butthead.'
Het ontwapende van Carice bleef helaas uit. Een saai meisje dat weinig te vertellen heeft achter de schermen, het acteren van stunteligheid is voor effe leuk. Heel af en toe kwam het naar buiten. 'In welke periode zit je nu qua muziek?' 'Mijn installatie is kaduuk, maar die stilte is ook weleens lekker.' Of de microfoon die tot twee keer toe in haar truitje vasthaakte. Neen, Margriet had daar geen oog voor.
Carice houdt haar hand voor d'r mond. 'Oeh' nou doe ik hetzelfde als die uitvinder uit Dragons Den.' Waarom zei Margriet niet streng: 'En nu is het afgelopen met die onzekerheidjes. Je zit hier niet voor niks!'
Een gast die spontaan is van nature zoals Prem weet Margriet wel in toom te houden (hij genoot zichtbaar van haar ingrijpen), maar een gesloten gast die o zo graag open is spontane uitspraken ontlokken gaat haar een stuk moeilijker af. Over gevoelens praten is altijd banaal en nietszeggend op tv, maar iets meer interesse in de denkwereld van haar gast zou Margriet sieren. Dan komen die gevoelens vanzelf wel.
Margriet is gewend om als journalist hoofdpaden te bewandelen, harde vragen te stellen. Ze mag zich van mij weleens laten meesleuren door de gast en een zijpaadje inslaan in plaats van streng te menen dat het doodloopt. En niet omdat de kijker dat wil! Het specifieke van de gast interesseert ons, niet het algemene! Dat zal toch ook voor Margriet gelden?
Op persoonlijk geënte nieuwsgierigheid valt Margriet nauwelijks te betrappen. Wat ze nou echt van een gast te weten wil komen: geen idee! Ze stelt schoolkrantvragen, een journalist onwaardig. De journalistieke insteek sorteert in deze setting nou eenmaal geen effect. Ze wringt zichzelf in het keurslijf om vooral niet haar personality te tonen. Zo blijft deze persoonlijke aangelegenheid altijd vlak! Dring je persoonlijkheid op aan Carice en ze moet wel kleur bekennen!
Het gevoel dat Margriet meer in haar mars heeft dan ze laat zien dringt zich meer en meer aan mij op. Als zij vindt dat haar mening er niet toe doet, dan is het echt de vraag of ze daar wel op haar plek zit - ja een mening zou er best weleens toe kunnen leiden dat de gast op de voorgrond treedt omdat ze het er niet mee eens is. Opdat mijn kont eindelijk eens in beweging komt om het puntje van de stoel te zoeken!
Carice en Margriet sla ik hoger aan dan Beavis en Butthead: als vriendinnen ongedwongen over televisie lullen is mijn wens. En niet dat de een aan de ander vraagt: 'Hoe kijk jij naar dit fragment?' O ja, ruil die stoeltjes in voor een gerieflijke bank!
Ik miste de typische Simek-vraag: 'Wie schuilt er toch achter deze prachtige lach?' Het moet gezegd: ze waren er alletwee op uit om er een openhartig gesprek van te maken (de glinstering in beider ogen getuigde daarvan). Wel willen, maar niet kunnen. Carice stoot af als Margriet aantrekt en vice versa. Margriet benoemt het ook, hetzij verkeerd: 'Nu trek je af.' Carice had niet de tegenwoordigheid van geest om eens een aftrekmomentje van Margriet te benoemen.
'Moet je blijven acteren totdat je bevestiging krijgt of ben je dat aan je talent verontschuldigd' vraagt Carice zich ergens af. Spijtig dat Carice teveel actrice bleef (net zoals Halina Reijn toentertijd in Zomergasten) en nog niet de bevestiging uit haarzelf kon halen zoals Meryl Streep. En Margriet haar niet het soort bevestiging kon geven waar ze zichtbaar - als mens - naar zocht. Bij de aftiteling zag je de schaduw van Carice. Ze hing voor het eerst breeduit over de tafel. Voor het eerst ook dat ze bevrijdend lachte (en niet ingehouden). Ik denk dat het nababbelen aan de bar boeiender was dan de drie uur daarvoor.
MEER RECENSIES:
'Van Houten was uitsluitend de actrice Carice, en niet voor niets. Alles wat ook maar in de buurt kwam van de onzekere mens Carice moest het ontgelden en werd neegesabeld door een van de vele neurotische truucjes die de mens Carice in petto had.' Bert Brussen op NU.NL
'Zodra Margriet van der Linden te dichtbij probeerde te komen, zorgde Carice van Houten dat de afstand bewaard bleef. Accepteer dat dan, wil ik op zo’n moment Margriet van der Linden toeroepen. Accepteer het, en ga ander soorten vragen stellen.' Max Molovich op Chimsky | 
