Kunst kijken betekent geconfronteerd worden met herinneringen. Alleen al om te definieren en te begrijpen wat je ziet ga je terug in de tijd en daarna razendsnel weer back to the future.

 

In kunstwerken bekende mensen zien brengt diepgang: 'Joh, dat lijkt ome Jan wel!' Je kijkt nog eens goed. 'Verrek!'

 

Gezichtsuitdrukkingen, situaties, locaties brengen emoties teweeg. En soms zie je iets wat je meteen doet denken aan een voorval. Dat overkwam mij laatst.

 

In de tram hoorde ik twee vrouwen praten.

 

'Ik vroeg haar of ze mijn haren wilde verven, maar tot mijn stomme verbazing zei ze dat ze niet op haar voeten kon staan. Terwijl ik de hele week haar heb helpen verhuizen! Niets gehoord over vermoeidheid enzo.'

 

'Ze kan toch echt moe zijn?'

 

'Welnee, ze is lui! Ze zei dat ik het best zelf kon doen, alleen. Ze zei dat ze dat zelf ook doet. De manier waarop ze dat zei was zo bot. Wat ik allemaal voor haar over heb en dan vraag je iets kleins en reageert ze zo! Ik ben meteen naar de kapper gegaan. Veertig euro, terwijl ze zeiden dat het dertig euro was. Haarkleurspoeling kost maar tien euro. Nou voorlopig hoef ik haar niet meer te zien.'